Wat een ellende
Wat een week is dit… boordevol contrasten. Een mooie verjaardag, een geweldige zaterdag in een pretpark, maar ook een dramatisch einde van de gijzeling in Rusland en een hurricane die in Florida grote verwoestingen aanbrengt, terwijl de volgende zich alweer klaarmaakt om zich ook op Florida te storten, alsof ze daar nog niet genoeg gehad hebben.
De beelden van Rusland vervulden me met afschuw. Wat kunnen mensen elkaar aan doen. Het leven van honderden kinderen in een paar dagen verwoest. Wat ze mee hebben gemaakt vergeten ze nooit meer, voor hun hele leven getraumatiseerd. Af en toe bekroop me het gevoel dat de dodelijke slachtoffers misschien beter af waren. Waarom laat God dit toe, dat mensen met elkaar omgaan als beesten, ja nog erger zelfs…, dat vroegen we ons ook al af bij Auschwitz…
En dan Florida. Op een of andere manier maakt het toch verschil of je hier zit of in Nederland. Tot nu toe vermaakte ik me altijd wel met hurricanes en tornado’s. Het zijn spectatulaire weersverschijnselen, en daar kun je bij mij altijd wel mee aankomen. Na het zien van de beelden van Francis ben ik echter geconfronteerd met de ellende die zulke ‘spectaculaire’ weersverschijnselen met zich meebrengen. Echt onvoorstelbaar dat je huis als een luciferdoosje omver wordt geblazen of uit elkaar wordt gerukt. Wat een menselijk leed speelt zich ook daar af. En het is nog niet voorbij. Ivan zit er alweer aan te komen. Laten we bidden dat hij een grote bocht zal maken en Florida zal sparen. Sensatie heeft bij mij plaats gemaakt voor meedeleven, gelukkig maar…
Related items
Nu staan de foto’s wel online
Zaterdag kondigde ik een groot panorama aan, daar moet je nog even op wachten. Gisteravond wilde ik er de laatste hand aan leggen, maar toen wilde het programma de foto’s niet aan elkaar plakken, waarschijnlijk omdat het allemaal veel te groot en te veel is… Ik zal vanmiddag een eerdere versie online zetten, in de komende dagen hoop ik het grote panorama toch nog te kunnen plaatsen.
Related items
Bedankt!
Iedereen hartelijk bedankt voor de kaartjes en mailtjes die ik ontvangen heb! Geweldig, ik heb ervan genoten! Een beetje vreemd is het wel om je verjaardag in een ver land te vieren, maar ik heb me prima vermaakt en zeker ook het gevoel gehad dat ik jarig was.
Overdag heb ik gewoon gewerkt. Naar goede Nederlandse traditie had ik wat voor m’n collega’s meegenomen, en de Amerikaanse traditie bepaalde dat dit muffins moesten zijn. Ze zijn niet allemaal opgekomen, dus ik heb hier nog een heel aantal staan, kom maar langs als je er eentje wilt!
‘s Avonds ben ik bij een gezin uit de kerk wezen eten. Zondagavond zaten ze me een beetje uit te horen over m’n ‘persoonlijk leven’ en toen ze er op een gegeven moment achter kwamen dat ik dinsdag jarig zou zijn kreeg ik direkt allemaal aanbiedingen om te komen eten. Kiezen dus: Kris en Kendall Hollis waren de eersten, de rest komt misschien volgende weken nog wel een keer aan de beurt.
Erg leuke mensen, ze hebben twee zoontjes, 8 en 5 jaar oud (Drew en Jacob). Vooral Jacob kan erg leuke grimmassen trekken. Overdag hadden ze voor mij een verjaardagskaart gemaakt, erg leuk. Wel even wennen om met kinderen om te gaan, dat vereist weer een heel ander taalgevoel dan bij volwassenen. Soms voel je je trouwens net een klein kind qua taalbeheersing, zelfs Jacob met z’n vijf jaar spreekt vloeiender Engels dan ik… 
Maar niet getreurd, ik heb heel veel plezier met ze gehad, en een blik kunnen werpen in het leven van een Amerikaans gezin.
Bijzonder is de manier van onderwijs voor kinderen. De publieke scholen zijn qua kwaliteit niet al te best, maar ook de dingen die daar worden georganiseerd kunnen niet altijd door de christelijke beugel. Veel kinderen krijgen daarom thuis les, omdat er geen christelijke scholen zijn in Los Alamos. Gelukkig voor Drew en Jacob is Kris opgeleid als lerares, maar dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. In veel christelijke gezinnen is de moeder ook nog eens full-time juf voor haar kinderen, een zware taak lijkt me. Gelukkig zijn er heel veel materiialen ontwikkeld voor ‘home-schooling’, werkboeken, video’s etc. zodat je niet zelf het wiel hoeft uit te vinden.
De rest van de week weer erg hard gewerkt. We zijn verschillende sterevolutiecode’s aan het vergelijken, en sommige aanpassingen aan het maken, en dat kost veel tijd, maar is wel leuk. Ik heb alweer heel veel geleerd over hoe zo’n code in elkaar zit! Maar de eerste echte resultaten zitten eraan te komen, en bieden ook wel wat stof voor een artikel!
M’n panorama is nog niet af, dat wordt waarschijnlijk wel het weekend. Wel staat er een pre-versie online, maar pas op, deze is niet gecomprimeerd en heeft een grootte van 17Mb, een snelle verbinding is dus vereist, anders loopt je computer vast… (kijk bij fotoalbum > panorama’s)
de hartelijke groeten, arend jan
