Back home
ik ben terug in Nederland. Later meer…
Mocht je vanmiddag/vanavond niks te doen hebben dan kun je langskomen om verhalen te horen/foto’s te bekijken/om me wakker te houden (ik probeer zo snel mogelijk van m’n jetlag af te komen). Ik heb alleen niet veel eten & drinken in huis.
ps. sorry, weblog was twee dagen off-line doordat m’n server onaangekondigd was afgesloten van het internet.
People who looked at this item also looked at…
Related items
Redeemer: normaal, creatief, uitdagend, bijzonder
Zondag was Redeemerdag, eigenlijk de reden waarom ik hier naar toe ben gekomen, en dat was de moeite waard. Halverwege de ochtend op naar Redeemer. Na een wandeling door het Central Park en een kort ritje met de metro kom ik bij Hunter College, de locatie van Redeemer. Geen mooie gotische kerk of een ander enorm gebouw, want ze hebben geen eigen kerk omdat ze daar binnen een jaar weer zouden uitgroeien. De grote zaal van het Huntercollege biedt echter plaats aan zo’n tweeduizend mensen – dat is echter niet genoeg: vier keer per zondag wordt er een dienst gehouden om alle mensen te kunnen voorzien van geestelijk voedsel. Vier keer per zondag gaat Tim Keller ook voor (met ongeveer dezelfde preek). De ochtenddienst van 9.00 uur wordt vooral bezocht door de wat oudere mensen en in de dienst van half elf komen vooral de yuppen van 30-50. Beide diensten zijn behoorlijk sober, geen speciale dingen ofzo om het aantrekkelijker te maken voor niet-christenen om te komen. Dat is helemaal niet nodig. Zonder enige vorm van publiciteit komen ze, massaal, om te luisteren naar Tim Keller die het woord van God op een voor hun begrijpelijke en uitdagende manier uitlegt. Heel erg bijzonder. Vanmorgen ging het – in een serie over wijsheid - (na aanleiding van een paar verzen uit Spreuken) over hoe om te gaan met je werk: een erg actueel thema in New York.
Vanavond ben ik naar een speciale dienst geweest. Eigenlijk mag je het geen dienst noemen, want een keer in de maand organiseert Redeemer een soort open forum over een actueel thema. De andere zondagen is er een jazz-dienst, waarin er gewoon gepreekt wordt, maar waarin de muziek vooral jazz georienteerd is – jazz is de belangrijkste muziekstijl waar jonge mensen in New York naar luisteren: wil je aansluiten bij hun leefwereld, dan moet je dus Jazz in de kerk halen, en waarom ook niet – Redeemer is daar bijzonder goed in geslaagd, luister maar een paar fragmenten op hun website.
Maar vanavond dus een open forum: “RESPECT – Can men & women get along?” Niet zomaar een forum, nee, ook weer aansluitend bij de cultuur. Maar hoe doe je dat? Alleen van die vraag al zou je wanhopig kunnen raken, want New York is een smeltkroes van duizenden ideeen. Hulde aan Redeemer, want tweeduizend mensen, vooral studenten en jongeren tussen de 20 en 35 hebben bijna twee uur ademloos zitten luisteren! OK, dit is het geheim. Ooit wel eens van ‘motown’ gehoord? Het is een muziekstijl uit de jaren zestig, voortkomend uit de jazz en blues, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de emancipatie van ‘black music’. Voor ‘motown’ had niemand oog voor de zwarte muziek, na motown was het een van de meest populaire stromingen. Het is jazz en blues, gecombineerd met de blijdschap en hoop van black gospel en had een enorme uitwerking op zwart en blank! De thema’s waarover werd gezongen zijn heel divers, maar een van de thema’s was hoe mannen en vrouwen met elkaar omgaan. Misschien wel de belangrijkste (en ook een heel bekende song) is RESPECT van Aretha Franklin. Het is geen song van opstandigheid, ook niet van onderdanigheid, maar van liefde en hoop, waarin ze uitzingt dat hoe haar man haar ook behandeld, ze altijd van hem blijft houden. En door deze houding, van respect, hoopt ze respect bij hem uit te lokken.
Twee uur praten over motown-music heeft echter geen enkele zin. New Yorkers zijn kritisch, als het geen kwaliteit heeft lopen ze weg. Wat doe je dus? Je vraagt een aantal van de beste muziekanten die je kunt vinden om een tiental ‘motown stukken’ uit te voeren die gaan over de verhouding man/vrouw. Daarna laat je Tim Keller een verhaal houden over hoe motown de (muziek)wereld veranderd heeft, hoe ze belangrijke thema’s aan de orde stelden en werk je een van die thema’s verder uit. Uiteindelijk kom je uit bij een gezonde kijk op man/vrouw verhoudingen, die opmerkelijk veel overeenkomsten vertoond met hoe de bijbel spreekt over man/vrouw verhoudingen. Werkelijkwaar briljant! Aandacht verzekerd, zonder concessies te doen aan het evangelie! God werkt op verrassende manieren!
Voor de mensen die daarna nog door willen praten (of gewoon willen blijven luisteren) – nog steeds meer dan duizend mensen, was er daarna nog een mogelijkheid voor Q&A (Questions and Answers). Dan blijkt dat Tim Keller een heel gewone man is, die ook niet op alle vragen direkt een antwoord heeft, maar na wat nadenken toch een richting vanuit de bijbel kan wijzen die erg stimulerend is. Een bijzonder gezicht, een zaal vol met mensen, en Tim Keller, zittend op de rand van het podium, met z’n benen bungelend over de rand (of soms in kleermakerszit), sprekend over relaties, sex, bijbels man/vrouw beeld, z’n eigen huwelijk en nog veel meer. Werkelijk briljant.
Related items
New York: niet te omschrijven
Wat een stad is dit. De eerste dagen moest ik heel erg wennen aan de drukte en gehaastheid van mensen, zeker in het zuidelijke gedeelte van Manhattan (rond broadway – tussen 30th and 50th street). Maar alles went, zo ook dit. Midden in Manhattan zit het Central Park, een enorm park waar je heerlijk kunt wandelen. Andere gedeelten van de stad zijn lelijk of smerig, maar ook dat went.
Vrijdagavond heeft Jasper mij ingewijd in het leven in New York op Times Square. Daarna hebben we in twee uur het Metropolitan Museum of Art gezien, nou ja, we zijn door een paar vleugels heen gerend totdat we er door de bewaking werden uitgekickt. Zaterdag heb ik een groot gedeelte van de dag in het American Museum of Natural History rondgelopen. Erg leuk, hoewel je op een gegeven moment wel genoeg skeletten hebt gezien. Vooral van het Hayden Planetarium heb ik erg genoten. Ontzettend goede educatie over het heelal, erg professioneel, maar dat moet ook wel, want er komen duizenden mensen per dag (zelf moest ik ruim een half uur in de rij staan voordat ik m’n toegangskaartje kon bemachtigen voor het museum). Alsof ik nog niet genoeg gezien had, zijn Jasper en ik zaterdagavond naar STOMP geweest, een combinatie van dans, muziek, theater, choreografie, waarbij de acteurs gebruik maken van alledaagse gebruiksvoorwerpen als instrumenten. Werkelijkwaar briljant, dit moet je gezien hebben, want het is niet uit te leggen. Al met al heeft New York, ondanks de lelijkheid of drukte, ontzettend veel dingen om van te genieten.
Related items
Geloven in hartje New York
Het einde van m’n reisje zit eraan te komen, maar eerst nog een paar enerverende dagen in New York, the place of all places, daar waar het allemaal gebeurt. Ook wat kerken en geloven betreft.
Gisteravond uren zitten praten met Jasper van der Kolk, een oude bekende uit mijn Enschede tijd. Erg goed om te horen wat hier vanuit Redeemer allemaal gebeurt om een nieuwe beweging van Churchplanting op te zetten, hoe solid het allemaal is, theologisch goed doordacht, maar ook hoeveel enthousiasme en doorzettingsvermogen (en ook teleurstellingen natuurlijk) daar in worden gestopt. Erg stimulerend, ook bij het nadenken over m’n eigen toekomst. Het christelijk geloof heeft een boodschap voor moderne mensen, voor jou, voor mij. Het biedt een uitweg uit de sleur van iedere dag waarin het gaat om je eigen prestaties en eer, geld, tv, sex, werk, etc. Het is niet natuurlijk, het komt je niet aanwaaien. Regelmatig moet ik het tegen mezelf zeggen, als ik weer eens vastgelopen ben in de dorheid van de woestijn, als het leven weinig kleur meer heeft, de vragen van alle kanten op je afkomen, en je je afvraagt waarom je hier eigenlijk bent. Maar het antwoord is duidelijk: Als er iemand weet hoe je in de woestijn moet overleven, is dat Jezus wel! Hij daagt mij (en jou) uit om een leven te leven dat betekenis heeft, dat kleur heeft. Ik leef niet voor mezelf, voor mij eigen geld, mijn eigen carriere, mij eigen ik…: ik ben hier omdat God dat wil, omdat Hij ontzettend veel van mij houdt, omdat Hij een plan heeft met mijn leven. Een plan dat ik bezig ben te leven en te ontdekken, en ik sta nog maar aan het begin. Door die liefde van God hoef ik niet meer te leven voor mijzelf, maar mag ik openstaan voor de mensen om mij heen, kan liefde en bewogenheid tonen.
Dat is wat Redeemer meegeeft aan mensen in New York. Dat staat in schril contrast met wat ze in hun dagelijks leven meemaken, en toch zitten ze met duizenden ieder zondag te luisteren naar de woorden van Tim Keller. En dat gaat heel diep, mensen komen tot bekering, leren de liefde van God kennen, veranderen compleet in hun hart, geven hun ik-gerichtheid op. Radicaal: de woorden die God lang geleden heeft gesproken hebben een boodschap, ook nu nog! Het probleem is volgens mij alleen vaak dat wij, als christenen, onoverkomelijke barrieres bouwen (in ons kerk-zijn, naar binnen gericht, uitgesleten prediking, fossiele liederen, enzo.), maar ook in ons eigen leven (hoevaak laten we zien aan niet-christenen wat het werkelijk betekent om te leven tot eer van God met als krachtbron zijn Liefde?)
Zomaar wat gedachten over geloven. Het laat me niet los, gelukkig ook maar. Zondag ga ik naar twee diensten van Tim Keller: ‘s morgens een gewone dienst, ‘s avonds een soort forum, een interactieve dienst, met daarbij erg goede muziek. Ik zie er erg naar uit! New York leeft, ook op geestelijk gebied! Nu Amsterdam, Utrecht en al die andere Nederlandse (en Europese steden) nog!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Ik leef nog!
de titel zegt al genoeg denk ik. Verder dus niks meer te melden 
grapje. Ik heb de afgelopen weken zoveel beleefd dat ik niet precies weet waar ik moet beginnen. Momenteel ben ik op Calvin College in Michigan (gisteren een praatje gegeven), ga zometeen lunchen met een van de studenten hier die ik ken vanuit Los Alamos, daarna nog wat rondkijken in Grand Rapids. Morgenochtend vroeg vertrek ik naar New York, waar ik blijf tot dinsdagochtend.
Ik had nog heel veel verhalen willen schrijven afgelopen nacht, maar ik ben daar niet echt meer aan toegekomen. De titels van alle verhalen weet ik al wel en die volgen als een soort lekkermakertje hier dan maar:
maandag 1/11: – (reizen)
dinsdag 2/11: Wit witter witst: white sands
woensdag 3/11: De overdekte Grand Canyon: Carlsbad Caverns
donderdag 4/11: – (reizen)
vrijdag 5/11: Wat zijn dit voor vreemde wezens: Saguaro Desert
zaterdag 6/11: Groot, groter, grootst: de Grand Canyon
zondag 7/11: In iedere kerk ontmoet je Dutchies: Flagstaff
maandag 8/11: De eerste ontmoeting met Zion
dinsdag 9/11: Ho, Stop! Weet je zeker dat je hier verder wilt? Zion
woensdag 10/11: Ik kan geen rode rotsen meer zien: Bryce Canyon, Escalantes, Capitol Reef
donderdag 11/11: Hoelang houdt die boog het vol? Arches
vrijdag 12/11: – (reizen)
zaterdag 13/11: van Klein Zwitserland door de sneeuw naar de woestijn (Ouray naar Aztec)
zondag 13/11: de Haroldsen family (Aztec)
maandag 14/11: – (een dagje vliegen)
dinsdag 15/11: Wat doen al die Nederlandse namen hier? Calvin College in Michigan
Related items
Die cactussen hebben mijn schema grondig verpest…!
weer even heel kort. Momenteel zit ik in Flagstaff, ongeveer honderd kilometer ten zuiden van de Grand Canyon. Vrijdagochtend ben ik uit Tucson vertrokken. ‘s Morgens eerst stad en land afgezocht naar de nieuwe CD van Neal Morse, maar niemand had hem, tot ik uiteindelijk een freak-winkeltje vond waar ze wel 10 exemplaren hadden liggen! Eindelijk, en wat mooi!
Daarna naar Saguaro National Park (spreek uit: Sawaro) geweest. Donderdag dacht ik nog dat reuzencactussen niet bestonden, maar nu ben ik wel overtuigd van hun bestaan. Ongelovelijk, dit gebied is een ‘grap van God’. Ik heb bijna de hele tijd lachend rondgelopen om de bizarre vertoning van zulke vreemde planten. Foto’s komen nog, maar dit moet je zelf hebben gezien… Honderden reuzencactussen, sommige bijna 10 meter hoog, overal om je heen.
‘s Avonds een lange rit gemaakt naar Flagstaff. Zit daar nu in een hostel. Heel anders dan Tucson, of Vancouver (waar ik ook in een hostel zat), maar wel erg leuk! Vandaag naar de Grand Canyon geweest. Schitterend, niet te beschrijven. Ook dit moet je zelf hebben gezien. Foto’s komen nog, heb er ontzettend veel gemaakt, waaronder ook een aantal ruim 180 graden panorama’s (die ik overigens nog in elkaar moet zetten, maar ook dat komt nog). En dan als toetje vanavond nog op het Lowell observatory geweest hier in Flagstaff, door de telescoop gekeken waarmee Hubble de expansie van het heelal heeft ontdekt: over een plek met historie gesproken!
Al met al een erg geslaagde week: vier nationale parken, vier verschillende landschappen en allemaal even bizar. Witte duinen, overal om je een, enorme druipsteen grotten, een woestijn vol met cactussen, een lachwekkend gezicht, en een enorm diepe kloof midden in de woestijn, waar duizenden mensen zich verdringen om er een blik in te kunnen werpen. Wat is het hier mooi!
Related items
korte update: Downtown Tucson
OK Guys, ik ben nog steeds in leven, ondanks dat jullie al bijna een week niet meer van mij hebben gehoord. Op het moment zit in in een briljant hoteletje in downtown Tucson (www.hotcong.com, ik zit niet in het ‘dure’ hotel, maar in het Youth hostel gebeuren). Biljant omdat het een origineel hotel is in oude Western stijl, compleet met een lobby met gitaar spelende artiest enzo. Ik vermaak me dus wel, jammer dat ik hier maar een nacht blijf.
Niet alleen dit is briljant, ook de afgelopen dagen waren dat. Maandagochtend, toen ik vertrok uit Los Alamos hadden we een sneeuwstorm boven New Mexico (geloof het of niet!). In Los Alamos viel het wel mee, maar er zijn gebieden in de staat geweest waar het leven totaal ontwricht was omdat er ongeveer 8 inch sneeuw gevallen was (ruim 20 cm). Ik heb daar gelukkig niet veel last van gehad. Maandagavond aangekomen in Alamogordo, een schattig plekje aan de voet van de Sacramento Mountains. Dinsdag heb ik de hele dag doorgebracht in White Sands National Park. Wat een bizar landschap is dat. Een gebied van 20 bij 10 kilometer met alleen maar duinen, wit zand zover je kunt zien (als je een zonnebril op hebt tenminste anders word je direkt verblind). De foto’s komen zosnel ik een snelle internetverbinding heb waar ik m’n laptop aan kan hangen, en die heb ik nu niet.
Woensdag ben ik naar de Carlsbad Caverns geweest, een enorme grot met druipsteen. In de grotten van Han-sur-Lesse ben ik nooit geweest, maar dit was erg indrukwekkend. Ongelovelijk wat een bizarre vormen. Als ik meer tijd heb zal ik nog wel wat meer schrijven, maar aan tijd ontbreekt het me momenteel een beetje (ik rammel op het moment van de honger…).
Vandaag een lange tocht gemaakt van Las Cruces (waar ik heb overnacht) naar Tucson – spreek uit toessen met een lange ‘oe’. Eigenlijk wilde ik doorrijden naar Flagstaff, maar omdat ik nog geen cactussen heb gezien in de woestijn blijf ik hier maar een nachtje; en dat bevalt me ondertussen erg goed, in plaats van een karakterloos motel nu een bijzonder sfeervol hotel!
Vanmorgen ben ik door Christiaan (mijn broer) op de hoogte gebracht van de bizarre toestand in Nederland, en ik heb zojuist wat internetpagina’s afgestruind naar meer nieuws. OK, van Gogh was een extremist die behoorlijk vijandige standpunten in nam, maar deze daad is niet goed te praten. Hopen en bidden dat dit niet verder escaleert.
Tot zover eerst maar, het ga jullie goed!
ps. by the way, dit is de eerste keer dat ik m’n website in Internet Exploder zie, en dat ziet er niet heel erg goed uit (vakken te groot/te klein enzo). Excuses dat jullie daar al maanden tegenaan moeten kijken, in Firefox (http://getfirefox.com) ziet het er veel beter uit!
