Afscheid, de Red Sox en een nieuwe episode
M’n laatste dagen hier hebben geslagen. Voor het laatst dit, voor het laatst dat, maar vooral afscheid nemen van mensen. En dat is verrot moeilijk, vooral van de mensen in de kerk met wie ik drie maanden heel persoonlijk mocht optrekken. Moeilijk, echt moeilijk. Onvoorstelbaar dat je zo’n hechte relatie in drie maanden kunt opbouwen. Jammer dat m’n tijd al weer over is. En dat is niet alleen van mijn kant, ook hier zijn heel veel mensen die het oprecht jammer vinden dat ik alweer wegga. En dat is niet alleen vanwege m’n grappige accent.
Ergens is het best wel vreemd. Ik ben nu drie-en-halve maand aan de andere kant van de oceaan, en Nederland lijkt steeds verder weg. Ik hou het Nederlandse nieuws nog wel bij, maar ook heel veel gaat bij me langs. Waar ik in het begin nog iedere dag de krant trouw downloadde en las, doe ik het nu nog ongeveer een keer per week. Misschien wordt het toch weer tijd dat ik terug kom… 
Vannacht de maansverduistering nog gezien? Zal wel niet, de bewolking zat weer eens in de weg zekers, echt Nederland 
Hier is het nog steeds mooi weer – met af en toe een slechte dag – het merendeel van de dagen een strak blauwe lucht, graadje of 17, heerlijk herfstweer! Hier was de maansverduistering dus wel te zien, zie foto.
Trouwens, vanavond hebben de Boston Red Sox van de St. Louis Cardinals gewonnen waardoor ze voor het eerst sinds 1918 de World Series titel hebben binnengehaald. Deze wedstrijd heb ik niet gezien, de voorgaande wel. Baseball is best wel gaaf. De spanning, de techniek, vooral van de pitchers. Baseball is daarnaast ook echt een familiegebeuren, hele generaties zitten op de mega-tribunes, zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over hooligans en ander tuig. Een compleet andere sfeer dan bij dat achter-de-bal-aan-rennen-door-arrogante-pubers waar het Nederlandse voetbal ondertussen toe is verworden, compleet met walgelijke leuzen scanderende ‘supporters’ en zwaar bewapende politie enzo. Alleen van de puntentelling van baseball snap ik nog niet veel, nog wat te leren dus.
Voordat ik Los Alamos voorgoed verlaat staat er morgen, als alles meezit, een nieuwe episode van de spannende jongensavonturen van AJP op het programma (mede mogelijk gemaakt door Gregg: hmm, die naam heb je eerder gehoord, wie was dat ook al weer?!). Over het hoe en wat van dit spectakel houd ik jullie nog even in spanning, maar het verslag ervan zal zeker in geuren en kleuren op deze weblog verschijnen en tot in lengte van dagen worden verteld onder vele generaties. Houd deze weblog dus in de gaten!
Related items
2 Comments »
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
Heeey, je maakt me nieuwsgierig!!
Comment by Arieke — 28 October 2004 @ 4:47 PM
Hmm. Ja maansverduistering van 3 tot 5 uur s nachts. Normale mensen liggen dan lekker te slapen. Ik dus ook. Mede omdat ik al eens gezegend ben met het meemaken van een maansverduistering, en dus geen zin had om daarvoor uit mijn bed te gaan. Had belangrijkere dingen te doen. (stage… beetje jammer)
Comment by eline — 29 October 2004 @ 7:33 PM