(Sarcastisch:) “Welcome on the Lab…”
dag lieve webloglezers,
sorry dat ik jullie een aantal dagen in onzekerheid heb gelaten over mijn toestand, ik had andere (onbelangrijke) dingen te doen en/of was te moe om iets te schrijven. Maar niet getreurd, hieronder zal ik uitgebreid verslag doen van m’n belevenissen.
Waar was ik gebleven? Zaterdag, hmm, dat is wel heel ver weg… (met andere woorden: jullie hebben heel veel gemist…)
Ok. Zaterdagmiddag nog wat inkopen gedaan om te kunnen koken (er is hier niks in huis) en daarna lekker rust genomen. Ik wilde ‘s avonds nog wat gaan wandelen, maar het is hier al heel vroeg donker, zo rond half negen is het echt over met de pret, wandelen moest ik dus uit m’n hoofd zetten. Nog wel even een kerk opgezocht. Ik had een lijstje gemaakt met vier kerken (Presbyterian, oecemenisch (baptist, vergadering, presbyterian en nog wat kerkgenootschappen), Crossroads Bible Church en Vineyard – de laatste twee zijn evangelische gemeenten). Na wat nadenken en bidden besloot ik dat het de Presbyterian Church in White Rock moest worden de volgende ochtend. Omdat ik mij van vroeger kon herinneren dat het erg zinnig is om van te voren een kerk op te zoeken (ipv van zondag een half uur rond te rijden omdat je de kerk niet kunt vinden) heb ik dat halve uur maar verplaatst naar zaterdagavond. White Rock is een klein dorpje (5.000 inwoners ofzo), ongeveer 12km ten zuiden van Los Alamos, maar met geen mogelijkheid kon ik de kerk vinden… uiteindelijk is het me gelukt… het bleek heel makkelijk.
De kerkdienst was mooi, de mensen allervriendelijkst. Bijna iedereen in de kerk werkt op het lab, niet dat ik ze vaak tegen zal komen, want het lab is verschrikkelijk groot. Ik werd door een familie uitgenodigd om te komen lunchen; was ook erg leuk, over van alles en nogwat gepraat. Voor het eerst van m’n leven kolibries (hummingbirds) gezien, wat zijn dat kleine vogeltjes! De kerk is een presbyterian church, de enige reformed church in de omgeving. In heel veel doet het denken aan wat ik zelf gewend ben, maar er zijn ook aardige verschillen. De preek was niet zo goed (sprak minder aan) dan wat ik die twee zondagen in Vancouver had gehoord, maar al met al voelde ik me er erg thuis, en ik heb dus ook het plan om de komende zondagen nog wat te gaan shoppen bij de andere kerken van m’n lijstje uit m’n hoofd gezet.
Maandag begon m’n labtraining, maar dat bleek nogal mee te vallen. Ik hoefde maar twee uurtjes te komen opdraven voor een voorlichting met HR (human recource), de rest van de dag was ik vrij, en ben ik wat gaan rijden richting Santa Fe. Briljante landschappen gezien, geen foto’s want je mag geen foto’s maken tijdens het autorijden 
net zoals je in Nederland niet mag bellen…
Dinsdag stelde de training behoorlijk wat meer voor. Om 8 uur moesten we ons melden bij het trainingscentrum van Los Alamos National Laboratory (LANL) voor een hele dag verhalen aanhoren over vooral “Safety & Security”. Alles is hier tot in den treure vastgelegd in protocollen die ook iedereen na moet komen. Als je dat niet doet dan dreigen er hele erge straffen (waarover straks meer…). Het moet ook wel op zo’n laboratorium waar heel veel met radioactieve stoffen wordt gewerkt en het modernste wapentuig wordt ontwikkeld. Alles is ingedeeld in risico-levels, en het Risk-level bepaald of en hoeveel er bekend mag zijn in de buitenwereld (en de wereld binnen LANL – bijna niemand heeft toegang tot de top-secret gegevens). De hele dag hebben we dikke handboeken en protocollen doorgespit, en dit alles werd afgesloten door een test met 41 vragen, waarvan ik er eentje fout had beantwoord.
Aan eind van de middag/begin van de avond heb ik mijn eerste grote wandeltocht gemaakt. Ik wilde de canyon hier vlak achter mijn huis wel eens van beneden zien en besloot af te dalen. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk. M’n eerst pogingen strandden op een steile diepe afgrond waar ik dus niet verder kon, en toch stond daar een ‘trail’ op m’n kaart… Een eindje verder heb ik het weer geprobeerd en daar lukte het me wel om een stukje af te dalen, maar de bodem van de canyon was nog onbereikbaar. Daarvoor moest ik een heel eind omlopen ruige paden (viel trouwens wel mee), smalle loopbruggen en langs diepe afgronden. Op sommige plekken was de overkant van de canyon net zo dichtbij, of meestal nog dichterbij dan de afgrond diep was. En dan praat ik niet over meters of tientallen meters, maar eerder over vijftig tot honderd meter.
Uiteindelijk vond ik een route naar de bodem van de canyon. Daar bleek zowaar een riviertje te stromen. Ondertussen begon de zon al aardig richting de horizon op te schuiven en moest ik haast maken om weer terug te komen voor het donker: je wilt niet ergens rondlopen langs diepe afgronden als het al aarde donker is en je geen zaklamp oid bij je hebt…
Ik kwam op het geniale idee om te proberen of ik de route kon vinden die ik het eerst geprobeerd had maar waar ik toen op een steile afgrond stuitte. Na wat zoeken vond ik een heel smal pad, wat zo te zien maar weinig werd gebruikt en wat vrij steil omhoog ging in de goede richting. Na wat twijfelen heb ik besloten deze toch maar te nemen omdat de grote omweg terug zeker nog een uur zou kosten. Na een half uur kwam de omgeving me bekend voor en was ik inderdaad op de plek gekomen waar ik eerder tevergeefs had gezocht naar het pad. Al met al een geweldige tocht, waarvan ik ook weer veel foto’s heb gemaakt die binnenkort (als het goed is) online gaan komen. Uitgeput maar voldaan kwam ik weer thuis.
En dan vandaag: wat een dag…
Gisteren had ik mijn groepsleider al kort gesproken en hij had me verzekerd dat ik er niet op hoefde te rekenen dat ik deze week nog wetenschappelijk werk zou kunnen doen. Tot op het een-na-hoogste niveau moet worden goedgekeurd dat ik daar ga werken…
Na mijn badge te hebben afgehaald, ben ik naar het gebouw getogen waar mijn afdeling zetelt. Omdat ik nog geen toegang tot het gebouw had moest ik iemand van de afdeling bellen die mij zou binnenlaten. Dat kostte ongeveer een kwartier omdat niemand zin had om de telefoon op te nemen. OK, eindelijk binnen begon het echt! Luister en huiver….
Om een computeraccount te krijgen moet je een computertraining doen, voor een computertraining heb je echter een computer nodig, en om een computer te kunnen gebruiken heb je een account nodig. Hoe dit op te lossen wist mijn begeleider niet direkt en hij plaatste mij achter de computer van een collega die deze week op vakantie is… Mijn kamergenote had voor mij ingelogd en zo kon ik dus mijn training volgen. Ondertussen was mijn begeleider wat aan het lobbyen bij de computermensen om mij een account te bezorgen. Halverwege mijn training werd ik echter bruut onderbroken. Waar ik mee bezig was (niet zozeer de training, maar dat ik op iemands anders’ account aan het werk was), was een zware schending van de cyber security op LANL en ik moest er direkt mee stoppen. Dat heb ik dus maar gedaan, alle procedures en regels (en consequenties) die ik gisteren gehoord had nog vers in m’n achterhoofd.
M’n training kon ik verder doen op een visitors-computer, die geen enkel contact had met het LANL netwerk waarop secret informatie aanwezig zou kunnen zijn. Voor mij was hiermee de kous af…, voor m’n kamergenote en in nog ergere mate voor m’n begeleider begon hier pas de ellende. Zoals het protocol voorschrijft heeft het computermannetje deze ernstige inbreuk op de Cyber Security direkt gemeld bij de groepsleider. Deze stond dus binnen zeer korte tijd op de stoep bij mijn kamergenote en bij mijn begeleider en heeft diverse gesprekken met ze gevoerd, waarvan ik de inhoud wel ongeveer kon aflezen van hun gezicht. Uiteindelijk mocht ik ook nog even bij hem komen – tegen mij was hij aller vriendelijkst – en hij legde uit wat er aan de hand was…, dat ik er verder niet zoveel aan kon doen, maar wel bij iedere actie me moest afvragen of het volgens de procedures zou zijn. Dit akkevietje heeft hem volgens mij ongeveer de helft van de dag gekost, en of we hiervan nog meer gaan horen zal me benieuwen. Volgens de procedures moet het gemeld worden aan de security office en daar houden ze niet van zulke dingen
De rest van de dag heb ik heel veel procedures en andere documenten doorgelezen, onderbroken door een picknick van de T-divisie (theoretische divisie). Een computeraccount heb ik nog steeds niet, ik mag nog niks wetenschappelijks doen (discussies met mijn begeleider is toegestaan, maar ik mag daarvan niks opschrijven en ook iets op een schoolbord schrijven is niet toegestaan). Waarschijnlijk vrijdag heb ik een one-to-one gesprek met m’n groepsleider die moet beoordelen of ik in staat ben mijn werkzaamheden ‘safe & secure’ te doen, dan pas mag ik aan het werk. Nog een lange weg te gaan… Toch heb ik er wel vertrouwen in. M’n groepsleider is een strenge leider (en hij moet ook wel…), maar voor de rest een erg geschikte kerel – meerdere keren vandaag kwam hij vragen hoe het stond met m’n voortgang en hij is erg geinteresseerd in het onderzoek dat ik doe. Wordt dus vervolgd
groeten, arend jan
Related items
No Comments »
No comments yet.
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
