Kogel en kerk…
De kogel is door de kerk. In de afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over mijn toekomst, zelfs totdat ik er zelf bijna gek van werd. Maar de beslissing is daar…
Naar een aantal mensen die met mee mee hebben gedacht in dit hele proces schreef ik op een gegeven moment het volgende, en het kan niet veel kwaad om dat ook hier neer te zetten:
Waar ik voor de toekomst naar verlang is de rijkdom van de gereformeerde theologie creatief te kunnen verwoorden, relevant, aansprekend, confronterend, gepassioneerd preken en spreken in een kerk die vitaal gereformeerd is en eigentijds kerk wil zijn. Ik merk dat ik geprikkeld wordt door churchplanting of andere eigentijdse vormen van kerk-zijn, waarin vaak allerlei overtollige ballast overboord wordt gezet en waarin de concentratie op Jezus en de overtuiging dat Hij zorgt, sterk aanwezig is. We zingen in onze kerk regelmatig ‘… met mijn God spring ik over een muur’, maar doen we het ook? Ik heb soms heel sterk het gevoel dat we in onze kerken (en dan gaat het eigenlijk over de hele breedte van kerkelijk nederland) onze houvast zoeken in regeltjes en tradities, dat we ons daarin veilig voelen, zonder werkelijk te vertrouwen op God. Een soort van status-quo, waar ik me zelf soms ook heerlijk in rondwentel, omdat je niet hoeft na te denken, veilig in je eigen comfort-zone, maar waar ik me op andere momenten ook direkt aan zou willen onttrekken, omdat het zover afstaat van het radicaal leven met Christus. Dan komt er een soort Gideon in me boven, of dan voel ik de roep van Jezus ‘volg mij en laat alles achter je’.
Als ik nadenk over mijn toekomst dan merk ik dat hier mijn hart ligt, churchplanting, eigentijdse vormen van kerk-zijn die relevant zijn voor een postmoderne samenleving zonder afbreuk te doen aan de boodschap, in ieder geval werken in een missionaire context in Nederland. Voor een gedeelte is dat geboren uit een soort van frustratie dat ik het gewoon niet aandurf om mijn collega’s mee te nemen naar onze kerk terwijl we zo’n fantastische boodschap hebben. Mijn ervaringen in de VS hebben me er bewust van gemaakt dat het weldegelijk mogelijk is om een kerk te zijn waar ook hoog opgeleiden zich thuis voelen, geconfronteeerd en aangesproken worden en zelfs tot bekering komen en Jezus leren kennen. Het is niet gemakkelijk, maar dat heeft Jezus ons nooit beloofd. Wat Hij ons wel zei was dat we discipelen moesten maken over de hele wereld en die opdracht wil ik serieus nemen door niet alleen kerk te zijn voor ‘ons groepje gereformeerden’ maar juist voor hen die God nog niet kennen. En dat zijn er een heleboel in Nederland.
Afgelopen jaar heb ik hier veel over nagedacht en met mensen over gesproken. Ik haal daarbij veel inspiratie uit de voorbeelden die ik in de Presbyterian Church in America (PCA) zie en de visie die daar gevormd is op kerk zijn in de postmoderne stad (o.a. door Tim Keller en Fred Harrell). Onder andere hierdoor en door de geestelijke ontwikkeling die ik zelf heb doorgemaakt toen ik in de VS woonde, is mijn verlangen om in de VS te gaan studeren, om ondergedompeld te worden in dat theologische klimaat – dat nog steeds voluit gereformeerd is, om meer te ondekken van de grootheid van God en de genade van Jezus en hoe dat relevant te maken in deze cultuur, alleen maar groter geworden.
En nu, na maanden van nadenken, worstelen, praten, overdenken en bidden is de kogel door de kerk. Volgend jaar (vanaf juli 2007) studeer ik weer, en wel aan Covenant Theological Seminary in Saint Louis in de staat Missouri, zo’n 500km ten zuiden van Chicago.
People who looked at this item also looked at…
Related items
No Comments »
No comments yet.
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
