Vakantie!
Het is over, afgelopen, voorbij, exit Los Alamos National Laboratory. Het was een mooie tijd, waar ik erg tevreden op terug kijk. Het resultaat zal een mooi artikel worden, wat hopelijk nogal wat stof op laat waaien. En natuurlijk blijven de mooie herinneringen. Maar eerst vakantie!
Mijn reisschema ziet er op dit moment voorlopig als volgt uit, maar dat kan per dag veranderen, ligt ook een beetje aan het weer, en welke wegen nog begaanbaar zijn (het begint hier echt winter te worden en sommige wegen worden afgesloten vanwege de sneeuw).
Maandag 1 november: Santa Fe
Dinsdag 2 november: White Sands
Woensdag 3 november: White Sands + Carslbad Caverns
Donderdag 4 november: rijden via Tuscon en Phoenix naar Flagstaff (dwars door de woestijn)
Vrijdag 5 november: Grand Canyon (South Rim)
Zaterdag 6 november: Grand Canyon (North Rim)
Zondag 7 november: Flagstaff ?
Maandag 8 november: Zion
Dinsdag 9 november: Bryce Canyon
Woensdag 10 november: Escalante
Donderdag 11 november: Natural Brigdes
Vrijdag 12 november: Arches + ’s avonds concert Jars of Clay
Zaterdag 13 november: Silverton/Durango/Farmington via Highway 550
Zondag 14 november: Farmington/Los Alamos
Maandag 15 november: Albuquerque -> Detroit
Dinsdag 16 november: Grand Rapids (Calvin College)
Woensdag 17 november: Grand Rapids
Donderdag 18 november: ?
Vrijdag 19 november: New York
Zaterdag 20 november: New York
Zondag 21 november: New York (Redeemer Presbyterian Church)
Maandag 22 november: New York (ws. terug naar Detroit)
Dinsdag 23 november: Detroit (vertrek om 15.40 lokale tijd)
Woensdag 24 november (9.05 in de ochtend): Amsterdam – United Airlines 908H
Related items
De groene vogel
OK, ik zal jullie niet langer in spanning houden over m’n spannende avonturen, hou je vast!
Nog vijf dagen en dan zijn de verkiezingen, en dat is te merken ook. De radio- en televisiespotjes vliegen je om de oren en de ene is nog agressiever dan de andere. Vreemde toestanden. Ook het rustige stadje Los Alamos, in het midden van de woestijn van New Mexico, vooral bevolkt door vredelievende wetenschappers, ontkomt er niet aan. Niet dat de presidentskandidaten zichzelf hier laten zien (gelukkig niet), ze sturen hun afvaardigingen. Zo stond vanmorgen mij hele straat vol met pliesieautos omdat papa Bush (je weet wel, die van de eerste Golfoorlog) hier op campagne was. Ik heb nog even gekeken of ik een glimp van Bush sr. op kon vangen, maar ik kon niemand ontdekken met een cowboyhoed op z’n hoofd. Helaas. Verder was er weinig aan, behalve dat toen ik naar m’n werk ging het kruispunt hier vol stond met Bush aanhangers die met van die borden voor hun hoofd stonden te scanderen dat ze pro-Bush waren: ja dat kon ik zo ook wel zien…
Maar hier zitten jullie allemaal niet echt op te wachten, want dit zijn niet echt spannende avonturen, en wat heeft dit met Gregg te maken? Inderdaad helemaal niks. Dit was dus ook een afleidingsmanouvre, om te kijken hoeveel mensen mijn weblog tot de laatste zin lezen 
OK, lees en geniet met mij mee! Wel eens in een vliegtuig gezeten? Ja? Ik ook, vanmorgen nog! En dat niet alleen, ik heb ook een stuk gevlogen: jep, inderdaad, met mijn bloedeigen handen de stuurknuppel vastgehouden. Loopings gemaakt? Nee, dat niet…
Hoe dat zo? Afscheidskadootje van Gregg! Over wie Gregg is kun je op deze weblog nog wel meer lezen (FreedomFest en twee weken terug een middag bowlen, maar daarover heb ik niks geschreven). Gregg heeft dus ook een vliegtuigje (samen met nog twee andere mensen) en daarmee kun je leuke dingen doen. Hij is trouwens niet de enige. Vanwege de enorme afstanden hier in de VS gebruiken sommige mensen hun vliegtuigje om mee naar het werk te gaan (vliegen vanaf Albuquerque is aanmerkelijk sneller dan twee uur auto-en en je hebt geen last van files). Maar goed, toen Gregg mij zondag vroeg of ik zin had in een vlucht boven Los Alamos, hoefde ik me geen twee keer te bedenken, hoewel ik eerst wel even ongelovig uit m’n ogen zat te kijken! Huh, vliegen? Ja natuurlijk heb ik daar zin in! En zo stond ik vanmorgen in alle vroegte op Los Alamos Airport.
De oorspronkelijke bestemming was de Valle Grande (de vulkaankrater voor de trouwe lezers van m’n log) maar dan moet je eerst Pajaritomountain over en die lag helemaal in de wolken. Door de wolken vliegen wil je niet, omdat je echt niks ziet en geen idee hebt waar de pieken van de bergen zitten, en om over de wolken heen te vliegen moesten we stijgen tot ruim vier kilometer, en dat was een beetje teveel van het goede. Maar niet getreurd, ook ten noordoosten van Los Alamos was genoeg te zien. Het was een prachtige morgen met wat mist in de valeien en wat wolkjes op de hoogte waarop we vlogen. En een schitterend uitzicht vanuit een vliegtuig, werkelijk fenomenaal! Zo zie je bijvoorbeeld pas echt wat een vreemd dorp Los Alamos eigenlijk is, verspreid over verschillende mesa, met diepe canyons daartussen.
Op een gegeven moment vroeg Gregg of ik ook wilde vliegen, natuurlijk! Daar zit je dan, een paar maanden nadat je je rijbewijs hebt gehaald, achter het stuur van een heus vliegtuig! Het voelde een beetje als m’n eerste rijles: hoe reageert dat ding eigenlijk op mijn bewegingen, maar langzamerhand kreeg ik toch gevoel ervoor, hoewel je plotselinge turbulentie natuurlijk nooit ziet aankomen. Alleen kunstjes in de lucht (achtbaanachtige taferelen), zoals Gregg dat deed durfde ik nog niet. Na ongeveer een uur vliegen kwam Los Alamos weer in beeld en na nog door wat heftige turbulentie door elkaar te zijn geschud, landde de groene vogel weer veilig op de lokale Airport.
Voor een impressie, zie de foto’s.
Related items
Afscheid, de Red Sox en een nieuwe episode
M’n laatste dagen hier hebben geslagen. Voor het laatst dit, voor het laatst dat, maar vooral afscheid nemen van mensen. En dat is verrot moeilijk, vooral van de mensen in de kerk met wie ik drie maanden heel persoonlijk mocht optrekken. Moeilijk, echt moeilijk. Onvoorstelbaar dat je zo’n hechte relatie in drie maanden kunt opbouwen. Jammer dat m’n tijd al weer over is. En dat is niet alleen van mijn kant, ook hier zijn heel veel mensen die het oprecht jammer vinden dat ik alweer wegga. En dat is niet alleen vanwege m’n grappige accent.
Ergens is het best wel vreemd. Ik ben nu drie-en-halve maand aan de andere kant van de oceaan, en Nederland lijkt steeds verder weg. Ik hou het Nederlandse nieuws nog wel bij, maar ook heel veel gaat bij me langs. Waar ik in het begin nog iedere dag de krant trouw downloadde en las, doe ik het nu nog ongeveer een keer per week. Misschien wordt het toch weer tijd dat ik terug kom…
Vannacht de maansverduistering nog gezien? Zal wel niet, de bewolking zat weer eens in de weg zekers, echt Nederland 
Hier is het nog steeds mooi weer – met af en toe een slechte dag – het merendeel van de dagen een strak blauwe lucht, graadje of 17, heerlijk herfstweer! Hier was de maansverduistering dus wel te zien, zie foto.
Trouwens, vanavond hebben de Boston Red Sox van de St. Louis Cardinals gewonnen waardoor ze voor het eerst sinds 1918 de World Series titel hebben binnengehaald. Deze wedstrijd heb ik niet gezien, de voorgaande wel. Baseball is best wel gaaf. De spanning, de techniek, vooral van de pitchers. Baseball is daarnaast ook echt een familiegebeuren, hele generaties zitten op de mega-tribunes, zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over hooligans en ander tuig. Een compleet andere sfeer dan bij dat achter-de-bal-aan-rennen-door-arrogante-pubers waar het Nederlandse voetbal ondertussen toe is verworden, compleet met walgelijke leuzen scanderende ’supporters’ en zwaar bewapende politie enzo. Alleen van de puntentelling van baseball snap ik nog niet veel, nog wat te leren dus.
Voordat ik Los Alamos voorgoed verlaat staat er morgen, als alles meezit, een nieuwe episode van de spannende jongensavonturen van AJP op het programma (mede mogelijk gemaakt door Gregg: hmm, die naam heb je eerder gehoord, wie was dat ook al weer?!). Over het hoe en wat van dit spectakel houd ik jullie nog even in spanning, maar het verslag ervan zal zeker in geuren en kleuren op deze weblog verschijnen en tot in lengte van dagen worden verteld onder vele generaties. Houd deze weblog dus in de gaten!
Related items
Neal Morse – ONE: voor als je van goede muziek houdt!
Er zijn goede muziekanten en er zijn heel goede muziekanten, en bij die laatste groep hoort Neal Morse. Huh wie? Ja, Neal Morse. Nog nooit van gehoord? Dan weet je niet wat je mist. Maar er is nog hoop. Op 2 november komt het nieuwe album van Neal uit, ONE, en die moet je hebben!
Waarom? Daarom! Allereerst omdat Neal Morse een van de beste muziekanten op deze wereld is. Luister naar de top 40 en je hoort bagger; tienermeisjes en -jongens die door de muziekindustrie op een podium zijn gezet en een microfoon in handen kregen: niet om aan te horen. Neal Morse is echter een alleskunner: hij speelt gitaar, toetsen, kan goed zingen, drummen en nog veel meer. Een muzikaal genie die gaat voor de kwaliteit!
Ten tweede is ook z’n muziek ontzettend veelzijdig. Het wordt progressieve rock genoemd, en dat houdt zoveel in dat je het niet in een hokje kunt duwen, het heeft van alles wat: invloeden van de Beatles, the Who, de symfonische rockgroepen Yes en Genesis, rustige ballads en meeslepende rocknummers. Een ongelovelijke creativiteit!
En ten derde, maar niet onbelangrijk, het album is een ‘concept album’ dat betekent dat het een verhaal verteld. Na ‘Testimony’, ook al een concept waarin Neal z’n levensverhaal en bekering verteld, gaat dit album over de schepping van de mens, het afdwalen van God en het weer thuiskomen bij God. “This album essentially tells the story of man’s creation/separation/reunion with God. But, of course, that is not unique. What?s unique about this album is the way in which the familiar story is told, with sweeping grand passages as well as heavy prog and emotionally wrenching songs, this is truly a unique album the likes of which has never been attempted before.” Dat het muziek met een boodschap is, betekent niet direkt dat het album alleen ‘geschikt’ is voor christenen. Juist niet: Neal heeft meer niet-christelijke fans dan christelijke!
Met andere woorden: als je van goede muziek houdt moet je dit album hebben. Ben je nog niet overtuigd, luister dan een paar van de samples op Neal’s website. Als je dan nog niet overtuigd bent: bij de special edition van de CD komt een bonusCD met daarop 3 originele songs en 6 covers van onder andere U2 (Where the Streets Have No Name), George Harrison (What Is Life) en I’m Free / Sparks van The Who.
Vanavond heb ik de premiere van ONE gehoord en de rilingen liepen me op sommige momenten over de rug, zo mooi!
Related items
We krijgen sneeuw!
ff korte update: morgenochtend zou de wereld er hier wel eens heel anders uit kunnen zien. Er trekt vannacht en morgenochtend een koufront over dit gebied die de temperaturen tot bij het vriespunt brengt. Daarnaast wordt er op onze hoogte ongeveer 1-2 inch sneeuw verwacht, dat is maximaal 5 cm! Ik ben benieuwd en houd m’n fototoestel bij de hand (zie ook ‘Severe Weather’ in het weerbalkje).
Related items
Santa Fe
Lord, make me an instrument of your peace,
Where there is hatred, let me sow love;
where there is injury, pardon;
where there is doubt, faith;
where there is despair, hope;
where there is darkness, light;
where there is sadness, joy;
O Divine Master,
grant that I may not so much
seek to be consoled as to console;
to be understood as to understand;
to be loved as to love.
For it is in giving that we receive;
it is in pardoning that we are pardoned;
and it is in dying that we are born to eternal life.
Franciscus van Assisi (1182-1226)
Bovenstaand gebed van Fransiscus van Assisi trof me vanmiddag erg. Ik was in Santa Fe om m’n fiets terug te brengen en omdat ik nog wat tijd overhad ben ik wat rondgelopen (daarna ook nog naar de Santa Fe Skihill geweest om sneeuw te zien en om de gekleurde Aspen te fotograferen: foto’s zijn of komen online). Onderweg kwam ik bij de kathedraal van ‘St. Francis of Assisi’, een van de oudste kerken in de VS (oorspronkelijk 1610, op een gegeven moment verwoest en later weer opgebouwd). Binnen heerste een serene rust. Het overweldigde me. Vanuit het jachtige leven van iedere dag stap je een soort heilige stilte binnen, je voelt het direkt, niet alleen in je oren maar ook in je hart. Wat dat betreft voelen Roomsen dat toch veel beter aan dan protestanten, en kunnen we wat mij betreft daar nog wel het een en ander van leren. Je gedachten staan even stil, komen tot rust. Je hebt tijd om na te denken, om te bidden. En daar ook was het dat het gebed van Franciscus me raakte, een gebed dat ook in onze tijd nog razend actueel is, voor de wereld, voor de kerk en voor onszelf. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar voor mij geldt het in ieder geval wel!
Related items
Zondagse fietstocht
Vanmiddag weer gefietst. Het was echt heerlijk weer en ik kon wel de hele middag binnen zitten, maar een stuk fietsen is veel gezonder. Nu moet ik wel even twee opmerkingen plaatsen. Allereerst is het landschap hier niet vlak, nergens, je moet altijd klimmen of dalen. Ten tweede kan ik niet rustig fietsen, op een gewone fiets niet en al helemaal niet als ik op een racefiets ga zitten Niet dat ik direkt ga racen, maar op m’n dooie gemak tegen een berg oprijden is niet aan mij besteed. Dit gezegd hebbende nu een beschrijving van m’n tocht. M’n doel was een rondje rond het laboratorium te maken, via White Rock naar Bandelier en via NM4 weer terug naar Los Alamos. Met de auto was ik al eens overal geweest; hoelang het was kon ik me niet echt meer herinneren, wel dat er soms erg steile stukken in zaten. Op basis van m’n herinneringen besloot ik het rondje met de klok mee te maken. Het was echt schitterend weer en op de fiets heb je veel meer het idee dat je echt in de natuur bent, je voelt de stilte om je heen. Geweldig! Na ongeveer twee uur was ik weer in Los Alamos. Thuisgekomen ontdekte ik dat de route die ik had gereden een bestaande wedstrijd was, met een lengte van 27 miles, da’s omgerekend ruim 43 kilometer. Ik heb gemiddeld dus ongeveer 21 km/uur gereden, niet slecht voor een ‘bergrit’! De kaartjes van de wedstrijd en het profiel (ongeveer 600 meter geklommen) staan hier (ik heb hem alleen andersom gereden).
Related items
Pajaritomountain: Revanche!
Ik heb een paar dagen vrij! Zaterdag en zondag is gewoon natuurlijk, maar ook maandag ben ik nog vrij: Columbusday. Of het gevierd wordt weet ik niet, maar in ieder geval heeft iedereen een dag vrij vanwege de ontdekking van Amerika door Columbus, weet ik veel hoeveel jaar geleden. Omdat het weer ook weer schitterend is heb ik besloten om voor deze paar dagen een racefiets te huren en eens te kijken hoe New Mexico er vanaf de fiets uitziet.
M’n eerste ritje heeft me in ieder geval al veel plezier gegeven. Ongeveer een maand geleden heb ik een poging gedaan om Pajaritomountain (ongeveer 1100 meter stijgen) met m’n mountainbike te beklimmen. Het is me toen gelukt, maar ik deed er iets van anderhalf of twee uur over om de top te bereiken, moest onderweg een heel aantal keer stoppen en was toen echt helemaal kapot. Vandaag dus een nieuwe poging gedaan, met beter materiaal (en een conditie die nog wat minder was als toen…). En dat helpt, dat betere materiaal dan! Dit keer hoefde ik niet te stoppen, deed ik er ook niet bijna twee uur over, maar was het in drie kwartier gedaan! Een hele verbetering wat mij betreft, maar kan nog steeds beter (zeker wat conditie betreft)!
De komende dagen nog maar wat leuke tochtjes rijden hier in de omgeving. Het is echt schitterend hier: als ik naar het oosten kijk zie ik de gekleurde hellingen en besneeuwde toppen! van de Sangre de Cristo Mountains. Naar het westen de gedeeltelijk kale (want bosbrand) hellingen van Pajarito Mountain, met daarboven prachtige kleuren van de vele Aspen. Prachtig, ‘k zal er wat foto’s van maken.
Nog even wat technische gegevens (voor Wilmer, Kees en Dirk ):
Vanaf de voet van de berg is het (dacht ik) ongeveer 1000 meter omhoog. De weg is maximaal zes kilometer lang (volgens deze kaart – kies “1:250K Series”, “Large”, “1:100.000″). Dat betekent een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 17% (huh, hier schrik ik zelf ook wel een beetje van…) OK, een betere analyse met deze kaart (kies “1:100K Series”, “Large”, “1:100.000″) geeft het volgende: vanuit Los Alamos tot aan de voet van de berg ben ik al een paar honderd meter gestegen, vanaf de door mij gedefinieerde voet is het nog ongeveer 600 meter omhoog, over een afstand van maximaal 6 kilometer, dat betekent een stijgingspercentage van gemiddeld 10%, da’s nog veel! Gemiddelde snelheid was 8 km/u. (Vergelijk met Alpe d’Huez: lengte 13km, totale stijging 1103m, gemiddeld stijgingspercentage 8.6%, maximaal stijgingspercentage 12%, snelste tijd 37,15 minuten, Marco Pantani (1997), hmm, ‘k moet nog veel oefenen… – volgens deze pagina zou ik Alpe d’Huez in 1uur en vijf minuten doen (vermogen van 270W)… – we wachten af – wellicht komend jaar)
Related items
Halloooo! Is daar iemand?
Stil staan ze te schitteren in het zonlicht. In het midden van het niets, staan 27 grote witte schotels te luisteren naar ‘iets’. Het is een majestueus gezicht, bijna mysterieus, een beetje onaards, maar het gaat dan ook om dingen die zich diep in het heelal afspelen.
Op de terugweg vanaf Trinity Site wilde ik langs de Very Large Array gaan, de grootste radiotelescoop ter wereld. Vlak bij Socorro op de grote interstate I-25 die ongeveer recht van Noord naar Zuid door New Mexico voert stond op de borden al aangegeven hoe je moest rijden naar de VLA. Hoever het precies was wist ik niet, maar het kon naar mijn idee toch niet echt ver van Socorro zijn. Vanuit Socorro voerde de weg alsmaar omhoog, over een smalle bergketen heen. Daarachter lag een enorme (en dan echt enorm!!) grote woestijnvlakte. Perfect vlak, omringt door hoge bergen, het einde was niet zichtbaar! Hier moest de VLA wel ergens liggen dacht ik, maar hoe ik de horizon ook afspeurde naar witte schotels, ik kon ze niet vinden. Na heel wat kilomters saaie woestijn ging de weg weer de bergen in. Na nog een groot aantal kilometers kwam ik in Magdalena, een klein dorpje, het eerste dorpje overigens vanaf Socorro. Langzaam begon ik toch een beetje te twijfelen of ik wel op de goede weg was, want ik had al een heel eind gereden vanaf Socorro (27 mijl is bijna 45 kilometer) en nog nergens had ik een radiotelescoop kunnen ontwaren. Toch maar een kaart erbij gepakt en toen bleek dat ik ongeveer op de helft was. Een beetje doorrijden dus… Na nog weer vele kilometers begint het landschap weer te veranderen. De bergen maken plaats voor heuvels, en nadat ik een bos ben door gereden kom ik op de grote San Agusta vlakte. En daar staan ze, verspreidt over vele kilometers!
Na wat zoeken vind ik het bezoekerscentrum waar het opmerkelijk druk is (de reden daarvoor vond ik pas later uit – te laat; er werden juist die dag rondleidingen gegeven – gebeurt een keer per kwartaal). Ik loop wat rond in het bezoekerscentrum, maar het meeste weet ik wel. Tijd om naar buiten te gaan. Een radiotelescoop kun je van dichtbij bewonderen, de rest staat veel verder. De telescopen staan op dit moment in hun grootste opstelling, wat betekent dat de verste telescoop op de drie armen 21 kilometer vanaf het centrum staat! Een radiotelescoop lijkt niet echt op een gewone telescoop die naar de sterren kijkt en daar mooie plaatjes van maakt. Toch zitten er wel overeenkomsten tussen. Gewoon licht is elektromagnetische straling, net zoals infrarode straling, ultra-violette straling, maar ook straling van mobiele telefoons, rontgenstaling of radiostraling (voor TV’s en radio’s). Het karakteristieke verschil tussen al deze vormen van straling is de golflengte. Gewoon licht heeft een hele korte golflengte (typisch iets van 450 nanometer = 0.45 micrometer = 0.00045 milimter = 0.0000045 cm = 0.00000045 meter). Radiostraling waar radiotelescopen naar luisteren (of beter kijken) is veel langer, tussen 7 mm en 1 meter. Deze verschillen in golflengte tussen gewoon licht en radiostraling betekenen dat ze heel verschillende dingen kunnen zien. Radiotelescopen worden vooral gebruikt om naar de grote dingen in het heelal te kijken, zoals melkwegstelsels enzo. Vaak staan deze op enorme afstanden van ons vandaan, miljoenen lichtjaren, en kun je ze het beste bestuderen met een radiotelescoop. Wil je hier meer over weten dan kun je hier kijken (in het engels). Hier kun je wat plaatjes vinden die de VLA heeft gemaakt.
Helaas heb ik de rondleiding die dag gemist, ik had graag even binnen gekeken bij de grote computers, het zenuwcentrum van de telescoop. Vorig jaar oktober was ik in Westerbork bij de radiotelescopen en dat was indrukwekkend. Maar deze zijn nog veel groter! Na nog wat rond gekeken te hebben en wat gepraat met wat mensen begin ik aan de lange terugtocht. Na nog een aantal uur rijden ben ik uiteindelijk om half tien thuis, helemaal brak, maar met een hoofd vol indrukken en een fototoestel vol met mooie plaatjes!
Related items
een onbeduidende krater in de woestijn van NM
16 juli 1945, 5.30 in de ochtend. In de woestijn van New Mexico treedt de wereld een nieuw tijdperk in. De grond beeft, de omgeving licht op onder het geweld van de explosie, zelfs honderden kilometers verderop sneuvelen ramen. Wat rest is een ondiepe krater, een kale plek in de woestijn. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn. Pas drie weken later, wanneer de eerste atoombom Hirosjima verwoest wordt het geheim van Trinity Site, en daarmee Los Alamos onthuld.
Los Alamos en Trinity Site – deze twee namen zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Ze staan symbool voor de verwoesting en verschrikking van nucleaire wapens, maar ook voor het einde van de tweede wereldoorlog – good & bad – twee zijden van de medaille. Nog steeds: het laboratorium waar de atoombom is ontwikkeld bestaat nog steeds – ik werk er nu al twee maanden, gelukkig aan vreedzaam onderzoek, maar achter het hek, ‘behind the fence’ zoals ze dat hier noemen, worden de meest gruwelijke wapens ontwikkeld, nuclear, biologisch en chemisch. Hetzelfde geldt voor Trinity Site: de plek zelf is een monument, een aandenken aan de bom die het einde van WOII betekende – maar ze is omringd door White Sands Missile Range, een enorm militair oefenterrein waar Amerika haar modernste wapentuig in de vorm van raketten test.
Afgelopen zaterdag mocht ik op Trinity Site rondlopen. De plek zelf is een onbeduidende krater (ongeveer 200 meter in doorsnede, nog geen meter diep) in de woestijn van New Mexico. Op de plek van de explosie staat een monument, een stompe pilaar, opgetrokken uit stenen, met ernaast het overblijfsel van een van de poten van de toren waar de bom bovenin tot ontploffing werd gebracht. Op zich niks bijzonders, niet spectaculair, maar het besef dat je op een historische plek staat deed me stil worden en overweldigde me tegelijk.
Wat moet ik verder van vertellen? Ik weet het niet, je moet er geweest zijn om het mee te maken. De oorspronkelijke krater was gevuld met Trinitite, zand dat door de enorme hitte gesmolten was. Het meeste daarvan hebben ze opgeruimd of gemengd met het zand op de bodem van de krater. Een stukje van de oorspronkelijke bedekking ligt verborgen onder een afdak. Ongeveer twee mijl verderop ligt McDonald’s Ranch, de plek waar de bom in elkaar is gezet en waar de militairen en wetenschappers leefden. Eveneens indrukwekkend om te zien, hoewel er weinigs authentieks meer aan is (huis is verwoest door de atoombom en later weer in de originele staat opgebouwd). Maar dat maakt niet zo heel veel uit. Druk was het er wel. Trinity Site is twee keer per jaar open voor het publiek (eerste zaterdag van maart en van oktober). Ik heb het niet geteld maar er moeten honderden mensen zijn geweest (alleen al in de tijd dat ik er was). De reden voor deze beperkte opstelling ligt in het feit dat de omgeving nog steeds radioactief is (heel lichtjes) en dat het militair oefenterrein is. Militaire politie was overal aanwezig, foto’s maken mocht alleen op Trinity Site en McDonald’s Ranch en onderweg stoppen mocht zeker niet. Maar ondanks dat alles blijft het een indrukwekkende plek.
