Boeiende mensen!
Nog één dag en dan is de pret over, vandaag dus voor het laatst wat van Costa Rica opsnuiven (morgen zit ik het grootste deel van de dag in de bus). Ondanks de lelijkheid van Tamarindo heb ik me hier de laatste dagen toch nog prima vermaakt.
Zondag was ik van plan naar Tamarindo Community Church te gaan, maar die kerk bestaat niet meer en heeft zich aangesloten bij Beach Community Church in Huacas, ongeveer 20 minuten vanaf Tamarindo. Gelukkig kwam ik daar op tijd achter en heb ik me zondagochtend met een taxi naar die kerk laten brengen, die samen zou komen in een internationale school vlak bij Huacas. De normale weg tussen Tamarindo en Huacas was echter afgesloten door ‘wegwerkzaamheden’, waardoor we een behoorlijke omweg moesten nemen. Aangekomen bij die school was het echter akelig stil daar, niemand te bekennen en ik begon me een beetje zorgen te maken. Binnen zat echter iemand van de bewaking die me wist te vertellen (welliswaar met handen en voeten) dat ze niet meer in de school samenkomen maar in een kerkgebouw op een andere plek in Huacas, en hij tekende de route op een papiertje uit voor me, ondertussen in rap spaans uitleggend hoe ik daar kon komen. Gelukkig had de taxi nog even gewacht en omdat ik hem niet echt kon uitleggen waar we nu naar toe moesten gaan, heb ik uiteindelijk ook maar de taxibestuurder naar het mannetje van de bewaking toegestuurd zodat hij het hem ook uit kon leggen. Opnieuw de auto in, en een paar minuten later stond ik voor bij de kerk waar gelukkig nu wel een heel aantal mensen rondliepen (ik was nog op tijd ook, ondanks de ‘tegenslagen’, maar vooral door mijn erg ruime tijdsplanning, zou ik vaker moeten doen 
). De kerkdienst zelf was goed, een mooie preek, mooie liederen (die ik voor het grootste deel wel kende) en aardige mensen. Het was goed om na twee weken niet naar de kerk te zijn geweest, daar nu wel weer te zijn. Na afloop ben ik, samen met nog een aantal mensen uitgenodigd door een amerikaanse familie die sinds twee jaar in Costa Rica woont. De lunch bestond uit – hoe kan het ook anders – pizza, maar was zeer goed te eten. ’s Middags ging vader met zijn twee zoons “AJ” (was wel grappig: omdat Arend voor heel veel engels sprekende mensen een moeilijke naam is – laat staan Arend Jan – gebruik ik tegenwoordig ook regelmatig mijn initialen AJ) en Mike surfen en omdat ze richting Tamarindo gingen ben ik met ze mee gegaan. Onderweg naar het strand liep de temperatuur op tot 38 graden Celsius (gelukkig buiten de auto, de auto zelf had airconditioning), maar aan het strand was het prima te doen. De golven waren maar minimaal en niet echt genoeg om te surfen, maar AJ en Mike vermaakten zich prima, terwijl ik ondertussen met hun vader, die naast zijn gewone werk ook nog eens youth pastor van de kerk is, diepzinnige gesprekken voerde over het leven in Costa Rica, de kerk en vele andere dingen. Toen de zon al bijna onder dreigde te gaan, hebben we afscheid genomen en ben ik via het strand terug gegaan naar Tamarindo. Vlak voor Tamarindo mondt echter een rivier uit in de zee, en hoewel het bijna eb was en je de rivier dan door kunt waden, heb ik dat toch maar niet gedaan omdat m’n Lonely Planet waarschuwde dat er soms krokodillen worden gezien in de monding. Gelukkig varen er bootjes heen en weer die mensen van de ene kant naar de andere kant brengen, en zo kwam ik weer terug in Tamarindo.
Maandag heb ik mijn biezen gepakt en ben vertrokken uit het hostel waar ik sinds zaterdag verbleef. Het was er zo smerig en zo’n rotzooi dat ik het mezelf niet aan durfde te doen om daar langer te blijven, ondanks de lage prijs die ze vragen. Nu zit ik aan de overkant van de straat in een ander hostel, ietsje duurder, maar zoveel schoner en relaxter. Daarna ben ik via het strand op weg gegaan naar Cafe Cafe, een koffiehuis dat gerund wordt door iemand van de kerk waar ik zondag was, en waardoor hij en z’n vrouw in contact proberen te komen met de lokale bevolking en mensen die op doorreis zijn, om zo het evangelie met hun te kunnen delen. Zelf heeft hij (Lyle) gestudeerd aan Princeton Theological Seminary, een van oorsprong gereformeerde opleiding waar in 1898 Abraham Kuyper zijn Stone Lectures gaf, en dat ook vandaag de dag nog veel contacten heeft met vooral de VU in Amsterdam. Het was erg goed om te horen over de roeping die hij en z’n vrouw (die hij hier heeft ontmoet) ervaren om de bevolking van Tamarindo te bereiken met het evangelie, de problemen die ze daarbij ervaren, de creatieve oplossingen die ze verzinnen en deuren die iedere keer weer worden geopend. Omdat z’n vrouw een dag weg was, zijn we ’s avonds wezen eten in een van de lokale restaurants, waar we nog verder door konden praten over theologie, kerken en missionair werk en nog vele andere dingen en voor elkaar konden bidden. Erg goed, erg inspirerend, erg bemoedigend. Als aandenken aan ons gesprek heb ik hem het boek gegeven dat me afgelopen maanden uitermate geboeid heeft, en waarvan ik zeker weet dat hij er ook door geinspireerd zal worden, maar waar hij zelf niet zo snel aan zou kunnen komen omdat boeken importeren in Costa Rica een kostbare bezigheid is.
Teruggekomen in mijn hostel, was er een nieuwe jongen op onze kamer gekomen en al snel was ik ook met hem in gesprek. Al pratend over surfen, de natuur, sterrenkunde enzo, kwamen we er al snel achter dat we beiden christen waren, waarna een erg boeiend gesprek volgde van een paar uur ofzo. Moe maar voldaan ben ik daarna gaan slapen. Bijzonder hoe je overal boeiende mensen tegenkomt!
Related items
No Comments »
No comments yet.
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
