Wat een bizarre omgeving is dit.
Los Alamos, eens de stad die niet bestond, of in ieder geval heel erg werd afgeschermd van de rest van de wereld omdat hier topwetenschappers in het opperste geheim bezig waren met het ontwikkelen van de atoombom. Nu een bizarre stad, waar in bijna ieder huis een gepromoveerde wetenschapper te vinden is. Maar dat is niet alles, het is de omgeving die het zo bizar maakt. Totaan Santa Fe lijkt alles nog redelijk normaal. Enorme hoogvlakten, redelijke heuvels, hoge toppen van de Sangre de Cristo Mountains (uitlopers van de Rockies, met de hoogste top ruim 4000m) op de achtergrond, uitgesleten canyons, erg mooi maar niet bizar. Maar wanneer je Sante Fe uitrijdt naar het noorden, waan je je in een enorm duinlandschap met overal hoge zand/steen-duinen met hier en daar een boom. Ergens halverwege Santa Fe en Los Alamos kom je door het dal van de Rio Grande, een van de grote rivieren die Amerika doorsnijdt, een mooi, groen gebied. Maar dan, vlak voor Los Alamos gaat de weg stijl omhoog, en klim je op naar een van de vijf “mesa’s” waar Los Alamos op ligt.
De plattegrond van Los Alamos kun je vergelijken met je linkerhand waar je van boven op kijkt. Bij je pols zijn de mountains, pieken tot ruim 3000 meter, boven je vingertoppen is het dal van de Rio Grande, je vingers zijn de mesa’s (soort van vlakke gebieden) gescheiden door diepe (sommige ruim 200m diep!) en steile canyons. De duim en de wijsvinger zijn twee mesa’s waar het Los Alamos National Laboratory op ligt. Niemand weet precies hoe dit eruit ziet, omdat er geen (publieke) kaarten van beschikbaar zijn (het is nog steeds een supergeheim gebied). Je middelvinger is het centrum van Los Alamos, waar de meeste winkels te vinden zijn en waar ik ook woon. De ringvinger en de pink zijn twee mesa’s naar het noorden, waar de meeste permanente bewoners van Los Alamos wonen.
Er is een doorgaande weg van noord naar zuid, die aan de kant van de mountains alle mesa’s met elkaar verbindt, en er is een centrale weg, over de middelste mesa, die Los Alamos verbindt met Santa Fe en nog wat kleine (indianen-) dorpjes in het zuiden en westen. That’s all. We leven hier op ruim 2000 meter hoogte en dat is best even wennen. Gisteravond was ik buiten adem toen ik mijn fiets had opgehaald bij mijn begeleider en ook vannacht had mijn lichaam volgens mij moeite om zich aan te passen aan de hoogte, ik kon erg slecht in slaap komen, maar dat had misschien ook te maken met alle beelden van die dag die weer over m’n netvlies vlogen.
Om werkelijk te begrijpen wat het zo bizar maakt moet je hier zelf geweest zijn, denk ik, maar ik zal proberen de komende tijd het een en ander op de foto te zetten.
Voor de mensen die me willen verblijden met post:
1305 Irisstreet, Apt. #22
Los Alamos, NM, 87544
USA
Ik heb ook telefoon, maar heb het nummer nu niet bij me…
Ik ga weer stoppen, nog even wat inkopen doen enzo.
groet, arend jan
Related items
… gooi die tank nog maar een keer vol…
Donderdagochtend in alle vroegte opgestaan. M’n vliegtuig stond al klaar 
. Een geweldige vlucht, dwars over de Rockies! Toen we boven Yellowstone National Park waren kantelde de piloot het vliegtuig even zodat we goed naar beneden konden kijken, eerst de linkerkant en toen de rechterkant. Dat moet er vanaf de grond vreemd hebben uitgezien – hmm, er wonen toch geen mensen in Yellowstone…
Denver, of in ieder geval het vliegveld is een desolate plaats, kaal, verschrikkelijk kaal en dor. De busrit naar Boulder was genieten. Het duurde ongeveer anderhalf uur, en in Denver kon je in de verte de steile (besneeuwde) toppen van de Rockies al zien en hoe dichter we bij Boulder kwamen hoe hoger ze leken! Boulder zelf ligt net op de rand van de Rockies, aan de oostkant van de stad gaat het steil omhoog, aan de westrand begint de grote kale vlakte van midden Amerika. In Boulder heb ik ongeveer een uur gewacht totdat er uiteindelijk een taxi kwam opdagen om me naar m’n auto te brengen. Die stond geparkeerd voor een huis ongeveer 5 kilometer de Rockies in. Geweldige route om te rijden, heen, zowel als terug. Steile bergweggetjes, mooie uitzichten.
Ik had nog wat problemen om de auto aan de praat te krijgen, maar uiteindelijk deed hij het. Prima auto, handgeschakeld in plaats van al die automaten hier Vanaf Boulder ben ik weer richting Denver gereden, maar om Denver door te komen kostte me nog wel een paar uur, het was een grote file. Uiteindelijk is het me gelukt en ben ik doorgereden naar Pueblo, waar ik in een motel de nacht heb doorgebracht. Tussen Denver en Pueblo heb ik een enorme thunderstorm geschampt, die zo zag ik later op TV in de omgeving van Denver nog een tornado heeft opgeleverd. Erg mooi gezicht zo’n enorme wolk, zeker toen het al wat donkerder werd en de bliksems overal naar beneden schoten.
De volgende ochtend vertrokken voor m’n lange rit naar Los Alamos. Toen was het al warm, maar gedurende de dag werd het steeds warmer, zeker toen ik in Las Vegas (CO, niet AZ) even ben wezen eten en tanken: echt bloedheet. Tanken is ook een verhaal apart, niet dat het zoveel verschilt van Nederland, maar het kost hier werkelijk geen cent. Je hele tank vol voor ongeveer $16, dat is ongeveer 12 euro, en je kunt weer 250 mile.
Eigenlijk zou ik een camera voorin m’n auto gehad moeten hebben, die de hele tijd plaatjes maakt. De landschappen waar je doorheen rijdt zijn echt geweldig. De ene keer heel heuvelachtig (ik reed langs de Rockies naar het zuiden), de andere keer enorme hoogvlakten, en weer even verder diepe canyons met bizarre sculpturen. Ik heb mezelf geen tijd gegund om regelmatig te stoppen om foto’s te maken want ik moest op tijd in Los Alamos zijn om de sleutel voor m’n apartement op te halen. Dat is uit eindelijk gelukt, nadat ik een paar keer de verkeerde kant was opgestuurd. Maar goed, ik ben er, heb mijn apartement gevonden en probeer er iets moois van te maken.
Related items
Vaarwel Vancouver
M’n laatste dag Vancouver is aangebroken. Helaas, ik had hier graag nog weken rondgetrokken om alle mooie dingen hier te zien. Maar ik moet verder, het werk wacht weer
Vandaag is echt een beetje een rustdag, enigszins ook wel noodgedwongen. Ik probeer zo weinig mogelijk buiten te komen, en wanneer ik buiten ben in ieder geval uit de zon te blijven. ‘De koperen ploert’ staat al dagen onafgebroken te schijnen en heeft me behoorlijk te pakken. Zondag was het al bar en boos, hals en nek waren vuurrood, maandag is er alleen nog maar meer bij gekomen ondanks heftig smeren, en gisteren was ik m’n zonnebrand vergeten…. Vandaag kan ik dus even geen zon meer zien.
Ok, wat heb ik de afgelopen dagen uitgespookt? Maandag wezen fietsen naar West-Vancouver (Horseshoe Bay) ongeveer 30km hier vandaan. Op de heenweg door de uitlopers van de Rockies (Cypress Mountain) wat best wel zwaar was. Veel steiler dan wat ik uit de Ardennen gewend ben (ik had een mountainbike ipv een racefiets – dat maakt ook nog wel wat uit). Heel veel korte, erg steile klimmetjes in plaats van de wat langere beklimmingen van de Ardennen. Geweldige ruige natuur! Heerlijk om te fietsen, maar ik heb heel wat liters water verbruikt. Heel apart is dat hier de fietsers gewoon over de Highway mogen rijden (over een soort van vluchtstrook). Op een gegeven moment wees de ’scenic bike route’ aan dat ik Highway 99 naar Whistler (hier krijgen we nog veel van te horen: Olympische Winterspelen 2010) moest nemen: daar rij je dan met je fietsje met de voorbijrazende auto’s op een paar meter afstand – echt lekker fietsen was het niet 
Vanaf Horseshoe Bay vertrekken de Ferries naar Bowen Island en Nanaimo (Vancouver Island) Een geweldig dorpje, met de steil oprijzende Rockies aan de oost en noordkant, en de zeestraat tussen Vancouver Island en het vaste land in het westen en zuiden. De terugweg ben ik over de Marine Drive gegaan (er stond wel op de bordjes aangegeven hoe je naar Horseshoe Bay moest komen, maar niet terug…. tja), dat was minder steil omdat je dichter langs de kust gaat, maar wel met erg mooie uitzichten. ’s Avonds was ik zo moe dat ik het noorderlicht (dat nog veel mooier moet zijn geweest dan twee avonden ervoor) heb gemist, helaas…
Gisteren (dinsdag) ben ik naar Vancouver Island geweest. Eerst met de bus naar Tsawwassen vanwaar de ferries vertrekken. Je kunt met speciale dagtochten meegaan, maar die zijn dubbel zo duur als dat je zelf met het openbaar vervoer gaat. De ferry naar Swartz Bay doet er 1 uur en 35 minuten over, ongeveer evenveel als naar Vlieland, maar dit is zoveel mooier! De eerste drie kwartier vaar je nog gewoon over zee, maar dan kom je in een gebied met allemaal eiland(jes) met steile rotswanden. Ongelovelijk mooi. Ik heb heel veel foto’s gemaakt, komen binnenkort!
Vanaf Swartz Bay, waar verder niet zoveel te beleven is, heb ik de bus (dubbeldekker!) genomen naar Victoria, de hoofdstad van British Columbia. De afstand is ongeveer 25 km, maar de bus doet er ruim een uur over. Het landschap is echt geweldig, glooiende heuvels, veel akkerbouw, maar ook veel bossen. Werkelijk schitterend, hoewel ik maar een erg klein gedeelte van Vancouver Island heb gezien, alleen de allerzuidelijkste punt!
Het hele eiland is ongeveer 100km breed en 450km lang (van Zuid naar Noord). Er zijn een aantal hoge bergen, boven de 2000 meter, waar ook nu nog sneeuw op ligt, verder ruige kusten, maar ook stranden. Volgens mij kun je hier jaren op vakantie gaan voordat je echt het hele eiland hebt gezien (voor zover dat mogelijk is). Ik ben dus alleen in Victoria geweest, een stad waarvan het centrum in Engelse stijl is opgetrokken. Voor veel mensen uit Canada en de VS waarschijnlijk erg mooi en bijzonder, maar het kon mij niet echt boeien. Ik heb mooiere steden gezien. Daarnaast was het erg druk en stond de zon alsmaar te branden op mijn reeds zwaar geteisterde nek. Om daar enigszins vanaf te zijn heb ik een heel stom hoedje gekocht die me een beetje zou moeten beschermen: het hielp een klein beetje…
Een aantal mensen had me aangeraden om naar Butchards Garden te gaan, een soort keukenhof, maar daar had ik niet echt meer zin in en de tijd ontbrak me ook. Ik wilde de ferry van 8 uur terug hebben omdat ik dan de zon mooi onder zou kunnen zien gaan tussen de eilanden. Op m’n gemak heb ik dus de bus teruggenomen, ondertussen genietend van alle mooie natuur en landschappen. Op de boot was het behoorlijk koud (ik had verder niks bij me), maar de warme kleuren van de zonsondergang maakten veel goed!
Vandaag zoals gezegd een rustdag. M’n koffers inpakken en nog een wandeling maken door Stanley Park (uit de zon!). Ik heb echter nog een probleempje. Toen ik hier in Vancouver aankwam heb ik een mooi scherp mes (15 cm) gekocht om dingen mee te kunnen snijden enzo. Voor zover ik me kan herinneren heb ik hem vorige week zondag voor het laatst gebruikt, daarna heb ik hem niet meer gezien. Vandaag moet ik dus al m’n handbagage uitgebreid controleren of hij daar echt niet in zit (m’n rugtas heeft heel veel verborgen vakjes…) want anders heb ik morgen bij de douane een gruwelijk probleem…
Vanavond heeft de Vancouver als afscheidskadootje nog een schitterend vuurwerk voor me georganiseerd, op het strand hier twee minuten vandaan, of eigenlijk vanaf een aantal pontons die daar in zee liggen. Daarna een korte nacht en morgen om 8.00AM vertrekt m’n vliegtuig naar Denver. Daarna volgt nog veel meer…
groet, arend jan
Related items
kreeft
het bevalt me hier nog steeds prima. De dagen vliegen voorbij en ik wil nog heel veel doen. Vandaag ga ik een stuk fietsen, langs de noordkust en een stukje de bergen in. Morgen ga ik naar Vancouver Islanden woensdag weet ik nog niet… (uitrusten, koffer netjes inpakken zodat de douane alle verdachte dingen in een keer kan vinden ). Gisteren weer naar dezelfde kerk geweest als vorige week zondag. Weer een mooie dienst, dit keer over het gebed. Z’n stijl van preken doet me denken aan IFES conferenties; betrokken, creatief, confronterend.
Een groot deel van de rest van de dag op het strand doorgebracht. Heerlijk, maar de gevolgen waren wat minder leuk. Rood als een kreeft kwam ik weer in m’n hostel terug en de rest van de dag ben ik niet meer in de zon geweest omdat iedere zonnestraal er een teveel was. Vandaag gaat het wel weer, maar vooral m’n nek heeft nog steeds een nogal ongezonde kleur.
Related items
Poollicht!
even een update in het holst van de nacht… Vannacht heb ik poollicht gezien vanuit hartje Vancouver. Echt geweldig. Het kan niet concurreren met het poollicht van 31 oktober 2003, maar het was werkelijk schitterend. Temeer omdat de temperatuur nog bijna tropisch was. Ik was er al enigszins op voorbereid, maar lag uitgeput op m’n bed toen ik stalen door de Grote Beer zag lopen. Snel het hotel uitgelopen naar een meer (Lost Lagoon) hier vlakbij. Werkelijk een schitterende omgeving om poollicht te observeren: een meertje waar je overheen kijkt, mooie bomen aan de overkant en tegen de horizon de contouren van de Rockies. Wat wil je nog meer op een heerlijke zomeravond?
Veel foto’s genomen, waarvan een selectie te vinden is op: klik hier.
Related items
… het is zo mooi hier …
zo, daar ben ik weer. De conferentie is afgelopen en is naar mijn mening uitermate geslaagd. Ik heb veel geleerd, maar vooral veel contacten gelegd, wat zeker in de komende jaren nog wel wat leuke samenwerkingen (en reisjes… ) gaat opleveren. Het was al met al behoorlijk vermoeiend, zeker ook omdat het de laatste dagen behoorlijk laat is geworden (het einde van een conferentie moet gevierd worden…) en dat het donderdagavond laat wordt is onderdeel van mijn vaste ritme
Donderdagavond hadden we een banquet op de campus van de UBC (University of British Columbia). Voor het banquet hebben we het wereldberoemde ‘Museum of Anthropology‘ bezocht. Dat was wel aardig, heel veel beelden en andere ‘religieuze’ voorwerpen uit ‘primitieve’ culturen. Het leukste vond ik een soort gesprek, op de muur geschreven met foto’s, tussen een canadese history studente en een native canadian (indiaan) met hoe ze aankijken tegen hun verleden. Ook was er een hoek van het museum waar ze aandacht besteden aan aardewerk uit allerlei delen van de wereld. Jawel, ook ons eigen ‘Delftwork’, Delfts aardewerk was vertegenwoordigd!
Daarna was dus het banquet, met een speech van Donald Clayton, ‘the grand old man’ van de nucleosynthese (de vorming van chemische elementen in sterren), maar het mooiste was een schitterende zonsondergang over de zee (met de contouren van Vancouver Island op de horizon) waarvan ik tientallen foto’s heb gemaakt. Aan het begin van de avond was ik al even naar het strand vlakbij geweest – een strand zoals een strand eruit hoort te zien: tien meter breed, direkt overgaand in een bijna tropisch regenwoud – maar m’n uitzicht werd jammerlijk verstoord door een aantal mensen die het goeddachten om daar zonder kleding te liggen zonnen… Helaas dus weinig foto’s van dit uitzonderlijk mooie stukje aarde.
Weer terug in Vancouver zijn we nog wat gaan drinken, erg gezellig, enige minpuntje is dat ik het noorderlicht van die avond heb gemist omdat ik daarna direkt m’n bed in ben gekropen, heel heel erg moe.
Vrijdag de laatste conferentiedag. Ik heb niet alles meer meegemaakt (beetje brak hoofd) maar het was ook niet allemaal even interessant, kan gebeuren. Via de telefoon nog wat contact gehad met E&R in Spaarnwoude, het is allemaal mogelijk tegenwoordig! ’s Avonds weer een schittterende zonsondergang op het strand hier vlakbij meegemaakt, het is hier zo mooi! Vanmorgen (zaterdag) hebben we een excursie gemaakt naar TRIUMF, een nucleaire onderzoeksinstelling – vergelijkbaar met het CERN in Geneve, maar dan kleiner; in Petten (NH) staat ook een piepklein broertje). Allemaal grote experimentele opstellingen waar ik echt, maar dan ook echt, helemaal niets van snapte. Verder was het wel leuk, maar ook niet echt spectaculair.
Ik heb de eerste foto’s van Vancouver eindelijk kunnen uploaden. Je vindt ze in het fotoalbum. Sommige moet ik nog een keertje roteren, maar dat is van later zorg. En inderdaad, de luchten zijn hier iedere dag echt zo blauw!!!
Een goed weekend, ik ga er zeker van genieten. Groet, arend jan
Related items
Een middag uit…
Jaja, ook wetenschappers willen wel eens iets anders doen dan alleen maar met wetenschap bezig zijn. Voor vanmiddag stond daarom een excursie op het programma, als een aangename verpozing tussen alle diep-intellectuele dingen door. De keuze was tussen een boottocht langs de kust van Vancouver of met een kabelbaan naar Grouse Mountain en dan daar zelfstandig de omgeving verkennen. Nog in Nederland dacht ik dat Grouse Mountain veel leuker zou zijn (water hebben we in Nederland ook wel…) en besloot ik dus de berg op te gaan. Vanuit Vancouverisch perspectief was die boottocht ook wel erg aantrekkelijk, maar ik hoop volgende week nog aan m’n trekken te komen als ik een dag naar Vancouver Island ga.
Na een tochtje met een oude ronkende knalgele schoolbus, komen we aan bij de voet van Grouse Mountain (‘the top of Vancouver’) en gaan we met een kabelbaan in 4 minuten! iets van 1200 meter omhoog. In het begin heb ik wat rondgelopen, af en toe samen met een groepje van de conferentie, maar die hadden het de hele tijd over natuur/sterrenkunde en daar wilde ik even niet aan denken…
Daarna een show van ‘lumberjacks’ bekeken, waarin twee lumberjacks (‘boswerkers’ – houtkappers ofzo) de strijd met elkaar aangingen. Dit heeft historische wortels en de show schijnt wereldberoemd te zijn. Foto’s zal ik nog wel een keer posten met wat meer verhaal erbij…
Daarna nog even bij een roofvogelshow gestaan, maar daar had ik al snel genoeg van, ik wilde de bergen in. Hoewel het werd afgeraden, ben ik alleen op stap gegaan naar Dam Mountain, een top in de buurt. (Regelmatig kwam ik groepjes van de conferentie tegen, dus veel misgaan kon er ook weer niet…) De weg naar de top was fantastisch. Het begon met een vrij breed pad, maar na ongeveer een halve kilometer was er alleen nog maar een ‘hikingtrail’ over, een smal pad bezaaid met stenen en rotsen. Echt geweldig. Bovengekomen een fantastisch uitzicht over Vancouver en omgeving en ook een stuk van de Rockies. Dit was de eerste keer dat ik zo hoog was en het was puur genieten! Ga ik vaker doen. Echt adembenemend voor iemand die is opgegroeid in het vlakke Nederland en alleen de Ardennen een beetje kent. Ik heb weer ruim honderd foto’s gemaakt, maar kan ze nog steeds niet op het internet zetten, waarschijnlijk pas wanneer ik in Los Alamos ben.
En nu weer verder met de conferentie. Leuke contacten gelegd met verschillende mensen en plannen gemaakt om dingen samen te gaan doen komende jaren. Erg stimulerend.
Groet, arend jan
Related items
Los Alamos onder vuur
het schijnt in het nieuws geweest te zijn, maar ik had er nog niet van gehoord tot vandaag: het laboratorium in Los Alamos waar ik binnenkort komt te werken ligt momenteel helemaal stil vanwege een ’security issue’. Het schijnt dat er twee diskettes met supergeheime informatie over het amerikaanse kernwapen programma (waar Los Alamos veel onderzoek naar doet) zijn kwijtgeraakt. De Amerikaanse autoriteiten zijn daar zo van geschrokken dat ze tot nader order het hele lab hebben gesloten en er wordt een grootscheeps onderzoek gedaan naar hoe dat kon gebeuren. Het schijnt, maar dat weet ik niet helemaal zeker, dat iedere medewerker en iedere afdeling afzonderlijk worden gecontroleerd (en als het goed is weer vrijgegeven).
Ik ben benieuwd hoeveel ik hiervan nog ga merken over twee weken wanneer ik daar kom… We zullen zien, i’ll keep you informed!
Zie ook CNN
Related items
M’n eerste conferentiedag
Wat een verschil: verhuizen van een hostel naar een superluxe hotel, waar ze voor een gewone kamer ruim tweehonderd dollar vragen per nacht! Tja, ik weet niet waar ik me beter thuisvoel… Dit is wel leuk, maar ook wel een erg groot verschil met wat ik gewend ben.
En dan de conferentie: erg leerzaam, gezellig ook met andere Ph.D. students van andere landen. En wat ook wel bijzonder is dat alle ‘grote namen’ die je kent van boeken en belangrijke artikelen hier gewoon in levende lijve rondlopen en ook nog aanspreekbaar zijn!
Wat een verschil in stijl ook: de mensen uit het verre oosten (of ze nu hoogleraar zijn of PhD student) lopen bijna allemaal in pak rond en de ‘grand old man’ van de sterevolutie (mijn vakgebied) – voor de kenners: Stan Woosley – loopt gewoon in een versleten korte broek en dito t-shirt rond. Ondertussen al veel mensen ontmoet en leuke gesprekken gehad.
Opmerkelijk vind ik het hoe goed ik me kan redden in het engels. Ik ben hier nu ruim vier dagen en ik heb nog bijna nergens een taalprobleem ervaren. Misschien komt het nog en ik moet niet te optimistisch zijn…
Verder gaat het goed, maar ik kan nog niet echt wennen aan de eetmanieren hier, bijna alles fastfood… (waar ik dus gewoon aan meedoe )
Ok, tot zover, k’moet kappen.
Related items
Zondag in Vancouver
Vandaag maar eens rustig aandoen. Eerst heerlijk rustig ontbeten aan het strand hier vlakbij, daarna m’n spullen ingepakt omdat ik moet verhuizen naar een ander hotel (waar de conferentie ook wordt gehouden) en daarna naar de kerk geweest.
Hier direkt om de hoek ontdekte ik vrijdag een Presbyterian Church waar ik vanmorgen dus ben geweest. Heerlijk om na zo’n hectische week weer een te kunnen genieten van de rust van een kerk. ‘t was een mooie dienst waarin ik me meteen op m’n gemak voelde. Heel vriendelijke mensen allemaal een prima dominee en een goede preek (over Martha en Maria: een ‘balancing act’). Na de dienst werd ik direkt verwezen naar een aantal mensen die Nederlands kunnen
Gisteravond ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik mijn standpunt over daklozen weer moet wijzigen. Ik dacht dat er veel minder waren dan in Utrecht, maar een wandeling door de wat mindere wijken van Vancouver Downtown heeft me wel anders geleerd, op iedere hoek van de straat en zelfs nog wel vaker, staat wel iemand te bedelen, en zichzelf volspuiten met rotzooi is ze hier ook niet vreemd. Vanuit het stadsbestuur wordt er verschrikkelijk weinig voor deze mensen gedaan, maar gelukkig hebben de kerken die taak wel opgepakt en organiseren ze regelmatig een ontbijt of een andere activiteit (tenminste de kerk waar in vanmorgen was).
Gisteravond ook nog een tijd in een enorme boekhandel doorgebracht. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien, Broese is er niks bij! Ik zou er uren in door kunnen brengen, maar had daar de tijd niet voor, volgende week nog maar eens kijken en misschien wat leuke boeken kopen!
Voor de rest alles goed, ’s avonds wel erg moe van alle indrukken. Vandaag even rustig aandoen, m’n voeten even de kans geven om weer te herstellen. Komende week is de conferentie (‘Nuclei in the Cosmos’) over de vorming van allerlei chemische elementen in sterren enzo. Tussendoor zijn er ook nog wat andere activiteiten zoals een middag op Grouse Mountain, lijkt me geweldig! Na de conferentie heb ik nog drie dagen om nog wat van Vancouver te zien. Ik wil eigenlijk nog naar Vancouver Island, beetje duur is het wel, maar dat moet echt fantastisch zijn!
Doei, arend jan
