Angstige momenten
zo, dat was me een dagje vandaag. Het verslag van vanmorgen is te lezen in een vorige blog, nu het verslag van vanmiddag. Mijn bedoeling was eigenlijk om de gekleurde Aspen op de hellingen van de Jemez Mountains te gaan bekijken, maar ik had ’s morgens al geconcludeerd dat ze nog maar net waren begonnen met verkleuren, de echte felle kleuren laten dus nog een week (of twee weken) op zich wachten. Toch ben ik m’n oorspronkelijke route maar gaan rijden omdat het ook zonder gekleurde Aspen schitterend zou moeten zijn. En dat was het ook!
De tocht voerde me opnieuw langs de Valles Caldera, helemaal in het midden was nog steeds een groep Elk’s aan het grazen, op de verschillende uitkijkpunten over de Caldera heel veel mensen; het is ook een mooi gezicht!
Daarna verder naar Jemez Springs, door een ontzettend mooi, maar ruig gebied. Achteraf bleek dat ik een aantal bijzondere dingen gewoon voorbij ben gereden, waaronder de ‘Soda Dam’ (ook wel ‘het geologisch wonder genoemd’), misschien later nog eens, is niet heel ver van hier. Jemez Springs is een alleraardigst dorpje, maar is vooral bekend vanwege z’n heetwater bronnen, veroorzaakt door de nog steeds aanwezige vulkanische activiteit in de bodem hier. Aan weerszijden van de weg door Jemez Springs hoge bergkammen, de ene ‘gewoon bruin’, de andere vuurrood, een bijzonder gezicht. Net buiten Jemez Springs even een riviertje bewonderd, maar al snel weer verder gereden. Door een aantal indianen nederzettingen die echt een grote rotzooi zijn (vergelijkbaar met een woonwagenkamp in Nederland). Daarna op weg naar Cuba, waar het landschap opeens compleet veranderde. Geen rode rotsen, maar geel en wit, heel apart. Vlak voor Cuba ook heel gekke heuvels. En regen, veel regen, zoveel dat de weg binnen de kortste keren blank staat en de snelheid een heel eind naar beneden moet. Vlak daarvoor, kreeg ik bijna een hartverlamming toen vlak naast mij in de woestijn de bliksem insloeg, direkt gevolgd door een enorme klap. Hoewel je weet dat je in principe in een auto niks kan gebeuren, voelde ik me niet heel erg veilig. In Cuba was het weer bijna droog, en na even wat gegeten te hebben kies ik Highway 126 naar La Cueva (vlak bij Los Alamos), op weg naar ‘het paradijs’, het ontzettend mooie gebied waar ik twee weken terug met familycamp ook al was geweest. Nu kwam ik het gebied alleen van de andere kant binnen. Vlak buiten Cuba was een spectaculaire rotsformatie met afzettingslagen die bijna verticaal liepen in plaats van horizontaal. Hoe en wanneer het ontstaan is weet ik niet, maar ik kon verschillende lagen identificeren: o.a. een aantal kalksteenlagen, vulkanisch gesteente, kruimelig steenkool, zand met stukjes steenkool (zie foto’s). Het eerste stuk van NM126 was nog verhard, en liep ook door interessante geologische afzettingen, maar omdat het al wat later begon te worden ben ik een beetje doorgereden en niet bij ieder interessant punt gestopt. Op een gegeven moment ging de weg over in een onverharde weg en toen begon de ellende. Eerst leek het nog wel goed te gaan, maar na een tiental meters kwam ik er achter dat het ook hier erg hard had geregend en dat de weg was veranderd in een grote modderpoel. En dat je auto daar erg smerig van wordt is het ergste niet, maar wel dat als je te hard rijdt (zoals ik dus niets vermoedend op dat moment) onmiddelijk de macht over het stuur en dus de auto kwijt raakt. En dan zie je de bomen aan de zijkant van de modderweg vreselijk snel dichterbij komen, zonder dat je er iets aan kunt doen… Een harde ruk aan het stuur liet mijn auto een mooie piroutte maken, zodat ik plotseling met de neus weer de andere kant op stil kwam te staan. Nadat ik weer besefte wat er aan de hand was en dat ik zojuist had deelgenomen aan een onverwachte slipcursus, probeerde ik m’n toestand in te schatten (schade was er gelukkig niet). Dit was niet echt wat ik had verwacht en ik vond het ook niet echt amusant, maar teruggaan en via een andere weg naar Los Alamos gaan zou me nog uren kosten (zo’n 200 km door bergachtig gebied, waarvan een groot deel in het donker), terwijl de weg door het bos zo’n vijftig kilometer was, waarvan zo’n 20km onverhard. Hoewel ik niet wist hoe de toestand van de weg verder op was, besloot ik toch om verder te gaan (ik kon me van vorige keer niet herinneren dat de weg zo slecht was, dus ergens moest het weer beter worden). Hoewel ik er nu wel om kan lachen, kon ik dat toen niet echt. Langzamer dan stapvoets kroop ik door de modder, ondertussen enge visioenen verdrijvend hoe het toch moest wanneer de weg naar beneden zou gaan (dat stuk ging min of meer horizontaal of bergop). Hoewel ik het hele stuk in de eerste versnelling heb afgelegd, heb ik nog meerdere slippartijen meegemaakt, hoewel niet zo ‘ernstig’ als de eerste (al doende leert men 
) (zie ook een vage foto). Het eerste stuk werd de weg als maar slechter, maar daarna werd het weer beter, niet omdat het minder geregend had, maar omdat de ondergrond veranderde (van een dikke laag rode modder van 5-10 cm, naar kalk/zand, waar minder water op bleef staan). Af en toe waren er nog wel slechte stukken, maar het grootste deel was weer goed bereidbaar. Gelukking kon ik dus ook nog weer genieten van de mooie omgeving. Waarom dit zo’n indruk op me maakt weet ik nog steeds niet. De omgeving vorige week in Colorado was ook schitterend, maar dit vind ik toch nog mooier. Tegelijk moest ik ook een beetje opschieten want de zon zou al snel ondergaan, en in het stikdonker over een slecht zandpad door het bos rijden had ik niet zo heel veel zin in. Het laatste stuk heb ik dus vrij hard doorgereden, gelukkig kon dat daar, het had daar niet geregend en de stofwolken zwierden achter m’n auto aan. Vlak voordat de zon onderging verliet ik het bos, gelukkig, ik heb het overleefd! Bij de Caldera opnieuw gestopt om nog even wat Elk’s te spotten,opnieuw honderden, met het ‘burlen’ van alle kanten te horen, spectaculair.
Later op de avond las ik het volgende op internet: “Another option is to take Highway 126 off of Highway 4. It crosses some beautiful but rugged terrain along dirt roads and eventually emerges at the town of Cuba. This route is best accomplished in a vehicle with high ground clearance, but don’t attempt it in any kind of vehicle if rain is threatening: The road turns into a quagmire (modderpoel) when wet.”
Al met al een inspannende dag, sommige dingen voor herhaling vatbaar andere niet echt…
Related items
No Comments »
No comments yet.
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
