Tja, hoe moet ik dit nu doen…?
Hoe moet je ruim 150 familieleden bedanken voor de kaart die ze me hebben gestuurd. Onmogelijk! Ik heb lang niet alle adressen, en dan nog zou ik dagen lang bezig zijn om alle kaarten te versturen. In de hoop dat een heel aantal hier regelmatig langskomen (‘k heb trouwens geen flauw idee hoeveel dat er zijn…) wil ik vanaf deze plaats iedereen bedanken!
Oma – Pa & Mama – Broer – Oom Berend & Tante Henny – Ferdinand & Geke – Nina – Ruben – Jan & Margriet – Rianne – Florien – Inge – Jose & Wim – Maria – Daan – Talitha – Joel – Marja & Albert – Gerrit – Rutger – Arnold – Roelienke – Jasper – Oom Jan & Tante Rens – Andre & Inez – Amber – Lois – Sjoerd & Bianca – Jannieke – Trudy – Oom Arie & Tante Bea – Oom Johan & Tante Frouk – Bas & Paulien – Monique – Sanne – Gerjon – Jeroen & Hanneke – Kurt & Annet – Laura – Alvin – Thea – Erjan & Ineke – Arjo – Eline – Annerie – Ruben – Arjan & Ineke – Arinda – Roelisse – Jeron – Arniek – Oom Bernhard – Henk & Greet – Henriet – Wilma & Tim – Harm & Roelien – ? (laat het me weten!) – Theo & Karla – Arend-Jan (zo klein ben je toch niet?) – Albert-Jan & Renate – Jorian – Arjan & Hennie – Herjan – Jasper – Oom Arend-Jan & Tante Ans – Maurits & Brenda – Oom Hendrik Jan & Tante Eef – Klaas – Oom Rut & Tante Roelie – Erik & Ingrid – Inge – Erjan – Matthijs – en nu ook Anna, gefeliciteerd! – Rene & Evelien – Gerwin – Vera – Ben – Maurijn & Arieke – Laurens & Carla – Bart – Arend – Arend-Jan & Esther – Dominique – Danitsja – Jada – Gerben & Brenda – Femmie – Joran – Dorieke – Bennie & Marianne – Ruben – Rochelle – Dineke & Wim – Eelco & Denise – Anton – Joanne – Jaap & Willienda – Jolinka – Roelienke – Peter & Eline – Dirk & Yvonne – Oom Gerrit & Tante Janni – Johan & Marijke – Nick – Dirk & Josien – Rik – Arend Jan & Jacobien – Ellis – Remco – Jurjen & Janneke – Gerdinand & Geraldine (ook nog gefeliciteerd!)
Allemaal bedankt!
PS. We hebben vanavond trouwens de eerste sneeuw gehad…!
Related items
Angstige momenten
zo, dat was me een dagje vandaag. Het verslag van vanmorgen is te lezen in een vorige blog, nu het verslag van vanmiddag. Mijn bedoeling was eigenlijk om de gekleurde Aspen op de hellingen van de Jemez Mountains te gaan bekijken, maar ik had ’s morgens al geconcludeerd dat ze nog maar net waren begonnen met verkleuren, de echte felle kleuren laten dus nog een week (of twee weken) op zich wachten. Toch ben ik m’n oorspronkelijke route maar gaan rijden omdat het ook zonder gekleurde Aspen schitterend zou moeten zijn. En dat was het ook!
De tocht voerde me opnieuw langs de Valles Caldera, helemaal in het midden was nog steeds een groep Elk’s aan het grazen, op de verschillende uitkijkpunten over de Caldera heel veel mensen; het is ook een mooi gezicht!
Daarna verder naar Jemez Springs, door een ontzettend mooi, maar ruig gebied. Achteraf bleek dat ik een aantal bijzondere dingen gewoon voorbij ben gereden, waaronder de ‘Soda Dam’ (ook wel ‘het geologisch wonder genoemd’), misschien later nog eens, is niet heel ver van hier. Jemez Springs is een alleraardigst dorpje, maar is vooral bekend vanwege z’n heetwater bronnen, veroorzaakt door de nog steeds aanwezige vulkanische activiteit in de bodem hier. Aan weerszijden van de weg door Jemez Springs hoge bergkammen, de ene ‘gewoon bruin’, de andere vuurrood, een bijzonder gezicht. Net buiten Jemez Springs even een riviertje bewonderd, maar al snel weer verder gereden. Door een aantal indianen nederzettingen die echt een grote rotzooi zijn (vergelijkbaar met een woonwagenkamp in Nederland). Daarna op weg naar Cuba, waar het landschap opeens compleet veranderde. Geen rode rotsen, maar geel en wit, heel apart. Vlak voor Cuba ook heel gekke heuvels. En regen, veel regen, zoveel dat de weg binnen de kortste keren blank staat en de snelheid een heel eind naar beneden moet. Vlak daarvoor, kreeg ik bijna een hartverlamming toen vlak naast mij in de woestijn de bliksem insloeg, direkt gevolgd door een enorme klap. Hoewel je weet dat je in principe in een auto niks kan gebeuren, voelde ik me niet heel erg veilig. In Cuba was het weer bijna droog, en na even wat gegeten te hebben kies ik Highway 126 naar La Cueva (vlak bij Los Alamos), op weg naar ‘het paradijs’, het ontzettend mooie gebied waar ik twee weken terug met familycamp ook al was geweest. Nu kwam ik het gebied alleen van de andere kant binnen. Vlak buiten Cuba was een spectaculaire rotsformatie met afzettingslagen die bijna verticaal liepen in plaats van horizontaal. Hoe en wanneer het ontstaan is weet ik niet, maar ik kon verschillende lagen identificeren: o.a. een aantal kalksteenlagen, vulkanisch gesteente, kruimelig steenkool, zand met stukjes steenkool (zie foto’s). Het eerste stuk van NM126 was nog verhard, en liep ook door interessante geologische afzettingen, maar omdat het al wat later begon te worden ben ik een beetje doorgereden en niet bij ieder interessant punt gestopt. Op een gegeven moment ging de weg over in een onverharde weg en toen begon de ellende. Eerst leek het nog wel goed te gaan, maar na een tiental meters kwam ik er achter dat het ook hier erg hard had geregend en dat de weg was veranderd in een grote modderpoel. En dat je auto daar erg smerig van wordt is het ergste niet, maar wel dat als je te hard rijdt (zoals ik dus niets vermoedend op dat moment) onmiddelijk de macht over het stuur en dus de auto kwijt raakt. En dan zie je de bomen aan de zijkant van de modderweg vreselijk snel dichterbij komen, zonder dat je er iets aan kunt doen… Een harde ruk aan het stuur liet mijn auto een mooie piroutte maken, zodat ik plotseling met de neus weer de andere kant op stil kwam te staan. Nadat ik weer besefte wat er aan de hand was en dat ik zojuist had deelgenomen aan een onverwachte slipcursus, probeerde ik m’n toestand in te schatten (schade was er gelukkig niet). Dit was niet echt wat ik had verwacht en ik vond het ook niet echt amusant, maar teruggaan en via een andere weg naar Los Alamos gaan zou me nog uren kosten (zo’n 200 km door bergachtig gebied, waarvan een groot deel in het donker), terwijl de weg door het bos zo’n vijftig kilometer was, waarvan zo’n 20km onverhard. Hoewel ik niet wist hoe de toestand van de weg verder op was, besloot ik toch om verder te gaan (ik kon me van vorige keer niet herinneren dat de weg zo slecht was, dus ergens moest het weer beter worden). Hoewel ik er nu wel om kan lachen, kon ik dat toen niet echt. Langzamer dan stapvoets kroop ik door de modder, ondertussen enge visioenen verdrijvend hoe het toch moest wanneer de weg naar beneden zou gaan (dat stuk ging min of meer horizontaal of bergop). Hoewel ik het hele stuk in de eerste versnelling heb afgelegd, heb ik nog meerdere slippartijen meegemaakt, hoewel niet zo ‘ernstig’ als de eerste (al doende leert men 
) (zie ook een vage foto). Het eerste stuk werd de weg als maar slechter, maar daarna werd het weer beter, niet omdat het minder geregend had, maar omdat de ondergrond veranderde (van een dikke laag rode modder van 5-10 cm, naar kalk/zand, waar minder water op bleef staan). Af en toe waren er nog wel slechte stukken, maar het grootste deel was weer goed bereidbaar. Gelukking kon ik dus ook nog weer genieten van de mooie omgeving. Waarom dit zo’n indruk op me maakt weet ik nog steeds niet. De omgeving vorige week in Colorado was ook schitterend, maar dit vind ik toch nog mooier. Tegelijk moest ik ook een beetje opschieten want de zon zou al snel ondergaan, en in het stikdonker over een slecht zandpad door het bos rijden had ik niet zo heel veel zin in. Het laatste stuk heb ik dus vrij hard doorgereden, gelukkig kon dat daar, het had daar niet geregend en de stofwolken zwierden achter m’n auto aan. Vlak voordat de zon onderging verliet ik het bos, gelukkig, ik heb het overleefd! Bij de Caldera opnieuw gestopt om nog even wat Elk’s te spotten,opnieuw honderden, met het ‘burlen’ van alle kanten te horen, spectaculair.
Later op de avond las ik het volgende op internet: “Another option is to take Highway 126 off of Highway 4. It crosses some beautiful but rugged terrain along dirt roads and eventually emerges at the town of Cuba. This route is best accomplished in a vehicle with high ground clearance, but don’t attempt it in any kind of vehicle if rain is threatening: The road turns into a quagmire (modderpoel) when wet.”
Al met al een inspannende dag, sommige dingen voor herhaling vatbaar andere niet echt…
Related items
Honderden Elk’s
zo, vanmorgen om 6 uur opgestaan voor m’n safaritocht Naar de Caldera gejakkerd, ondertussen constaterend dat de Aspen hier toch nog niet zo gekleurd zijn als ze vorige week in Colorado waren, maar het begint te komen! Aangekomen bij de Caldera was het allereerst koud! Maar al toen ik uitstapte hoorde ik het ‘burlen’ van de Elks, van verschillende kanten. Na wat zoeken en speuren met m’n verrekijker zag ik echt enorme groepen Elks in de vlakte van de Caldere rondlopen, maar ook ergens dichterbij moest er een zitten, want het geluid van het burlen klonk best wel dicht bij, kon hem jammergenoeg niet vinden. Wat een fascinerend geluid is dat trouwens, burlen. Ik kan het niet omschrijven, je moet het zelf een keer gehoord hebben (kan op dit moment ook op de Veluwe, niet van Elk’s maar van gewone herten). Zo ver ik kon kijken in de Caldera, overal waren grote groepen Elk’s. Ik heb ze niet geteld, maar het moeten er honderden geweest zijn. Jammer genoeg kon ik er niet dichtbij komen. Ik heb het nog geprobeerd, er gaat een zandweg 2 miles de krater in, maar daar moet je een vergunning voor hebben (had ik natuurlijk niet). Toch naar binnengereden, na twee miles kom je bij een soort verzamelplaats voor vissers, boeren en jagers. Een tijdje met een van de beheerders gepraat, maar ik mocht inderdaad niet verder. Maar weer teruggegaan naar de Highway en daar nog wat Elk’s gekeken, ze waren ondertussen iets dichterbij en het was ook wat lichter geworden, ik kon ze dus iets beter zien!
Omdat ik nog geen zin had om terug te gaan naar huis, ben ik een bos in gereden, waar ik uit zou komen wist ik niet echt. Na een stuk door het bos te zijn gereden (weer over een zandpad) en wat willekeurige beslissingen bij kruisingen gemaakt te hebben, zie ik een bordje staan dat er een meer in de buurt is. Leuk, ga ik naar toe! Na honderd meter staat er echt een bordje dat je die weg beter niet kunt gebruiken als het regenachtig weer is (want dan spoel je misschien weg; gelukkig was het dat vandaag niet) en niet als je geen ‘high clearance car’ hebt, dat betekend een auto op ‘hoge wielen’ (anders raakt de onderkant van je auto beschadigd door de puntige rotsen). Ik kom tot de conclusie dat dit niet echt een geschikte weg voor mijn auto is, maar dat ik het toch ga proberen. Als je rustig rijdt kun je bijna overal overheen vind ik De weg was inderdaad geweldig. Ontzettend mooie stukken natuur! Af en toe was het wel erg rotsig, maar met heel rustig rijden heeft m’n auto het gehouden. Na anderhalf uur door de wildernis rijden (Sante Fe National Forest), zonder te weten waar ik precies ga uitkomen (had m’n kaarten thuis laten liggen) kom ik uit bij Cochiti, een of ander indianendorpje. Aan de horizon doemen de contouren van Sandia Peak op, vlak bij Albuquerque. Hmm, ik ben dus al behoorlijk zuidelijk! Maar goed, ik weet weer ongeveer waar ik ben, en Santa Fe staat op de borden. De terugweg was dus niet zo moeilijk meer. Vanmiddag staat een nog langere rit op het programma, naar Jemez Springs, San Ysidro, Cuba en weer terug, bijna tweehonderd kilometer.
Related items
Reisplannen
De herfst is hier nu echt begonnen. Maar de wereld ziet er heel anders uit dan in Nederland. Herfst is hier volgens veel mensen het mooiste jaargetijde, en daar ben ik het denk ik wel mee eens. Het is hier echt heerlijk weer. ’s Nachts daalt de temperatuur onder het vriespunt om er ’s morgens vroeg weer pijlsnel bovenuit te stijgen. Als ik ’s morgens naar m’n werk ga is het echt heerlijk fris buiten, een strak blauwe lucht, straalt de zon me tegemoet en staan de bomen overal te stralen in schitterende kleuren. Echt briljant, schitterend, geweldig, mooi!
Tijd dus om er van te genieten. Komende zaterdag ga ik weer eens een rondrit maken door de Jemez Mountains, onder andere het gebied waar we ook zijn geweest met het Familycamp. Toen begonnen net de eerste bomen te verkleuren, nu zijn we twee weken verder en beginnen de bomen hier in Los Alamos ook echt te verkleuren, dus daar zekers. Dat gaat weer heel veel mooie plaatjes opleveren. Ik ga eens kijken of ik ook wat foto’s kan maken met m’n gewone camera, voor de echt mooie kiekjes. Mijn bedoeling is om echt heel vroeg op te staan, voor zonsopkomst om ook wat wild hier te bekijken. In de Valles Caldera (de krater van de vulkaan) leven zo’n 5000 Elk, een grote versie van het hert (ook wel bekend als de Wapiti, klinkt schatting, maar ze zijn volgens mij niet aaibaar). Heel bijzondere dieren zijn dat. Afgelopen woensdag ging ik direkt vanuit m’n werk naar de bijbelstudie in de kerk. Omdat het rond schemering was nam ik niet de weg die ik normaal altijd neem naar White Rock, maar een weg die over het terrein van het Laboratorium loopt. Omdat langs deze weg allerlei nucleaire installaties staan mag deze weg alleen worden gebruikt door medewerkers van het laboratorium (er staan wachthuisjes die je pasje controleren met ‘zwaargewapende’ mannetjes) en is daarom ook in de avonduren heel erg rustig (ik heb volgens mij een auto gezien in ongeveer 10km). Op een gegeven moment reed ik door een schitterend gebied en doemt er opeens rechts van me, een paar meter van de weg af, een groot hert op met een enorm gewei, een Elk dus. Schitterend gezicht. Die wil ik dus meer zien en op de foto zetten. Hopelijk zaterdag.
De zaterdag daarna (2 oktober) wordt ook leuk. Ongeveer 280 kilometer naar het zuiden ligt White Sands. Het is een enorm natuurgebied met witte (kalkzand) duinen. Schitterend om te zien, enorm groot, en tegenwoordig in gebruik als Missile Range (raketten testen). Zestig jaar geleden gebeurde daar ook iets bijzonders. De eerste atoombom (ontwikkeld op het laboratorium waar ik nu werk!) werd er tot ontploffing gebracht. De exacte plek, Trinity Site, genaamd, is twee keer per jaar voor het publiek toegankelijk, de eerste zaterdag van maart en van oktober. Een buitenkansje dus! Vlak daarbij in de buurt, in het plaatsje Socorro, ergens in de woestijn van zuidelijk New Mexico staat de Very Large Array, de grootste (samengestelde) radiotelescoop van de wereld (zelfde soort als Westerbork), en als klap op de vuurpijl is er in Albuquerque (halverwege) het grootste ballonfestijn ter wereld, het Albuquerque International Balloon Festival, met meer dan 850 ballonnen.
En verder nog een update voor de wat verdere toekomst. Nadat ik hier klaar ben ga ik twee weken rondtrekken in de omgeving, vooral in de Four Corners (waar vier staten bij elkaar komen: Utah, Arizona, Colorado en New Mexico). Het is een van de mooiste gebieden van de VS, met ontzettend veel nationale parken bij elkaar (Zion NP, Bryce Canyon NP, Mesa Verde NP, Canyon de Chelly NP, Canyon Lands NP, Arches NP en natuurlijk Grand Canyon NP). Welke ik ga bezoeken weet ik nog niet, in ieder geval Zion, Bryce and Grand Canyon. Verder staat er een concert van Jars of Clay op het programma voor 12, 13 of 14 November (ik kan kiezen!). Moet even kijken wat het beste uitkomt.
Daarna ga ik naar Michigan. Op 16 November ben ik in Grand Rapids, op Calvin College een christelijke universiteit (tot bacheler degree). Ik mag daar een praatje geven over m’n promotieonderzoek voor staf en studenten van de natuur- en sterrenkunde faculteit.
De dagen daarna zijn nog niet gepland. M’n laatste weekend in de VS breng ik door in New York City. Dit was niet echt gepland, maar kwam zomaar op m’n pad. Ik kwam opeens op de weblog van Jasper van der Kolk (ik ken hem nog van m’n tijd in Enschede). Hij doet een jaar mee in een opleidingsprogramma voor Churchplanting (kerkstichting) van Redeemer Presbyterian Church van Tim Keller (wel bekend in Christelijk Nederland vanwege z’n vertaalde preken in CV-Koers). Lijkt me geweldig. Redeemer Church, een voluit gereformeerde kerk, zit in hartje New York en heeft zich in haar vormen helemaal gericht op ‘de wereld van New York City’. Iedere zondag zitten er duizenden yuppen (die vaak helemaal niks met het christelijk geloof hadden, niet christelijk opgevoed etc) in de kerk geboeid te luisteren naar het woord van God. Tim Keller weet de boodschap van de Bijbel zo te brengen dat het relevant is voor deze mensen. Gaaf! De bijbel heeft een boodschap voor mensen die 80 uur per week werken, die alleen maar aan geld denken, die vast zijn gelopen in hun eigen onrust, arrogantie, in vluchtige relaties. De mensen veranderen, komen tot rust, leren God kennen, en beseffen waar het werkelijk om gaat in het leven: God liefhebben en je naaste liefhebben. Daar kunnen wij in Nederland nog veel van leren! (… en daarom is Jasper daar ook!) Ik zie er nu al naar uit om dat mee te mogen maken en hem weer te ontmoeten!
Related items
Platoro – de herfst is begonnen
ik ben weinig thuis geweest de afgelopen dagen dus het verslag van een dagje hoog in de bergen van Colorado volgt nog, foto’s zijn al online (met schitterende herfstkleuren op de hellingen van de bergen)
OK, hier volgt mijn verhaal, een aantal dagen te laat, maar dat mag de pret niet drukken!
Vrijdag vroeg naar m’n werk gegaan, zodat ik ook weer vroeg weg kon. Om twee uur komt Kendall me ophalen, samen met z’n zoontjes Drew en Jacob en vertrekken we in z’n terreinwagen naar Colorado. Onderweg komen we door de mooiste landschappen, die continue veranderen, vooral door de hoogteverschillen. De laagste gebieden zijn de high deserts (hoge woestijnen). Er is alleen lage begroeiing, veel ruige grassoorten en lage struikjes. Als je iets hoger komt beginnen er bomen te groeien, eerst lage boompjes, niet veel hoger dan 2 meter. Nog iets hoger volgen de Ponderosa trees, de Pine trees en de Aspen trees. Na ruim twee uur rijden zijn we hoog in de bergen van Colorado, bij de dorpjes Antonito en Conejos (spreek uit “Konehos”, lijkt op konijn, betekent het ook 
) Het is vanaf daar nog ongeveer een uur rijden naar Platoro, waar de cabin van Kendall staat. En niet een uur over een verharde weg, nee, opnieuw over een unpaved road. Maar dat brengt je wel bij de mooiste plekjes, waar bijna geen mensen komen!
Platoro is een klein mijnwerkersplaatsje waar vroeger koortsachtig naar goud werd gezocht. Tegenwoordigis er een kleine industriele mijn, maar dat stelt niet veel voor. Voor de rest leven er wat gepensioneerden en mensen die de rust opzoeken. Dat kan maar voor een paar maanden per jaar (mei tot oktober) want de rest van het jaar is het dorpje niet bereikbaar vanwege een dik pak sneeuw (paar meter hoog…). De omgeving is werkelijk schitterend. De hellingen zijn begroeid met Aspen die juist nu beginnen te verkleuren. Een ontzettend mooi gezicht, vooral als de zon erop staat is het net alsof de hellingen in brand staan. ’s Avonds nog weer genoten van een schitterende sterrenhemel en een ‘oorverdovende stilte’ (waar op de wereld vind je nog plekken waar je geen auto’s hoort? Hier dus in Platoro!) Die nacht daalt de temperatuur tot ver onder het vriespunt, maar ik heb gelukkig een dikke slaapzak bij me (in de cabin vroor het trouwens ook bijna). De volgende ochtend vergaap ik me een tijdje aan wat dieren die bij de buren op de ‘voederplank’ zitten (zie foto’s), waarna het tijd wordt om naar het stuwmeer te gaan om te vissen (jaja!). Vanaf het stuwmeer heb je een prachtig utizicht op de gekleurde hellingen, adembenemend. De vissen bijten niet echt, en Jacob en ik gaan een wandeling maken door het bos, zwaar fantaserend over allerlei enge dieren die daar kunenn zitten zoals beren, tijgers en krokodillen
Op de achtergrond liggen een paar hoge pieken (sommige met eeuwige sneeuw) die onderdeel uitmaken van de ‘Continental Divide’, de scheiding voor water dat naar de Grote Oceaan stroomt en water dat naar de Atlantische Oceaan stroomt (of Golf van Mexico in dit geval). Als het tijd is om terug te gaan komen er dikke wolken op zetten die even later ook regen brengen.
Weer in de cabin besluiten we om terug te gaan, omdat het weer er niet beter op wordt (later bleken het de restanten te zijn van hurricane Javier die een tijd lang voor de kust van Mexico en California had gelegen en nu het binnenland in trok). We ruimen de boel op, rijden de Argo, een soort amfibievoertuig van Kendall op de trailer (nadat we er eerst het dorp mee zijn rondgescheurd) en sluiten alle luiken van de cabin weer. Op de terugweg weer genoten van alle mooie kleuren.
Zondag was een bijzondere dag. En dan vooral op weerkundig gebied. Het weer leek op Nederland, vanaf zonsopkomst tot zonsondergang de hele dag laaghangende bewolking waar het zachtjes uit blijft regenen, en soms wat harder of echt ontzettend hard. Dit is echt uitzonderlijk voor New Mexico, waar bijna altijd de zon schijnt, en als de zon niet schijnt is er een kortdurende onweersbui, maar dat het de hele dag regent, de meeste mensen hadden het nog nooit meegemaakt! Maandag was het trouwens weer mooi weer, maar wel aanmerkelijk kouder (vind ik wel lekker na al die weken van bijna 30 graden) en die temperatuur (rond de 19 graden) blijft het nog de komende tijd. Is mooi voor de bomen die verkleuren (vooral door lage temperaturen ’s nachts).
tot zover eerst maar weer,
groet, arend jan
Related items
Severe Weather
Severe Weather Alert from the National Weather Service
…FLOOD WATCH NATIONAL WEATHER SERVICE ALBUQUERQUE NM 346 AM MDT SUN SEP 19 2004
… FLOOD WATCH FOR FLASH FLOODING IN EFFECT FROM THIS MORNING TO THIS EVENING…
… THE NATIONAL WEATHER SERVICE IN ALBUQUERQUE HAS ISSUED A FLOOD WATCH FOR FLASH FLOODING IN CENTRAL… EAST CENTRAL… NORTH CENTRAL… NORTHEAST… NORTHWEST… SOUTHEAST AND WEST CENTRAL NEW MEXICO EFFECTIVE UNTIL 600 PM MDT SUNDAY EVENING. THE WATCH INCLUDES THE FOLLOWING COUNTIES…
IN NEW MEXICO…
BERNALILLO… CATRON… CHAVES… CIBOLA… COLFAX… CURRY… DE BACA… GUADALUPE… HARDING… LINCOLN… LOS ALAMOS… MCKINLEY… MORA… QUAY… RIO ARRIBA… ROOSEVELT… SAN JUAN… SAN MIGUEL… SANDOVAL… SANTA FE… SOCORRO… TAOS… TORRANCE… UNION AND VALENCIA
TROPICAL MOISTURE CONTINUES TO STREAM NORTHWARD OVER ALL OF NEW MEXICO. WIDESPREAD MODERATE RAIN PERSISTED OVERNIGHT ACROSS LARGE AREAS OF NORTH CENTRAL NEW MEXICO ESPECIALLY THE RIO GRANDE VALLEY AND THE CENTRAL MOUNTAIN CHAIN. RAIN IS EXPECTED TO CONTINUE ALL DAY WITH HEAVIER SHOWERS AND THUNDERSTORMS TO DEVELOP BY LATE MORNING AND INCREASE THROUGH THE AFTERNOON. RAINFALL RATES COULD APPROACH 1 INCH PER HOUR IN THE STRONGER SHOWERS AND STORMS. RAPID RISES IN ARROYOS AND SMALL STREAMS ARE POSSIBLE WITH THE POSSIBILITY OF SOME OVER FLOWING THEIR BANKS. FLOODING OF ROADWAYS AND LOW WATER CROSSING CAN BE ANTICIPATED AS WELL.
A FLOOD WATCH MEANS THAT FLOODING IS POSSIBLE BUT NOT IMMINENT IN THE WATCH AREA….
Related items
Familycamp
Hoe het paradijs er uit heeft gezien weet ik niet, maar het moet toch wel een beetje hebben geleken op het stukje aarde waar ik twee dagen heb gebivakkeerd. Zo ontzettend mooi! Een van de mooiste stukjes aarde die ik tot nu toe heb gezien! Ver weg van alle grote steden, hoog in de Jemez Mountains (spreek uit ‘Hemez’) ligt ‘Rancho del Chaparral’, een Girl Scout Camp dat afgelopen weekend door de presbyeterian churches van New Mexico was afgehuurd voor hun jaarlijkse Familycamp en waar ik ook naar toe ben geweest.
Officieel begon het al donderdagmiddag, maar ik moest werken tot vrijdagmiddag, dus ben ik pas aan het eind van de middag met nog iemand anders van onze kerk daar naar toe gereden. De rit ernaar toe was al een hele ervaring, m’n eerste keer door echt zwaar bergachtig terrein, soms in de eerste versnelling omhoog, verschrikkelijk scherpe haarspeldbochten; maar tegelijkertijd brengt het je naar de meest schitterende plekken. Een rit die zeker de moeite waard is om de komende tijd vaker te rijden, zeker als alle bomen beginnen te verkleuren. We kwamen onder andere langs de rand van de krater (‘Valles Caldera’) met spectaculaire uitzichten, waar ik zeker ook nog een keer een hele dag rond moet wandelen en fotograferen!
Op een gegeven moment dachten we dat we ons doel bijna bereikt hadden, maar dat bleek niet helemaal waar te zijn. Op de New Mecican Highway 126 moesten we tussen ‘mile marker’ 17 en 18 afslaan naar het Camp. Het eerste stuk van NM126 was nog een asfaltweg, maar na een paar mile ging hij over in een ‘unpaved road’, gewoon een soort van zandweg. Zo kom je nog eens ergens… Op sommige plekken moest je echt uitkijken vanwege de vele gaten in de weg, smalle bruggetjes waar maar een auto tegelijk overheen kon, koeien op de weg, etc. Fascinerend, want het voerde ons wel in een van de mooiste stukjes aarde die ik tot nu toe gezien heb. Eindelijk, na een tocht van ruim 20 miles (ruim 30km) over unpaved roads bereikten we ons camp, op een hoogte van bijna drie kilometer!
In Nederland kreeg ik wel eens de indruk dat de cultuur in de VS erg individualistisch is. Dat klopt misschien ook wel, maar niet voor iedereen. Een uitzondering zijn de kerken in de VS. Ik durf wel te zeggen dat de kerken in Nederland individualistischer zijn dan de kerken hier. Iedereen leeft met elkaar mee, in mooie en minder mooie dingen, en ze gaan met elkaar om alsof ze een grote familie vormen. Dat is iets dat me is opgevallen in Los Alamos en nu weer op het familiecamp. Ondanks dat ik niemand kende, behalve de mensen uit Los Alamos, en dat verder niemand mij kende werd ik ontvangen alsof ze me al jaren kenden, ontzettend hartelijk. Wat een gave en inspirerende mensen heb ik ontmoet in die twee dagen! Al snel was ik bij iedereen bekend als Arend uit Holland, zeker nadat ik zaterdagochtend het zingen had begeleid op gitaar. En ook het afscheid op zaterdagmiddag kostte me minstens een uur waarbij ik volgens mij van verschillende mensen meer dan een keer afscheid heb genomen. Amerikaanse hartelijkheid ten top!
Naast het genieten van de natuur (en ontspanning, o.a. volleybal en boogschieten) in de vrije tijd, was er tijd om met elkaar over de bijbel na te denken. De pastors van de verschillende kerken (Farmington, Albuquerque en Los Alamos) hielden erg gave lezingen over verschillende onderwerpen, en verder hebben we veel gezongen, erg leuk!
Het eten was natuurlijk op z’n Amerikaans, barbeque, zelfs als ontbijt waren er al verschillende vette dingen te krijgen, die ik vriendelijk heb geweigerd En ’s avonds natuurlijk een kampvuur, met marsmellows en kampvuurliedjes onder begeleiding van Gary (pastor van Farmington) op z’n gitaar. En misschien nog wel het indrukwekkendst van die dag: een ontzettend mooie sterrenhemel! Nog nooit heb ik zoiets moois gezien, ontelbaar veel sterren, een schitterende melkweg waartegen een paar kleine wolkjes zelfs donker afstaken. De sterrenbeelden waren nauwelijks te onderscheiden omdat ze opgingen in een zee van sterren. Ik heb er geen woorden voor, en kon alleen maar stil zijn! Minutenlang heb ik staan genieten van dit wonder van de natuur, van dit kunstwerk van God!
En dan is het weer tijd (zaterdagmiddag) om naar huis te gaan. Heel veel indrukken en ervaringen rijker, maar ook een beetje weemoedig omdat je weet dat je al deze fijne mensen waarschijnlijk nooit meer opnieuw zult spreken…
Al rijdend kon ik opnieuw genieten van dit ontzettend mooie stukje aarde. Ik heb wat foto’s genomen, maar ik vind ze erg tegenvallen, het laat bij lange na niet zien hoe ontzettend mooi het daar is. Als ik tijd heb ga ik zeker terug!
hartelijke groet, arend jan
Related items
…where were you?
Waar was je? Wie weet het niet?
ja, het is vandaag 9/11, precies drie jaar geleden…
In een dag is de wereld veranderd, ze zal nooit meer hetzelfde zijn. De gevolgen zien we nog iedere dag.
We hebben geen reden om optimistisch te zijn over deze wereld. Kijk naar de bomaanslag in Jakarta, de oorlog in Irak en Afganistan, de ellende in Nigeria, de wreedheden in Beslan. Wat kunnen mensen elkaar aandoen?! Maar ook in ons eigen land: je hoeft de kranten maar open te slaan en de onrechtvaardigheid, oneerlijkheid, leugens en zelfverrijking bespringen je.
En dan hoeven we niet met een vinger naar anderen te wijzen, want wat zit er aan slechte dingen in onszelf.Hoevaak zoeken we niet voor onszelf het beste zonder op de gevolgen voor anderen te letten. Hoeveel moorden hebben we niet in ons hart gepleegd, omdat iemand ons niet aanstond, gebruiken we een leugen om bestwil, om ons imago te redden?
Laten we bidden voor alle slachtoffers van terrorisme, laten we ook bidden voor alle daders van terrorisme, dat ze beseffen wat ze doen en dat ze tot inkeer mogen komen, laten we bidden voor onszelf, dat de mensen die we tegenkomen liefhebben als onszelf. We mogen een leven van hoop leven in plaats van angst. Er is Een bij wie je terecht kunt: God is in control!
In Christ alone my hope is found,
He is my light, my strength, my song;
This Cornerstone, this solid Ground,
Firm through the fiercest drought and storm.
What heights of love, what depths of peace,
When fears are stilled, when strivings cease!
My Comforter, my All in All,
Here in the love of Christ I stand.
In Christ alone! – who took on flesh,
Fullness of God in helpless babe!
This gift of love and righteousness,
Scorned by the ones He came to save:
?Til on that cross as Jesus died,
The wrath of God was satisfied ?
For every sin on Him was laid;
Here in the death of Christ I live.
There in the ground His body lay,
Light of the world by darkness slain:
Then bursting forth in glorious Day
Up from the grave He rose again!
And as He stands in victory
Sin?s curse has lost its grip on me,
For I am His and He is mine ?
Bought with the precious blood of Christ.
No guilt in life, no fear in death,
This is the power of Christ in me;
From life?s first cry to final breath,
Jesus commands my destiny.
No power of hell, no scheme of man,
Can ever pluck me from His hand;
?Til He returns or calls me home,
Here in the power of Christ I?ll stand!
Words: Stuart Townend. Music: Keith Getty
Copyright ? 2001 Kingsway?s Thankyou Music,
P.O. Box 75, Eastbourne, East Sussex, BN23 6NW, UK.
Related items
hoogtestage
Gistermiddag heb ik mijn lichaam weer eens wat beweging gegund. Dit keer stond een fietstocht naar de top van de Pajarito Mountain op het programma. Helemaal op de top kun je met de fiets niet komen, maar het restaurant/skischool zo’n 300m onder de top wel. Vol goede moed vertrok ik vanaf m’n appartement, maar al snel was ik buiten adem. M’n fiets is niet wat ik graag zou wensen, een te lage mountainbike met een half zachte achterband, en er was geen enkel vlak stukje in de weg te bekennen, alles ging alsmaar omhoog.
De weg naar de top is er mooi, bochtig, lang en steil, verschrikkelijk steil. Ondanks mijn ervaringen in de Ardennen, waar bergop nooit mijn zwakste kant was, heb ik hier het hele stuk in m’n allerlaagste twee versnellingen gereden, bijna kruipend ging ik omhoog. Onderweg moest ik een aantal keer stoppen om weer op adem te komen, ook dat was ik niet echt gewend. De beklimming was dan ook wel van een iets andere orde dan de Ardennen. Los Alamos zelf ligt op 2000m boven zeeniveau, en ik moest klimmen tot 3100m. Het grootste hoogteverschil (ruim een kilometer) dat ik tot nu toe heb overbrugd, maar dat heeft me wel het nodige zweet gekost. Onderweg, vanwege de lage snelheid, kon ik wel genieten van de mooie natuur, eekhoorntjes, reeen, veel vogels, geweldig!
Op de top was het koud, en de terugweg nog veel kouder. Met zo’n 50-60km/u en een bezweet lichaam naar beneden is geen pretje. Het ging wel snel, waar ik op de heenweg ongeveer anderhalf uur over heb gedaan, deed ik nu 10 minuten over. Op sommige stukken ging het steil de diepte in en moest ik hard bijremmen, anders gebeurden er rare dingen. Al met al erg geslaagd, maar ik moet het nog maar een paar keer doen om m’n conditie een beetje op peil te brengen.
Vandaag weer gewoon aan het werk, maar eerst nog even bij de bank langs om een rekening te openen. Ga ik zo doen.
groet, arend jan
Related items
Crossing Borders/Rapping with the Cross/Rollercoaster at Night*
Voor alle mensen die mij een email/kaart/weblog-reactie of wat dan ook (SMAP ) hebben gestuurd – ik probeer persoonlijk te antwoorden, maar heb het van de week erg druk gehad met werk en ontspanning.
Op m’n werk gaat het erg goed. Er zit een artikel aan te komen, ben momenteel bezig twee sterevolutie codes (programma’s) aanzienlijk te verbeteren. Daar gaat veel tijd in zitten, lange dagen dus… maar dat schijnt gebruikelijk te zijn in de VS. Weinig vrij tijd dus over als ik ’s avonds laat thuis kom, val dan bijna direkt in slaap…
Gelukkig heb ik nu een lang weekend. Maandag is ‘laborday’ en dat betekent een vrije dag, heerlijk!
Het weekend begon goed. Zaterdag met wat mensen van de Youthgroep (jeugd tot een jaar of 19) naar Albuquerque geweest. De leider van de groep, Gregg – een man van een jaar of 45 – heeft zich tot doel gesteld om, naast geestelijke verdieping, met de jeugd van de kerk allerlei leuke dingen te doen. Veel kerkjeugd groeit heel erg beschermd op omdat ze niet naar een school gaan maar thuis (van hun moeder) onderwijs krijgen. Daarnaast zijn bijna alle vaders hardwerkende wetenschappers en hebben dus een heel specifieke kijk op de wereld…, daarin komen spectaculaire dingen doen met de kinderen niet altijd voor… helaas. Gelukkig is daar Gregg. Waterskieen in de zomer, skieen in de winter, naar popconcerten (gospel) gaan, pretparken bezoeken etc., overal neemt hij ze mee naar toe om ze iets van de wereld te laten zien! Afgelopen zaterdag stond een gospelfestival (FreedomFest) op het programma in Albuquerque. Er zouden vier ‘bekende’ bands optreden (ik kende ze niet, maar dat zegt niet alles) op een terrein dat binnen een pretpark lag. Albuquerque is ruim twee uur rijden vanaf hier, dus we gingen vroeg weg. We waren met z’n zessen, Gregg, Rachel, Anna, Aline, Thomas en ik. Onderweg nog overvallen door een vreselijke stortbui (die zijn hier veel en veel heftiger dan in NL), maar in Albuquerque was het weer mooi weer, graadje of 22, af en toe een waterig zonnetje. Van het FreedomFest hebben we weinig meegemaakt, rap is niet mijn favourite muziekstijl en ook niet van de rest. Langer dan vijf minuten kon het ons niet boeien, hoewel de teksten wel goed waren. Maar ja, het is muziek, dus moet de stijl ook een beetje passen. ‘Rapping with the Cross’ is niet voor mij weggelegd, geef mij maar ‘Rocking with the Cross’.
Gelukkig was er een alternatief, achtbanen en andere enge pretpark-attracties. Het was erg lang geleden dat ik in een pretpark was geweest. Ik kan het me niet goed meer herinneren: toen ik 7 was volgens mij met een schoolreisje naar Hellendoorn geweest, later nog een keer met een schoolreisje naar de Efteling (groep 6?) en Drievliet (groep 8), en ik ben ook nog een keer in Sixflags geweest (of twee keer…). Maakt verder ook niet uit. Wat ik me nog prima kon herinneren was dat ik het niet echt heb op achtbanen die over de kop gaan, maar dat ik de rest nog wel durfde te doen, maar wel met het nodige zweet in m’n handen.
Alle herinneringen kwamen weer boven… en de klamme handjes ook weer. Maar natuurlijk liet ik me niet kennen, geen van de achtbanen ging over kop, dus dat moest geen probleem opleveren en het schommelschip ging niet verder dan verticaal… Onze eerste reis was met de ‘New Mexico Rattler’, een achtbaan geheel van hout. Toch wel een beetje gespannen stond ik in de rij. Ondertussen praatte ik Thomas, een jaar of 16/17 moed in – ik kon me z’n gevoelens levendig voorstellen
Het ritje duurde niet langer dan anderhalve minuut, maar trillend op m’n benen en erg klamme handen kwam ik er weer uit. Thomas had het ook overleefd, heeft niet durven kijken en heeft alle g-krachten gillend ondergaan. De volgende adrenalinestoot was de ‘Sea Dragon’ (Zeedraak), een schommelboot. Ik was in Drievliet al eens in zo’n ding geweest, maar dat was al jaren terug. Iets minder gespannen stapte ik in het schip. Thomas en Gregg op de achterste bank (die het hoogste komt…) en ik een ervoor. Helemaal aan de andere kant van het schip de drie dames, Anna, Rachel en Aline. Het was geweldig! M’n angsten voor Zeedraken zijn definitief voorbij (als ze tenminste niet over de kop gaan). Om een tweede reden was het nog veel mooier, en dat was het commentaar van Thomas tijdens het schommelen. ‘Noooooo! We gonna die! This is suicide! Noooo! Stoppp!’ Gregg en ik hebben ons kostelijk vermaakt! Later kon Thomas er ook wel om lachen. Aan de andere kant van het schip stond Anna doodsangsten uit gezien de uitdrukking op haar gezicht. Ook aardig was de Coyote Howl (schreew van de Coyote), waar je een aantal seconden vrije val mee kon maken, doordat je van zo’n 20 meter hoogte werd losgelaten. De eerste keer hield ik me nog stevig vast, maar de keren daarna heb ik me ook hier prima vermaakt. Pas op een van de laatste ritjes hebben we Thomas ervan kunnen overtuigen dat hij zich echt niet zo krampachtig hoefde vast te houden Grenzen verleggen heet dat… Geweldig om te zien hoe vooral Thomas gedurende de dag steeds meer durfte te doen. Zelfs de Rattler kon hem geen angst meer inboezemen en werd een van z’n favouriten. De klapper (en eindpunt) van de dag was een rit met de Rattler toen het al donker was. Thomas en ik hadden afgesproken dat we onze handen de hele tijd omhoog zouden houden, zodat we ons niet vast konden houden. Het is me bijna gelukt, maar toen we met een afschuwelijke snelheid een 10 meter lange, donkere tunnel indoken moest ik me toch echt even vasthouden
Al met al heb ik me prima vermaakt en de rest ook! Ik zal wat foto’s online zetten morgen, zodat jullie kunnen meegenieten.
groet, arend jan
*in het Nederlands: grenzen oversteken, rappen met het kruis, achtbaan bij nacht
