Op de terugweg
Dit is het allerlaatste bericht dat ik zal posten uit Costa Rica. Vanavond ben ik aangekomen in San Jose en morgenochtend vroeg vertrekt mijn vliegtuig voor de lange terugreis, die dit keer loopt via Atlanta en Chicago naar Amsterdam. Opnieuw een lange dag reizen dus, net als vandaag.
Vanmorgen vroeg opgestaan in Tamarindo, zelfs zo vroeg dat de plek waar ik de afgelopen dagen mijn ontbijt haalde, nog niet open was, dus eerst maar even mijn email gecheckt en wat ge-internet en daarna ontbeten. Gisteren was ik nog twee nederlanders in het hostel tegengekomen, waarvan er één ook vandaag vroeg naar San Jose wilde, maar helaas ben ik hem niet meer tegengekomen vanmorgen. Ondanks dat het nog zo vroeg was, was het al heerlijk warm en scheen de zon al lekker, weer een mooie dag dus. Nadat ik mijn backpack had opgehaald vanuit het hostel was het wachten geblazen op de bus. Er bestaat wel een schema met tijden waarop de bus zou moeten vertrekken, maar over het algemeen is dat niet heel erg precies, en daarom had ik maar besloten om een kwartier voor de officiele vertrektijd aanwezig te zijn. Na tien minuten nog geen bus te zien, maar na een kwartier komt er een bus die volgens het bord boven het raam naar Flamingo gaat, een dichtbij gelegen dorpje. Ook die moet ik dus niet hebben. Precies op tijd – op het moment dat deze bus op het punt staat te vertrekken – vraagt echter iemand aan mij waar ik naar toe moet. ‘Liberia’ antwoord ik hem, en hij wijst naar de bus naar Flamingo als de bus die ik moet hebben. Al zwaaiend naar de chauffeur maak ik hem duidelijk dat ik nog mee wil, en de bus stopt weer en ik mag nog naar binnen en maak de chauffeur met handen en voeten duidelijk dat ik dacht dat hij naar Flamingo zou gaan. Dat doet hij ook, maar hij gaat nog verder naar Liberia, dus verandert hij het bord boven z’n raam ook nog maar even. Gelukkig kan ik zitten en na drie uur scheuren over slechte wegen komen we aan in Liberia. Daar moest ik wisselen van terminal en nog weer een uur wachten op de bus naar San Jose. Gelukkig kan ik ook in die bus weer zitten, want het is een lange rit. De gehele rit gaat over de Interamericana, die gelukkig geasfalteerd is, wat het een heel stuk comfortabeler maakt. Helaas was ik vergeten om in Liberia naar de toilet te gaan, waardoor ik, door het vele water dat je hier moet drinken, halverwege de rit al ontzettende aandrang voelde, wat het plezier van de rit met de minuut deed verminderen. Daarnaast zat er naast mij ook nog eens een mevrouw die zich niet heel erg lekker voelde (of beter, zich helemaal niet lekker voelde), en al snel over allerlei zakjes gebogen zat, die in het begin nog leeg waren maar die zich langzamerhand vulden… (gelukkig dus niet over mij of andere mensen in de bus) Niet echt een lekkere situatie dus… Gelukkig voelde de chauffeur ook aan dat hij niet aan één stuk door kon rijden van Liberia naar San Jose, en stopte hij ergens op twee-derde van de rit bij een wegrestaurantje, waar ik gelukkig als eerste van de toilet gebruik mocht maken, waardoor de rest van de rit een heel stuk relaxter verliep, afgezien van de mevrouw naast mij, die nog een zakje nodig had… Ondertussen was er buiten een erg mooie zonsondergang te zien, die de bergen en de wolken daarboven hulde in allerlei mooie kleuren.
Aangekomen in San Jose heb ik me met een taxi naar het hostel laten brengen, waar ik nu dus zit te internetten. Heb net nog even gegeten in het andere gebouw van dit hostel en kwam daar zowaar een Belgisch en een Nederlands meisje tegen dat ik eerder had ontmoet in Monteverde. Erg leuk om weer even bij te praten. Maar nu ga stoppen, morgen moet ik er weer vroeg uit. Bedtijd dus!
Related items
Boeiende mensen!
Nog één dag en dan is de pret over, vandaag dus voor het laatst wat van Costa Rica opsnuiven (morgen zit ik het grootste deel van de dag in de bus). Ondanks de lelijkheid van Tamarindo heb ik me hier de laatste dagen toch nog prima vermaakt.
Zondag was ik van plan naar Tamarindo Community Church te gaan, maar die kerk bestaat niet meer en heeft zich aangesloten bij Beach Community Church in Huacas, ongeveer 20 minuten vanaf Tamarindo. Gelukkig kwam ik daar op tijd achter en heb ik me zondagochtend met een taxi naar die kerk laten brengen, die samen zou komen in een internationale school vlak bij Huacas. De normale weg tussen Tamarindo en Huacas was echter afgesloten door ‘wegwerkzaamheden’, waardoor we een behoorlijke omweg moesten nemen. Aangekomen bij die school was het echter akelig stil daar, niemand te bekennen en ik begon me een beetje zorgen te maken. Binnen zat echter iemand van de bewaking die me wist te vertellen (welliswaar met handen en voeten) dat ze niet meer in de school samenkomen maar in een kerkgebouw op een andere plek in Huacas, en hij tekende de route op een papiertje uit voor me, ondertussen in rap spaans uitleggend hoe ik daar kon komen. Gelukkig had de taxi nog even gewacht en omdat ik hem niet echt kon uitleggen waar we nu naar toe moesten gaan, heb ik uiteindelijk ook maar de taxibestuurder naar het mannetje van de bewaking toegestuurd zodat hij het hem ook uit kon leggen. Opnieuw de auto in, en een paar minuten later stond ik voor bij de kerk waar gelukkig nu wel een heel aantal mensen rondliepen (ik was nog op tijd ook, ondanks de ‘tegenslagen’, maar vooral door mijn erg ruime tijdsplanning, zou ik vaker moeten doen 
). De kerkdienst zelf was goed, een mooie preek, mooie liederen (die ik voor het grootste deel wel kende) en aardige mensen. Het was goed om na twee weken niet naar de kerk te zijn geweest, daar nu wel weer te zijn. Na afloop ben ik, samen met nog een aantal mensen uitgenodigd door een amerikaanse familie die sinds twee jaar in Costa Rica woont. De lunch bestond uit – hoe kan het ook anders – pizza, maar was zeer goed te eten. ’s Middags ging vader met zijn twee zoons “AJ” (was wel grappig: omdat Arend voor heel veel engels sprekende mensen een moeilijke naam is – laat staan Arend Jan – gebruik ik tegenwoordig ook regelmatig mijn initialen AJ) en Mike surfen en omdat ze richting Tamarindo gingen ben ik met ze mee gegaan. Onderweg naar het strand liep de temperatuur op tot 38 graden Celsius (gelukkig buiten de auto, de auto zelf had airconditioning), maar aan het strand was het prima te doen. De golven waren maar minimaal en niet echt genoeg om te surfen, maar AJ en Mike vermaakten zich prima, terwijl ik ondertussen met hun vader, die naast zijn gewone werk ook nog eens youth pastor van de kerk is, diepzinnige gesprekken voerde over het leven in Costa Rica, de kerk en vele andere dingen. Toen de zon al bijna onder dreigde te gaan, hebben we afscheid genomen en ben ik via het strand terug gegaan naar Tamarindo. Vlak voor Tamarindo mondt echter een rivier uit in de zee, en hoewel het bijna eb was en je de rivier dan door kunt waden, heb ik dat toch maar niet gedaan omdat m’n Lonely Planet waarschuwde dat er soms krokodillen worden gezien in de monding. Gelukkig varen er bootjes heen en weer die mensen van de ene kant naar de andere kant brengen, en zo kwam ik weer terug in Tamarindo.
Maandag heb ik mijn biezen gepakt en ben vertrokken uit het hostel waar ik sinds zaterdag verbleef. Het was er zo smerig en zo’n rotzooi dat ik het mezelf niet aan durfde te doen om daar langer te blijven, ondanks de lage prijs die ze vragen. Nu zit ik aan de overkant van de straat in een ander hostel, ietsje duurder, maar zoveel schoner en relaxter. Daarna ben ik via het strand op weg gegaan naar Cafe Cafe, een koffiehuis dat gerund wordt door iemand van de kerk waar ik zondag was, en waardoor hij en z’n vrouw in contact proberen te komen met de lokale bevolking en mensen die op doorreis zijn, om zo het evangelie met hun te kunnen delen. Zelf heeft hij (Lyle) gestudeerd aan Princeton Theological Seminary, een van oorsprong gereformeerde opleiding waar in 1898 Abraham Kuyper zijn Stone Lectures gaf, en dat ook vandaag de dag nog veel contacten heeft met vooral de VU in Amsterdam. Het was erg goed om te horen over de roeping die hij en z’n vrouw (die hij hier heeft ontmoet) ervaren om de bevolking van Tamarindo te bereiken met het evangelie, de problemen die ze daarbij ervaren, de creatieve oplossingen die ze verzinnen en deuren die iedere keer weer worden geopend. Omdat z’n vrouw een dag weg was, zijn we ’s avonds wezen eten in een van de lokale restaurants, waar we nog verder door konden praten over theologie, kerken en missionair werk en nog vele andere dingen en voor elkaar konden bidden. Erg goed, erg inspirerend, erg bemoedigend. Als aandenken aan ons gesprek heb ik hem het boek gegeven dat me afgelopen maanden uitermate geboeid heeft, en waarvan ik zeker weet dat hij er ook door geinspireerd zal worden, maar waar hij zelf niet zo snel aan zou kunnen komen omdat boeken importeren in Costa Rica een kostbare bezigheid is.
Teruggekomen in mijn hostel, was er een nieuwe jongen op onze kamer gekomen en al snel was ik ook met hem in gesprek. Al pratend over surfen, de natuur, sterrenkunde enzo, kwamen we er al snel achter dat we beiden christen waren, waarna een erg boeiend gesprek volgde van een paar uur ofzo. Moe maar voldaan ben ik daarna gaan slapen. Bijzonder hoe je overal boeiende mensen tegenkomt!
Related items
Tamarindo
Vanmiddag eindelijk aangekomen in Tamarindo na een lange lange reis, hoewel het helemaal niet zo ver is. Vanmorgen vroeg met pijn in het hart afscheid genomen van de kitesurfschool, vooral omdat de wind al heel hard waaide, de voorbode voor een mooie kitedag… maar helaas, ik moest gaan. Omdat ik bijna door al m’n contant geld heen was, had ik besloten om te gaan liften naar het busstation in La Cruz, ongeveer 10 kilometer verderop in plaats van een taxi te nemen. Van eerdere dagen wist ik dat er behoorlijk wat verkeer was, ondanks het feit dat Bahia Salinas een behoorlijk afgelegen plek is. Helaas vandaag dus het tegengestelde…, vanaf de kiteschool was ik eerst maar eens wat gaan lopen totdat er een auto achterop zou komen, maar in geen velden of wegen was er een auto te zien. Pas nadat ik ruim over de helft was pikte de vierde auto mij op en bracht me naar La Cruz. Na nog bijna een uur wachten kwam er een bus opdraven die naar Liberia ging, ongeveer 60 kilometer naar het zuidoosten. Natuurlijk – zoals alle bussen in Costa Rica – zat deze ook weer eens veel te vol, waardoor ik helaas weer moest staan. Omdat ik een stuk langer ben dan de gemiddelde Tico (zo noemen de inwoners van Costa Rica zichzelf) waren de ramen lang niet hoog genoeg om me uitzicht te geven op de omgeving, waardoor ik geen flauw idee had waar ik was en hoe het er eigenlijk uitzag. Iets van anderhalf uur later was ik in Liberia, waar ik weer ruim een half uur op de bus naar Tamarindo moest wachten. Weer staan, maar dit keer voorin, zodat ik wat meer zicht had, onder andere op het dashboard van de chauffeur. Dat leverde wel wat verbazing op, aangezien niet alle metertjes het deden, waaronder ook de snelheidsmeter, maar ook met een toerentalmeter weet je ongeveer hoe hard je rijdt Er mankeerde overigens wel meer aan de bus, want toen we moesten stoppen voor werk aan de weg, viel de moter uit en pas na een paar minuten had de chauffeur hem weer aan de praat.
Rond een uurtje of vier was ik eindelijk in Tamarindo, het lelijkste dorp dat ik tot nu toe gezien heb, ondanks dat de omgeving schitterend is. Overal rijzen hotels en resorts uit de grond, voornamelijk voor rijke Amerikanen, die zich ook op het strand veelvuldig laten zien. Moeizaam slepen ze hun dikke lichaam door het mulle zand, en ze vullen de straten van Tamarindo met hun grote, dure auto’s waar ze ook hier niet zonder kunnen.
Maar goed, niet teveel van aantrekken. De komende dagen vermaak ik me wel. Ik moet nog een ding rechtzetten van m’n vorige bericht: ik kom niet op donderdag aan, maar op vrijdag, 9.10 in de ochtend wel geteld.
Related items
Cool 3
Vandaag de laatste dag gehad en het ging echt super! Ik kan zonder enig probleem op de board blijven staan, zelfs bij golven van een halve meter hoog en windsnelheden die vandaag boven 6 Beaufort uitkwamen. Starten en lange stukken maken, zowel naar rechts als naar links, geen probleem meer. Mijn instructeur was erg tevreden en ik ook! Er zijn volgens mij foto´s gemaakt, maar die staan op de camera van iemand anders, dus die krijg ik pas later toegemaild. Morgenochtend vroeg vertrek ik van hier naar Tamarindo, ook aan de pacific coast, alleen iets zuidelijker. Donderdagochtend zet ik als het goed is weer voet op Nederlandse bodem, en ik begrijp van de weersberichten (… ja die volg ik ook hier…) dat ik dan van hartje zomer in hartje winter terecht kom (ookal is dat nog ver weg).
Related items
Cool 2, maar wel moeilijk!!
dit keer een heel korte post, want ik internet over een telefoonlijn. Vandaag mijn derde dag op het water gehad. Kiten is niet echt moeilijk, maar blijven staan op het board en de controle daarover houden is een stuk lastiger, maar vandaag heb ik toch een flink aantal meters kunnen maken voordat ik weer viel. Ik kom hier dus niet vandaag als een expert kiter, maar dat had ik ook niet verwacht, daar is volgens mij heel veel oefening voor nodig. Toch geniet ik er nog steeds met volle teugen van, ookal is morgen helaas de laatste dag alweer. Ik zal proberen iemand nog wat foto´s te laten maken van mijn verrichtingen, zodat ik jullie hiermee kan imponeren Voor de rest, ik hoop dat jullie me nog herkennen volgende week…. ik ben nogal van kleur veranderd de laatste dagen, iedere keer als ik in de spiegel kijk moet ik weer wennen.
Related items
Cool!!!
vandaag mijn eerste kitesurf lessen gehad, en het was gaaf!!! Omdat ik al meer dan 10 jaar ervaring heb hoefde ik niet alle beginnersdingen te doen, maar kon direkt beginnen met de meer ingewikkelde dingen. Na uitleg over de kites en hoe moet besturen (toch iets anders dan de tweel-lijn vliegers waar ik tot nu toe mee gevlogen heb), konden we het water in. Om het gedrag van een vlieger in het water onder controle te krijgen begonnen we met bodydragging, waarbij de vlieger je door, of soms uit het water trekt. Dat ging direkt al heel goed, omdat ik geen enkele moeite had met de vlieger door mijn eerdere ervaring. Al direkt toen ik de kite door de wind stuurde en de kracht voelde waarmee hij aan mijn harnas trok en de snelheid zag die ik ontwikkelde, wist ik dat ik dit gaaf zou vinden. Omdat ik les had met twee anderen moest ik af en toe wachten, maar je kunt dan mooi zien hoe anderen het doen, en leren van hun fouten. De volgende beurt voor mij was al met een kiteboard, en oefenden we hoe we moesten starten vanuit het water. Omdat ik geen ervaring heb met boards (surfen enzo) was dit wat lastiger, maar ik kon al een paar seconden blijven staan. Verder oefenen lukte helaas niet omdat de wind wegviel. Morgen is er meer wind voorspeld en gaat het ongetwijfeld beter, maar dit begin geeft al een fantastisch gevoel en ik geniet er met volle teugen van! En ondertussen krijg ook de kleur van mijn huid een behoorlijke boost
Related items
Bahia Salinas
Even heel kort: ik ben zojuist aangekomen in La Cruz, helemaal in het uiterste noordwesten van Costa Rica, bijna tegen de grens met Nicaragua. Over een paar minuten vertrek ik naar Bahia Salinas waar ik de komende dagen wat van de kitesurfsport hoop te leren. De reis hier naar toe was een ware belevenis. Om 6 uur vertrokken we uit Santa Elena in een bus die om de kilometer steeds voller werd, mensen stonden tegen elkaar aangeplakt in het gangpad, en steeds weer kwamen er nieuwe mensen bij… ongelovelijk. Aangekomen bij de Interamericana, de snelweg die van zuid naar noord Amerika loopt, door bijna alle landen van midden Amerika, moesten we een uur wachten op de bus die ons naar het noorden zou brengen. Hier waren wij de pineut… de bus zat namelijk al helemaal vol, en het enige dat restte was staan in het gangpad, terwijl de bus weer inderdaad steeds, met ieder dorp dat we passeerden, voller liep. Pas vanaf Liberia (na ruim twee uur staan) kwam er meer ruimte en kon ik zitten tot aan La Cruz. De omgeving hier is weer compleet anders en lijkt veel meer op de woestijn zoals ik die ken uit New Mexico en Arizona, droog en heet. Toen ik in het dorp rondliep kwam ik iemand tegen met een auto van een van de twee kitesurfscholen in de baai, en met haar kan ik zo meteen meerijden naar Bahia Salinas. Ik ben benieuwd! Zoals ik in het vorige bericht al zei, ik denk niet dat ik de komende dagen veel de beschikking heb over internet, pas in het weekend weer als ik in Tamarindo ben.
Related items
het wolkenwoud
Waar was ik eigenlijk gebleven… volgens mij donderdag, maar dat lijkt alweer zolang geleden. Nadat ik woensdag een lange tocht op de fiets had gemaakt, heb ik donderdag maar weer wat rustiger gedaan. ´s Ochtends lekker uitgeslapen, en even na het middaguur weer mijn fiets gepakt, om dit keer naar de waterval (la catarata) vlak bij La Fortuna te gaan. De Lonely Planet beloofde een korte maar steile klim en dat leek me wel wat. Anders dan woensdag was dit niet een geasfalteerde weg, maar volledig bezaaid met stenen en behoorlijk stoffig (niet goed voor m´n lenzen… en dat merk je ook regelmatig, of beter, te vaak, vooral als taxi´s en andere auto´s met een noodgang voorbij komen stuiven). Net buiten het dorp begon de weg inderdaad te stijgen, en al snel liep het zweet aan alle kanten van mijn lichaam. Opnieuw gruwelijke stijgingspercentages en daarbij behorende lage snelheden en om te koelen gebruikte ik de Landis-methode (niet de …middelen, maar bidons leegspuiten over je gezicht) waardoor ik volkomen doorweekt bovenkwam waar het personeel van het bezoekerscentrum van de waterval me vol ontzag aankeek, zeker toen ik vertelde dat ik het in minder dan 20 minuten had gedaan. Om de waterval te bereiken moest je over ruim 400 traptreden weer naar beneden, waar je volgens opgave van de mensen daar ruim 15 minuten over zou doen. Maar volledig uitgedost in fietskleding kun je dat natuurlijk sneller, en in 10 minuten stond ik beneden de waterval te aanschouwen. Na nog eens tien minuten had ik het wel weer gezien tussen de grijzende duitsers en yankees en begaf ik me weer naar boven, waarbij ik regelmatig wat van die zuchtende en steunende en naar luchthappende en uitrustende gepensioneerden inhaalde. Na 9 minuten stond ik weer boven, wat volgens het personeel extreem snel was (er stond 25 minuten voor) en opnieuw oogde ik dus het nodige ontzag. Tja…
Vrijdag was het tijd om La Fortuna te verlaten en me te begeven naar Monteverde, of beter Santa Elena (vlak bij Monteverde waar mijn hostel staat). Met de gewone bus doe je er ruim 7 uur over, kan ook 8 uur of nog langer afhankelijk van de omstandigheden (je moet helemaal om lake Arenal heen), en daarom heeft de plaatselijke toeristensector andere kaarten getrokken. Een paar jaar geleden was horseback-riding dwars door het bergland erg populair, tegenwoordig is er de jeep-boot-jeep tocht, wat natuurlijk wel cool klinkt. Misschien dat het in de begindagen een 4WD-jeep is geweest, maar tegenwoordig zijn het gewone busjes die je vanuit La Fortuna naar het meer brengen waar je overstapt op een boot die je naar een punt halverwege het meer brengt. Daar staat weer een ander busje klaar, wel 4-wiel aangedreven anders kom je niet over de bergen hier heen, die je naar Santa Elena en Monteverde brengt. Het was een mooie dag, en we hadden een fantastisch uitzicht op de vulkaan vanuit de boot die gevuld was met toeristen waarvan een groot aantal Canadezen (bijna alle mensen die ik tegenkom komen uit Canada). Even dacht ik dat ik niet de enige Nederlander aan boord was want vlak voor mij zat een meisje met een oranje t-shirt aan en een oranje ´Netherlands´-cap op haar hoofd. Navraag leerde echter dat ook zij Canadees was maar met een Nederlandse vader, in NL was ze echter nog nooit geweest. De weg naar Monteverde was lang, bergachtig, steil en hobbelig, maar na ongeveer drie uur hobbelen in de bus, bereikten we onze bestemming, voor mij Monteverde Backpackers, het leukste hostel waar ik tot nu toe heb verbleven: schoon, gezellig en een heel vriendelijke eigenaar. Al snel maakte ik daar kennis met mijn kamergenoot Andy, afkomstig uit Zwitserland, met wie ik de twee dagen daarna heb opgetrokken. Een grappig voorval was toen hij die middag geld wilde halen bij de bank door z´n travelerchecques in te leveren. Omdat hij zijn paspoort niet bij zich had (had hij bij vrienden ergens anders in Costa Rica achter gelaten) werd hem de toegang gewijgerd door een zwaar bewapende bewaker, die hem nog wel suggereerde op ´een amigo die wel een paspoort heeft´ mee te nemen. … Ik dus mee naar de bank. Na passage van de eerste bewaker via een toegangssluis van gepanserd glas waar per keer maar één persoon door mag, stond ik oog in oog met een tweede zwaar bewapende bewaker die nauwkeurig toezicht hield op de gang van zaken in de bank. Alle verdachte bewegingen worden geregistreerd en zelfs als je niet netjes in de lijn staat wordt je er direkt op aangesproken. Waarom al die poespas? Ik heb geen flauw idee… Er is wel veel criminaliteit in Costa Rica, maar volgens mij is het niet zo erg als dit doet vermoeden. Uiteindelijk was ook mijn paspoort niet voldoende om z´n cheques in te wisselen, maar buiten bleek een geldautomaat te zijn waar zijn creditcard wel op werkte…
De omgeving hier is echt schitterend, en de afgelopen dagen heb ik dus ruim de tijd uitgetrokken om daarvan te genieten. De eerste kennismaking met de natuur was vrijdagavond toen we met een night-walk mee zijn geweest, waar we onder leiding van een gids ontzettend veel wilde dieren hebben gezien, van aapjes hoog in de boom, scharrelende en vechtende beesten die volgens mij Racoon heetten, tot Tarantula (vogelspinnen), bladeren verslepende mierenkolonies (filmpje komt later …) en slapende kolibries en toekans. Echt indrukwekkend om zo ´s avonds rond te lopen in de jungle en alle geluiden om je heen te horen.
Zaterdagochtend zijn we in alle vroegte naar de Monteverde Cloud Forest Reserve gegaan. Omdat we ruim de tijd hadden, hebben we de langste trail genomen die diep het woud ingaat. De foto´s staan hieronder en vertellen hun eigen verhaal, hoewel je het met eigen ogen gezien moet hebben en met eigen oren gehoord moet hebben, om je er enige voorstelling van te kunnen maken. Al met al was het een overweldigende ervaring, bossen zoals ik ze nog nooit heb gezien. Omdat het woud vrij hoog op de hellingen lag, waren de bovenste gedeelten in wolken gehuld, wat een extra speciale ervaring gaf. Af en toe kon je door open plekken de wolken langs zien jagen, en soms kwam de nevel het woud in waardoor het geheel een beetje mystiek aandeed. De wolken zelf zorgen voor het vocht, waardoor deze wouden altijd voldoende water hebben, en er ook allemaal planten op andere planten kunnen groeien en zelfs in de kruinen van bomen. Dit was schitterend te zien op een hangbrug die tussen de toppen van de bomen doorhing en je dus in plaats van alles van onderen te zien, alles van binnenuit en bovenaf kon zien.
Na uren door het wolkenwoud te hebben gelopen zijn we weer naar ons hostel vertrokken, waarna we aan het einde van de middag nog een frogfarm (kikker-boerderij ofzo ) hebben bezocht, die allerlei soorten kikkers en padden die in midden-amerika voorkomen in grote terrariums aan het publiek liet zien. Ik heb daar de meest wonderlijke soorten kikkers gezien, en van de meeste soorten mogen we blij zijn dat we ze niet in Nederland hebben, want ze zijn giftig of veroorzaken in ieder geval een flinke irritatie. Omdat ze overdag niet superactief zijn, mochten we met ons kaartje van ´s middags nog een keer naar binnen om de kikkers en padden ook ´s avonds te zien en vooral te horen, wat werkelijk een kakofonie van geluiden opleverde. Erg leuk!
Vandaag heb ik weer wat rustiger gedaan. Een kerk heb ik hier niet kunnen vinden, hoewel Monteverde bekend staat als een vroege vestigingsplaats van de Quakers, maar ik heb wat rondgehangen in het hostel, muziek geluisterd en ben vanmiddag nog naar een vlindertuin geweest waar ik vlinders heb gezien in een varieteit van kleuren zoals ik nog nooit heb gezien. Echt schitterend.
Voor de rest van deze week heb ik mijn plannen weer een beetje gewijzigd. Eerst was mijn plan om naar Lake Arenal te gaan om daar te leren kitesurfen, maar ik heb besloten dat nu ergens anders te gaan doen omdat de accomodatie daar een stuk goedkoper is. Bahia Salinas wordt nu mijn volgende bestemming en om daar te komen moet ik morgenochtend om 6 uur de bus hebben, dat is erg vroeg en al over een paar uur… een korte nachtrust dus vandaag. Ik hoop daar een paar dagen te blijven (waarschijnlijk weinig beschikking over internet omdat het een uithoek van het land is) en aan het einde van de week te vertrekken naar Tamarindo waar op zondag een bezoek hoop te brengen aan Tamarindo Community Church waar ik nu al erg naar uit zie. Ik ben ondertussen over de helft van m´n vakantie, maar er gaan nog een paar erg leuke dingen komen. Maar nu eerst naar bed…
Related items
Foto´s
Om een indruk te geven van hoe Costa Rica er nog meer uitziet, afgezien van de stranden, volgen hieronder wat foto´s. De eerste foto´s zijn van de afgelopen dagen, de laatste serie is van vandaag (verhaaltje volgt morgen).
De vulkaan Arenal, vanuit het hostel in La Fortuna
Een waterval vlak bij La Fortuna, waar ik donderdagmiddag op de fiets naar toe ben geweest
De andere kant van de vulkaan, waar veel meer lava te zien is dan vanaf La Fortuna
Dit is Lake Arenal, vanuit de boot op weg naar Monteverde
Ergens in de heuvels tussen Arenal en Monteverde, het ziet er nogal lieflijk uit, maar het is allemaal erg steil
De omgeving van Santa Elena (vlak bij Monteverde) waar ik momenteel verblijf
Monteverde Cloud Forest
Nog vlak bij het begin van de trail in Monteverde
Zo ziet het oerwoud er hier dus uit, groen en heel erg dicht begroeit
Sommige planten hebben uitbundige kleuren
Hoe hoger we kwamen, hoe meer we in de wolken kwamen. In het woud zelf viel het wel mee, maar als er eens een open plek in het bladerdak kwam kon je het duidelijk zien en was het ook duidelijk vochtiger (en mistiger) in het bos zelf.
Een hoge plek waar je over het woud heen kunt kijken en vooral wolken ziet… maar goed, het heet dan ook een cloud forest.
En weer terug in het dichte woud, nu weer met wat zon erbij
… en ik tussen de boomtoppen in Monteverde
Related items
Fietsen op en om de vulkaan
Alweer de laatste dag in La Fortuna, morgen vertrek ik weer, en wel naar Monteverde, naar de cloud forests, tropische regenwouden waar het altijd nevelig is omdat er altijd wolken hangen op die hoogte hangen. Schijnt vrij spectaculair te zijn en is daarom ook een van de topattracties van Costa Rica. Ik ben van plan daar niet te lang te blijven, want ik wil nog kijken of ik een paar dagen kan kitesurfen op Lake Arenal. Gisteren had ik willen informeren over het hoe en wat daarvan, maar ik had de afstanden een beetje verkeerd ingeschat, een beetje heel verkeerd. Eerst was het mijn bedoeling om op de fiets rondom het hele meer te rijden. Mijn eerste schatting, die niet ergens op gebaseerd was, was dat het meer ongeveer 25 tot 30 kilometer lang zou zijn, en dat erom heen rijden dus niet al te ver zou zijn. Hoe lang het echter precies is weet ik nog steeds niet, maar wel een beetje langer dan 30 kilometer, eerder richting de 50, wat wel een erg lange rit op zou leveren, ook omdat ik eerst nog 15km moet rijden om vanaf La Fortuna bij het meer te komen. Al voordat ik op weg ging gisteren, had ik het idee laten varen om volledig rond het meer te fietsen en had mijn doel gericht op Nuevo Arenal, een dorpje dat op 2/3de van het meer ligt. Racefietsen kennen ze hier bijna niet, zou ook niet zo´n goed idee zijn met die smalle bandjes over het soms erg beroerde wegdek, dus heb nu een mountainbike die best wel lekker fietst. Het eerste gedeelte naar het meer was erg steil, omdat het over de flanken van de vulkaan ging. Mijn nieuwste speeltje, dat ik gekregen heb van mijn collega´s voor mijn promotie en nu zijn diensten al bewijst, gaf regelmatig stijgingspercentages aan van boven de 15%, niet voor eventjes, maar soms voor honderden meters. Rustige hellingen van ongeveer 4% schijnen ze hier trouwens maar weinig te kennen, alles is supersteil. Om bij het meer te komen moest ik helemaal om de vulkaan heenfietsen, ongeveer 15 kilometer, wat werkelijk spectaculaire views van de vulkaan opleverde. Vanaf de noord/noordwestelijke kant kon je duidelijk de lava naar beneden zien stromen, een fantastisch gezicht (heb ook wat filmpjes, maar kan die hier helaas niet uploaden) en vanaf de dam in het meer zelf – al vanaf een iets grotere afstand – was de vulkaan erg imposant. De tocht langs het meer ging weer dwars door de regenwouden wat een erg mooie route opleverde, schijnbaar een van de mooisten van het land. Na 45 kilometer zwoegen door de tropische hitte op een mountainbike (wat het allemaal nog weer wat lastiger maakt) kwam ik eindelijk aan in Nuevo Arenal, een alleraardigst dorpje aan de noordwest kant van het meer. In een ´German Bakery´ wat gegeten en gepraat met de Duitse eigenaresse, waarna ik na ongeveer een uur de terugtocht aanvaardde. Het eerste gedeelte ging nog wel, maar na ongeveer 15 kilometer merkte ik dat mijn benen aan het leeglopen waren en werd het nog dertig kilometer afzien. Snelheden die tijdens hellingen nauwelijks meer boven de 10km/u uitkwamen, regelmatig even stoppen om de benen wat rust te geven en wat te drinken… ondanks dat de rit erg mooi en er erg veel te zien was, had ik weinig energie meer over om daarvan te genieten en moest ik echt op m´n tanden bijten. Echt afzien. Gelukkig kreeg ik na 30 kilometer de dam in zicht en ging het vanaf daar voornamelijk naar beneden, met nog een paar stijle klimmetjes die ik gelukkig kon hebben omdat de eindstreep in zicht kwam.
Alle statistieken zijn opgeslagen in m´n GPS systeempje, en als ik weer thuis ben zal ik voor de liefhebber wat grafiekjes maken van deze zware rit. In ieder geval was dit een mooie voorbereiding op de Amstel Gold Race van over een paar maanden, ookal zullen de omstandigheden daar niet zo extreem zijn (maar het parcours daarentegen langer), maar dat hoef ik gelukkig niet op een mountainbike te doen, want dat maakt het ongeveer 2x zo zwaar. Vandaag doe ik het maar weer even wat rustiger aan. Ik heb mijn fiets nog wel en wil ook nog wel een ritje maken, maar nog een keer 90km is een beetje overdreven, ik moet ook nog wat energie overhouden voor de rest van de vakantie.
