14 mei: academisch café Amsterdam
Ookal is het alweer eventjes geleden, het is nog wel de moeite waard om wat woorden te wijden aan het academisch café van 14 mei.
Net zoals in de echte wereld, draait ook op de universiteit alles om geld. Geld dat er vaak niet is… Hoewel er per jaar miljoenen euro’s naar de Universiteit Utrecht stromen, vooral vanuit het ministerie, is dat natuurlijk nooit genoeg. Allereerst heb je natuurlijk heel veel geld nodig om al die mooie moderne, architectonisch hoogstaande gebouwen, maar ook de lelijke, asbestbevattende, oude gebouwen te onderhouden. Daarnaast is er geld nodig voor de nodige bonussen voor topbestuurders, keer op keer weer nieuwe onderwijs ontwikkelingen en natuurlijk excellente onderzoekers en docenten. De UU, het Berkeley of Yale aan de Kromme Rijn, kan natuurlijk op geen van die gebieden onderdoen voor haar wereldberoemde Amerikaanse zusters… Maar ja, geld is het probleem… Maar hoe doen die amerikanen dat dan toch?
Heel simpel… één magisch woord: alumni, oud studenten die flink in de buidel willen tasten om hun dankbaarheid te tonen dat ze hebben mogen studeren aan een topuniversiteit.
Alumni dus…
Eén probleempje echter… hoewel de UU goed staat aangeschreven, is haar status bij lange na niet zo prestigieus als Harvard en Yale, en hebben alumni veel minder binding met hun alma mater dan je eigenlijk zou willen. En dat los je niet zomaar eventjes op, maar alleen als je echt gaat investeren in een alumni netwerk, ze allerlei leuke activiteiten en voordelen aanbiedt en ervoor zorgt dat ze zoveel mogelijk betrokkenheid blijven houden bij de UU… misschien zijn ze dan op termijn zo goed om ook financieel iets terug te doen.
Ik moet eerlijk zeggen, de UU heeft hierin haar zaakjes goed voor elkaar. Een heel scala aan activiteiten wordt georganiseerd door het UFonds om alumni in de watten te leggen. Eén van die activiteiten is het academisch café, dat rondreist door het hele land, en waar drie promovendi een kwartier de tijd krijgen om vanaf een zeepkist hun promotieonderzoek aan de man te brengen, dit alles in een relaxte sfeer waar veel ruimte is voor interactie en gezellig socialiseren.
Op 14 mei was ik uitgenodigd om hieraan deel te nemen. Plaats van handeling was Café d’Oude Herbergh in hartje Amsterdam. De opkomst was met ongeveer 25-30 mensen redelijk, en de sprekers waren erg goed, al zeg ik het zelf. De eerste spreker hield een fascinerend betoog over de rol van leesconventies in de interpretatie van de poezie van Gerrit Kouwenaar… Als je het niet snapt is het niet erg, dat deed ik ook niet, totdat ik zijn verhaal hoorde. De tweede spreker sprak over de invloed die de aanwezigheid van gebromeerde vlamvertragers in het oppervlaktewater zou kunnen hebben op mogelijke hormoonverstoring bij vissen. Als je het niet snapt is het niet erg, dat deed ik ook niet, en nu nog niet… De derde spreker sprak over explosies van sterren en hoe de chemische elementen die daarbij worden gemaakt de basis van het leven vormen hier op deze aarde. Als je het niet snapt is het niet erg, maar lees dan vooral mijn proefschrift 
Al met al een bijzondere avond, niet alleen vanwege de interessante praatjes, maar vooral vanwege nog iets anders. Al bij het voorstellen ’s middags aan wat andere mensen die meegingen naar Amsterdam kwam het gesprek op mijn carière-switch en vandaar op het geloof. En daar is het bijna niet meer vanaf geweest. In de auto, tijdens het diner, gedurende de tijd tussen de praatjes, na afloop, keer op keer kwamen mensen verbaasd naar mij toe om ‘opheldering’ te vragen en iedere keer had ik gelegenheid om mijn keuzes, mijn overtuigingen en de basics van het geloof uit te leggen, op een manier waarvoor ik tot nu toe nog nooit de gelegenheid had gehad. Makkelijk was het niet, met allemaal kritische academici tegenover me, maar eindelijk kon ik alle apologetische argumenten waar ik me de afgelopen maanden in had verdiept gebruiken, en op zo’n manier dat ik ermee kon spelen omdat ik het echt in de vingers had. Heel erg bijzonder ook, omdat ik soms merkte dat mensen mijn keuzes echt niet konden begrijpen en me zo gek als een deur vonden, maar toch respect voor me hadden vanwege mijn kennis van de sterrenkunde (en misschien ook wel m’n doctorstitel) en daarom toch het gesprek aangingen.
De hele avond was voor mij een bevestiging dat ik met mijn verlangen om hier mijn werk van te maken op de goede weg ben; een vette knipoog van God
People who looked at this item also looked at…
Related items
2 Comments »
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
Mooi verhaal!
Comment by Tim — 1 July 2007 @ 11:26 PM
Echt super! Ben blij dat je zulke bemoedigingen mag ervaren.
En zo zal ook 777 heel mooi worden! God’s zegen..
Comment by wineke — 2 July 2007 @ 4:57 AM