een woestijn vol kleuren
zaterdagochtend kwart voor vier: AJP wordt wakker. Wanneer goed en wel de slaap uit de ogen is verdreven wordt de auto opgewarmd, en begint de reis naar Albuquerque, krap twee uur rijden vanaf Los Alamos. Wat moet je daar dan om 6 uur? Hmm, dat zou je kunnen denken als je om 6 uur vlak voor Albuquerque al bumper aan bumper staat; maar de file bewijst al dat ik niet de enige ben. Duizenden mensen zijn die ochtend vroeg opgestaan om aanwezig te zijn bij het begin van het grootste ballon evenement ter wereld, de Albuquerque International Balloon Fiesta. En het was zekers de moeite waard.
Filerijden dus… om op het terrein te kunnen komen. Al ruim voor Albuquerque begint het druk te worden op de weg. Ook overal politie, maar wat opvalt is dat Amerikanen erg netjes zijn op de weg: bij een file sluit je gewoon achteraan en probeer je dus niet zo lang mogelijk door te rijden om op het laatst nog ergens tussen te kruipen. Op de enorme parkeerplaatsen van het Fiesta-terrein krijgt mijn auto een mooi plekje toegewezen (allemaal erg professioneel geregeld trouwens!) en kan ik m’n kaartje kopen. Hoewel het nog donker is hangen de eerste luchtballonnen dan al in de lucht, regelmatig verlicht door de vlammen van de branders. Het zijn de zogenaamde ‘Dawn Patrols’, piloten die ongeveer een uur voor zonsopkomst opstijgen en rond rond zonsopkomst weer landen: collega piloten die later opstijgen kunnen aan de hand van deze ballonnen inschatten hoe de wind zich gedraagt op verschillende hoogten.
Aangekomen op het festivalterrein blijken er al heel veel mensen te zijn, en ook de eersta ballonnen liggen al klaar om volgeblazen te worden. Het leuke is dat je gewoon tussen de ballonnen door kunt lopen. Zo kun je overal bijkomen en kijken. Langzaam begint het licht te worden in het oosten, en de contouren van Sandia Peak worden zichtbaar. En het is koud, erg koud, veel mensen lopen met handschoenen rond (lijkt wel tegenstrijdig in de woestijn)! Rond zeven uur gaan de eerste ballonnen de lucht in: een Fiesta Ballon met de ‘stars en stripes’ eronder en een ballon met het logo van New Mexico. Wanneer het Amerikaanse volkslied gespeeld wordt kun jeen een speld horen vallen op het grasveld, maar daarna stijgt er een luid gejoel op! Op aanwijzing van de lauchmasters, mensen in zwart-wit gestreepte pakjes (daarom ook wel zebra’s genoemd) gaan daarna stuk voor stuk de ballonnen de lucht in, allemaal strak geregiseerd. Een luid gejuich stijgt op bij iedere ballon die het luchtruim kiest. En wanneer een ballon is opgstegen wordt z’n plek direkt ingenomen door een nieuwe crew. Duizenden mensen lopen er rond over het terrein, en het aantal ballonnen dat meedoet is 750. Al snel is de lucht boven Albuquerque bezaaid met ballonnen in schitterende kleuren. Het schouwspel wordt nog mooier als de zon boven Sandia Peak uitstijgt en z’n stralen werpt op het terrein. Werkelijkwaar betoverend! Nadat de eerste golf ballonnen het luchtruim heeft gekozen worden de ‘special shapes’ her en der opgeblazen. De meest bizarre vormen komen voorbij (zie foto’s), een prachtig gezicht. Het publiek is bijna uitzinnig van vreugde bij iedere ballon (zeker als een ballon in de vorm en kleuren van de Amerikaanse vlag het luchtruim kiest – sommigen pinken een traantje weg…). Dat pattriotisme is echter niet alleen voorbehouden aan Amerikanen. Toen op een gegeven moment een eindje verder op een ballon het luchtruim koos met de ballonvaarders geheel in het oranje gestoken en de Nederlandse vlag onderaan de mand hangend (zie foto’s 53 en 54) kreeg ik toch wel een warm gevoel van binnen. Ik heb nog een poging gewaagd om de grondcrew te zoeken, maar ik kon ze niet vinden op het gigantische terrein.
Bijzonder aan Albuquerque is dat de wind er vrij constant is. Aan de grond is de wind uit het noorden waardoor de ballonnen wanneer ze opstijgen zich naar het zuiden (over de stad) bewegen. Wanneer ze echter hoger gaan vliegen draait de wind naar het zuiden en komen ze weer over het Fiesta terrein heen, en wanneer ze weer lager gaan komen ze weer in de norodelijke stroming terecht waardoor het mogelijk is om op hetzelfde terrein te landen als waar je bent opgestegen. Dit wordt wel de ‘Box’ genoemd (vierkant), maar dat leerde ik pas later (via internet) – het effect had ik echter zelf al wel waargenomen afgelopen zaterdag! Na zo’n twee uur zijn alle ballonnen de lucht in en zijn een heel aantal ook alweer geland (op het fiesta terrein of er net buiten (ten noorden). Ook dat levert weer een schitterend gezicht op, al die ballonnen in de woestijn. Nooit geweten dat de woestijn zoveel kleur kon hebben 
Wordt vervolgd: Trinity Site en de Very Large Array
Related items
Cultuur, History & Wetenschap
Er gaat hier zeker iets komen, maar ik ben nu veel te moe om iets te schrijven, morgen! (sorry, wordt nog een dag later) Om jullie alvast lekker te maken drie foto’s, Albuquerque International Balloon Fiesta, daarna AJP op Trinity Site (eerste atoombom) en de laatste bij de Very Large Array (grootste radiotelescoop ter wereld). -> update: foto’s van de balloon fiesta en Trinity Site staan al online, kijk op de foto-pagina (VLA komt nog)
