Onder de rook van de vulkaan
Hartelijke groeten vanuit Fortuna, onder de rook van de vulkaan Arenal, ergens in het midden van Costa Rica. Via een lange busreis, van iets minder dan 6 uur, die door werkelijkwaar schitterende landschappen voerde, ben ik nu net aangekomen in Arenal Backpackers Resort, waar ik weer een paar dagen zal blijven (het zwembad op de foto´s lijkt heel wat, maar is in werkelijkheid maar armzalig klein). De vulkaan is momenteel helaas niet te zien vanwege de bewolking, maar ik hoop dat dat over de komende dagen gaat veranderen. Voor de rest is het hier heerlijk rustig, niet heel veel toeristen, en de temperatuur is erg aangenaam, maar wel een beetje broeierig. Plan is om morgen en overmorgen een fiets te huren en de omgeving (lees vulkaan en het nabije stuwmeer Arenal) een beetje te verkennen, waarna ik een paar dagen later waarschijnlijk opschuif naar het meer zelf. Maar eerst me hier even settelen.
In English: Just arrived in Fortuna, after a bustour of nearly six hours through beautiful landscapes. In Puerto Viejo the raining season has started again as of last night, when we had lots of rain, so a good time to leave. The vulcano is unfortunately not visible at the moment, due to low level clouds around it, but hopefully that will change of the next couple of days.
Related items
Vaarwel Puerto Viejo
Zo, weer een paar dagen voorbij, en dit land blijft me verbazen. Gisteren een rustige dag gehad. Ik wilde naar de First Baptist Church hier in het dorp, maar toen ik me daar om 11 uur melde voor de engels talige dienst, bleef het allemaal angstig stil rondom het gebouwtje, helaas, zo gaat dat in Costa Rica. Omdat ik verder geen andere kerk had gespot, heb ik de rest van de dag doorgebracht aan het strand met een goed boek, zoals dat op zondag hoort. Ondertussen nog wat gezwommen en wat rondgewandeld en gewoon genoten van het mooie weer en de mooie natuur.
Vandaag was het weer tijd voor actie. Omdat ik vorige week vanwege de warmte en de zon niet verder was gekomen dan het strand van Manzanillo en toch ook de jungle iets verderop wilde zien, heb ik opnieuw een fiets gehuurd en ben naar Manzanillo gereden. Vlak na Manzanillo zou volgens mijn Lonely Planet een prachtige wandeling beginnen van ongeveer 5.5km, naar Punta Mona, een plek waar je heerlijk kunt zwemmen.
Omdat ik de weg iets beter kende dan de vorige keer dacht ik dat ik ook iets harder door kon rijden (dat kon ook wel), maar als gevolg daarvan kwam ik compleet bezweet aan in Manzanillo. Na eerst even een hapje te hebben gegeten en een fles water te hebben gekocht, uiteindelijk toch op weg naar de jungle. Fietsend langs het kilometers lange stand van Manzanillo, begint geleidelijk de begroeiing toe te nemen. Opeens stopt het pad, en sta ik voor een kreekje van een paar meter breed waar allerlei kinderen in spelen. Ik besluit mijn fiets aan een boom vast te kentenen en steek de kreek over. Aan de overkant is tussen de bomen een pad zichtbaar en dat is dus het punt waar ik me naar toe begeef. Hier begint dus de jungle… Het eerste stuk gaat nog wel, het pad is goed te volgen, en aan de linkerkant is steeds de zee zichtbaar. Na een kilometer verdwijnt de zee uit zicht en kom ik in dichte jungle terecht, met nog een smal pad voor me. Al snel begint het heuvelig te worden en vasthoudend aan bomen en springend van boomwortel naar boomwortel beweeg ik me verder, omdat de grond zelf nogal modderig is uitglijden me niet zo’n goed idee lijkt. Plotseling wijken de bomen weer en heb ik opeens een fantastisch uitzicht over de zee, waar de golven onder mij met donderend geraas kapotslaan op de rotsen, met naar rechts prachtige bounty stranden enzo. Na wat foto’s gemaakt te hebben ga ik weer verder, opnieuw de jungle in, waar ik ondertussen gepast respect voor begin te krijgen. Na nog een paar honderd meter op en neer klauteren over boomstronken, begin ik enigszins te twijfelen over of ik dit wel vijf en een halve kilometer ga volhouden. Plotseling sta ik weer voor een mooi strand, maar de golven zijn wel erg ruig hier, niet echt geschikt om te zwemmen, maar het vooruitzicht van zwembaar water aan het einde van de trail doet me verder gaan. Opnieuw gaat het pad het oerwoud in, maar na honderd meter houd ik het voor gezien. Ik ga niet verder, het lijkt me niet verstandig in m’n eentje, ondanks mooie standen in het vooruitzicht. Helaas, maar een verstandige beslissing volgens mij. Op een rustig tempo ga ik weer terug naar de plek waar ik m’n fiets had achter gelaten en om een uurtje of vijf ben ik weer terug in Puerto Viejo, waarmee de tijd hier er helaas al weer op zit. Morgenochtend vertrek ik met de bus naar La Fortuna, op weg naar nieuwe uitdagingen.
Hieronder een aantal foto’s die ik de laatste dagen gemaakt heb.
… strand in Puerto Viejo…
Rivier door de jungle tussen Puerto Viejo en Manzanillo
… strand van Manzanillo …
zonsondergang over het strand, met op de achtergrond de jungle
… strand voorbij Manzanillo …
Smalle modderige paadjes in de jungle
Straatje in Puerto Viejo
Related items
over kreeften, tucans en andere dieren…
… wat een land is dit. Ik kan me herinneren dat wel vaker geroepen te hebben, onder andere over de VS, maar opnieuw sta ik verbaasd. Even een terugblik.
Woensdag kwam ik aan in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Gekleed op z’n Nederlands moest ik wel even slikken, vanuit de ‘winter’ zo maar in eens in de tropen, met temperaturen die zowel ‘s nachts als overdag rond de dertig graden liggen. Het vliegveld stelt niet zo heel veel voor, en zeker de controles die je ondergaat stellen bar weinig voor vergeleken met Nederland en zeker de VS, waar het dit keer echt dramatisch was, vergeleken met voorgaande jaren. Douaniers die gewoon zitten te kletsen, terwijl ondertussen de koffers van de toeristen over de band lopen en door de X-ray gaan, opletten…, dat hoeft toch niet?
Buiten de deur van het vliegveld wordt je besprongen door tientallen taxichauffeurs die je allemaal hun diensten willen aanbieden en die ik allemaal vriendelijk genegeerd heb. Na het consulteren van mijn Lonely Planet, besluit ik om eerst naar de Caribische kust te gaan, om twee redenen. Allereerst wilde ik zo snel mogelijk San Jose verlaten, omdat je daar als backpacker niet veel te zoeken hebt, en ten tweede zou de rit ongeveer 3.5 uur duren, zodat ik nog voor het donker daar zou kunnen zijn. Niks bleek minder waar… Bussen naar de verschillende delen van het land vertrekken niet vanaf het vliegveld, maar vanaf verschillende terminals overal verspreid door de stad. Dus toch maar een taxi genomen naar de terminal van waar de bussen vertrekken naar de oostkust, en na een helse rit door de stad, kwam ik eindelijk op de terminal aan. De bus vertrek vervolgens pas een uur later, waardoor ik nog even de tijd had om wat dingen te kopen, en om mijn plannen te wijzigen. In plaats van Puerto Limon besloot ik nog zuidelijker naar Puerto Viejo te gaan, een veel kleiner plekje met minder criminaliteit en meer stranden, een goede keus!
Ondertussen was ik ook nog mijn busticket verloren, maar iemand had dat gezien, en kwam hem even later weer terugbrengen.
De busrit naar Puerto Viejo was een ware belevenis. Dwars door nevelwouden, hoge bergen en regenwouden, bereikten we na een paar uur de kust. Helaas was het ondertussen al donker, maar door de felle maan kon ik toch nog iets zien van het landschap dat werkelijk schitterend is.
Puerto Viejo is een klein kustplaatsje, waar vooral surfers en backpackers op afkomen, en waar een groot aantal hippies die zo direkt uit de jaren zestig en zeventig zouden kunnen zijn weggelopen, hun paradijs hebben gevonden. Het dorpje kent niet veel meer dan 10 straten, en het leven speelt zich volledig af aan de kust, waar het blauwe water en lucht, de witte koppen van de golven, de helder gele stranden en de groene palmbomen je het gevoel geven dat er niet veel betere plekken op deze aarde zouden kunnen zijn.
De eerste dag heb ik me vermaakt met het verkennen van het dorp, wat lopen langs de stranden en wat lezen onder een palmboom. Iets buiten het dorp liggen wat rustigere stranden, waar je ook prima kunt zwemmen en waar ik dus m’n eerste duik in de caribische zee heb genoemen, met water zo helder dat het lijkt alsof je in een zwembad zwemt… alleen de temperatuur is nog wat hoger.
Om wat mobieler te zijn, heb ik gisteren een fiets gehuurd voor 1 dollar per dag, en ben op weg gegaan naar Manzanillo, een dorpje 13 kilometer van Puerto Viejo. Normaliter zou je daar iets meer dan een half uur over doen, maar de omstandigheden maken het tot een tocht die uiteindelijk toch wat langer duurt. Ik was nog niet het dorp uit, of ik merkte dat ik me was vergeten in te smeren met zonnebrand en deed dat dus alsnog zo snel mogelijk. We zitten hier op minder dan 10 graden van de evenaar, dus je kunt je voorstellen dat verbranding een heel stuk sneller gaat dan in Nederland, ook vergeleken met hartje zomer. Via een weg, die eens (drie jaar geleden) bestond uit asfalt, maar nu niet meer is dan een mengsel van brokken asfalt, diepe kuilen en los grind, bereikte ik al snel weer de stranden waar ik de dag ervoor ook geweest was, en ik besloot vanwege de warmte en de zon even rust te houden. Eenmaal weer op weg, gutste het zweet zich aan alle kanten langs m’n lichaam, vanwege de warmte en de inspanning die het koste om over de weg te navigeren. De snelheid lag niet veel hoger dan 12 km per uur, en meer lukte ook niet. Bij het volgende strand opnieuw rust gehouden en een grote fles water gekocht. Ondertussen ging de weg wat verder het land in, waardoor de koele zeewind ook wegviel, maar aan de andere kant leverde dat een spectaculaire route door het tropische regenwoud op. Van Burgers Zoo in Arnhem is altijd al mijn favoriete plekje de Bush geweest, maar dit is zoveel spectaculairder. Bijna een uur lang was ik compleet omringd kilometers regenwoud, rijdend over een verlaten weg met af en toe een auto, maar vooral de stilte… of eigenlijk ook niet… geluiden, overal om je heen. Van de opvallend gele toekan, tot allerlei ander vogeltjes, de prachtigste planten, tot wat verder weg, het geschreeuw van wat apen. Niet te geloven zo mooi. Ik heb wat filmpjes gemaakt, en hoop die binnenkort een keer te kunnen uploaden, in de hoop dat jullie een beetje een indruk krijgen.
Aangekomen in Manzanillo, had ik het helemaal gehad met de zon. Hoewel ik plannen had om nog verder te gaan, zag het strand en de zee er zo aanlokkelijk uit, dat ik eerst een duik heb gewaagd en me daarna heb genesteld onder mijn prive palm. Omdat het ondertussen het warmst van de dag was, besloot ik niet verder te gaan, om niet de kans te lopen op gekke dingen zoals zonnesteken en ernstige verbrandingen. Onder mijn prive palm, en later nog iets verder in de schaduw, heb ik de rest van de middag doorgebracht, genietend van de mooie omgeving en van een goed boek en zo rond een uurtje of vier ben ik weer op mijn fietsje gestapt om de terugreis naar Puerto Viejo aan te vangen, waar ik opnieuw bijna anderhalf uur over deed.
Terug in mijn hostel, bleek dat de schade aan mijn huid relatief bleek mee te vallen. Alleen wat plekken in mijn nek waar ik waarschijnlijk te weinig zonnebrand had aangebracht en een stukje op mijn voorhoofd vlak bij de haargrens waar ik schijnbaar dus niks had gesmeerd, waren een behoorlijk rood en pijnlijk… De rest van m’n lichaam begint al een mooi kleurtje te krijgen.
Vandaag doe ik het wat rustiger aan, gezien de ervaringen van gisteren, en ik denk dat ik zo meteen maar weer een palm ga opzoeken en daar voor de rest van de dag blijf zitten met een boek. Het besef van dagen ben ik ondertussen volkomen kwijt (wat op zich natuurlijk een goed teken is), morgen is het volgens mij zondag en ik zag hier een baptist church in het dorp, dus misschien ga ik daar maar eens kijken. Begin volgende week ga ik dan naar de omgeving van de Arenal vulkaan, een paar dagen in het dorp La Fortuna (beetje relaxen en fietsen) en een paar dagen aan het meer, kijken of ik wat kite-surf lessen kan volgen. Lots of fun dus, much more to come!
ps. hmm, ik zie nu dat ik aan het begin van dit verhaal (toen ik de titel bedacht) iets anders in m’n hoofd had dan wat het uiteindelijk geworden is… zie dat maar als een symbool van hoe ik m’n vakantie momenteel inricht… niks staat vast.
Related items
Puerto Viejo de Talamanca
hartelijke groeten vanuit een internetcafe, nog geen honderd meter van de stranden van Puerto Viejo de Talamanca aan de Caribische kust. Na twee dagen van reizen heb ik eindelijk wat rust gevonden… en wat voor rust… Dit schijnt het meest relaxte stukje Costa Rica te zijn, laid back, reggae muziek, prachtige witte stranden, wuivende palmen, blauwe zee, hoge golven. Foto’s heb ik al wel, maar kan ik op dit moment niet downloaden omdat ik in een nogal primitief internetcafe zit, maar dit plaatje dat ik van het internet heb geplukt zegt denk ik genoeg 
