… met alle daaraan verbonden rechten en plichten …
…bevorderd tot doctor… Vier jaar werken aan m’n proefschrift zit erop, gistermiddag is er een eind aan gekomen, met een zenuwslopende verdeding. Mwah, dat viel ook wel weer mee. Een verslagje van een enerverende dag.
—- update: ff tussendoor — Na het feest zijn er twee gevonden voorwerpen overgebleven: een licht blauwe sjaal en een gsm-handsfee communicatie setje, of hoe je dat ook noemt… beide zijn af te halen bij mij.
De dag begon relaxed: ’s ochtends nog lekker uitgeslapen, want ik hoefde pas om iets voor twaalven bij het academiegebouw in Utrecht te zijn. Waar er dinsdag van zenuwen nog helemaal geen sprake was, en ik ook nog een prima nacht had gemaakt, kwamen ze toch naar boven toen ik besefte dat de dag van de waarheid toch echt was aangebroken. Eerst even het huis op orde gemaakt, nog wat gelezen in m’n proefschrift en toen rond half twaalf op de fiets gesprongen naar de binnenstad. Aangekomen bij het academiegebouw zie ik m’n twee zusjes al staan en ook m’n paranifmen waren al gearriveerd. Na wat begroetingen over en weer begeef ik me naar de kamer waar je je als promovendus kunt omkleden en in alle rust kunt voorbereiden op de promotie. Uitgerust met grote ramen die uitkijken over het gehele Domplein, kun je staande aan het raam, alle bewegingen op het plein volgen en alle bezoekers zien aankomen. Al snel arriveerden de eerste hoogleraren die in de oppositie zaten, en heb ik nog snel even kennis gemaakt met een hoogleraar uit Amsterdam die mij nog niet kende. Ondertussen verstreek de tijd en begonnen we ons om te kleden, wat nog een hele toer is, aangezien het traditionele rokkostuum allerlei mystieke knoopjes heeft en ook nog een wispelturig vlinderstrikje. Uiteindelijk zagen we er perfect uit, en ondanks dat ik de zenuwen redelijk onder controle had, begon ik me toch ongerust te maken: de tijd tikte verder richting aanvang van de ceremonie en mijn ouders waren nog steeds niet gearriveerd (… ik heb het dus niet van een vreemde 
). Gelukkig, een kwartier voor tijd kwamen ze eraan, en konden mijn ‘angstdromen van een promotie zonder ouders omdat die te laat waren’ weer worden opgeborgen, maar relaxed was het allemaal niet.
De senaatszaal van het academiegebouw vlak voor aanvang van de promotie.
Dan is het zover, rinkelende belletjes op de gang. De pedel meldt zich en we mogen mee. Vlak voor de commissiekamer houden we halt om de oppositie voor te laten gaan, de hoogleraren gekleed in toga en met een baret op het hoofd. Een mooie traditie. Een laatste ’succes’ van een aantal hoogleraren en dan sluiten we achteraan de stoet, richting de senaatszaal. Allerlei gedachten schieten door je hoofd en ik was erg benieuwd hoeveel mensen er zouden zijn. Van sommigen weet je dat ze erbij zullen zijn, maar het was toch een grote verrassing om te zien dat de zaal bijna vol zat.
Pedel en commissie op weg naar de senaatszaal
En toen de verdediging… In het begin was ik nog best een beetje gespannen en kon soms niet helemaal goed uit m’n woorden komen, maar al snel was ik lekker op dreef en kon ik ontspannen de vragen aanhoren en beantwoorden en kreeg ik er gewoon plezier in. Al na de gedachtenwisseling met de eerste opponent maakte de rector op subtiele wijze duidelijk dat ik best iets minder lang van stof mocht zijn in m’n beantwoording van de vragen, aangezien ik ruim de tijd had genomen voor m’n eerste antwoord en er maar 45 minuten te verdelen waren… hij heeft het nog een paar keer moeten herhalen, tot groot plezier van de zaal, waar al zachtjes gefluisterd werd ‘dat kan hij niet…‘
Achter het katheder, geflankeerd door m’n paranimfen Wilmer (links) en Cees (rechts, of eigenlijk midden).
De vragen die ik kreeg waren allemaal erg goed en met veel plezier heb ik de verdediging gedaan, scherp en adrem, al zeg ik het zelf… nou ja, ik ben er gewoon tevreden over. Alleen de laatste vraag had ik wat moeite mee en ik ging zelfs de fout in met elementaire wiskunde, wat zorgde voor enige hilariteit in de zaal, maar precies op dat moment rinkelden de belletjes op de gang die de komst van de pedel aankondigden en klonk het ‘Hora Est’ door de zaal. ‘Saved by the bell ‘…, ik zal het nog vaak moeten horen ben ik bang, hoewel het ook wel grappig is.
De pedel spoort de commissie aan om zich terug te trekken na het ‘Hora Est’.
De commissie trekt zich terug voor beraad en ik kan even bijkomen, maar al snel (echt heel snel, maar 6 minuten!) rinkelen de belletjes weer op de gang en treedt de commissie weer binnen, rector voorop, met een rode koker in de handen. Staande op het kleed recht voor de rector, geflankeerd door m’n paranimfen, hoor ik dat de rector meedeelt dat de commissie gezien mijn verdediging heeft besloten mij het doctoraat toe te kennen, waarna mijn begeleider de officiele formule daarvoor uitspreekt en mij de bul overhandigt.
De rector komt als eerste weer binnen met de rode koker in z’n handen
Norbert overhandigt me de bul…
… en spreekt daarna het laudatio uit, een persoonlijk toespraakje over de afgelopen jaren.
Na een persoonlijke toespraak van mijn begeleider, waarin hij eerlijk zijn visie gaf op de afgelopen jaren dat ik bij hem werkte en waarin hij de hoogte- en dieptepunten niet onvermeld liet, was de ceremonie over en kon het feest beginnen. Hieronder staat een indruk van de receptie achteraf.
Vreugde achteraf
Met de pedel op weg naar de receptie
Met Wilmer en Cees op de trap van het academiegebouw, vlak voor de receptie
Alexander, Norbert en Onno in gesprek tijdens de receptie
Mijn ouders in gesprek met prof. Lamers en zijn vrouw
Poseren met mijn ouders
Poseren met ons gezin
Hierna ging het feest nog door tot in de kleine uurtjes (foto’s hieronder), met eerst een lekker diner en daarna met een feestje in een mooie/oude/hippe werfkelder met heel veel vrienden en bekenden. Een mooie afsluiting van een enerverende dag!
Foto’s overdag door Peter den Hartog, foto’s ’s avonds door mijn vader
Related items
Liefde, brood en slaap
Nog een paar weken, en het is zover: de nieuwe CD van Psalmen voor Nu komt uit, omlijst met natuurlijk weer een spetterende concerttour, net als vorige keren. Op http://www.psalmenvoornu.nl kun je alvast reserveren, en ik kan melden dat dat zeer de moeite waard is (zie ook mijn verslag van vorige keer)!
Update: geluidsfragmenten CD3 zijn hier te luisteren! Ik ben erg onder de indruk!
