Housing!
Got a house! Together with two other students, who I don’t know yet (but that will change soon!), I will live in an apartment at Tuxford Dr. It’s a three bedroom/two bath apt, 1200 sq. ft. with a shared living/dining/kitchen. You can see a floorplan and a bird’s eye view below.
View:
Floor plan:
Related items
Korte update: om stil van te worden!
Het gaat goed!
De voorbereidingen voor de grote move vorderen gestaag. M’n boeken zijn ondertussen al ingepakt, 8 dozen vol, in totaal ongeveer 125 kg, dat naar de overkant van de oceaan moet worden verscheept. Voordat het zover is probeer ik nog alles in de computer te zetten, en soms voel ik me (weer) echt een dataslaaf… Urenlang achter de computer, stapel na stapel, vermoeiend en bijna hersendodend werk… maar toch ook wel leuk, heb ik weer eens al m’n boeken in handen.
Verder ook m’n visum binnen. Wat een vertoning. Omdat het consulaat heel veel aanvragen had voor studenten die in de VS gingen studeren, hadden ze alle afspraken zo veel mogelijk naar één avond verschoven: 250 aanvragers in vier uur ofzo. Door de enorme tijdsdruk die dit met zich meebracht, waren er extra veiligheidsmaatregelen getroffen. Zo mocht je echt helemaal niks anders bij je hebben dan alleen de formulieren die je mee moest brengen, een telefoon, mp3-speler, zelfs een rugtas was uit den boze. Gewapend met alleen een enveloppe met allerlei papieren begaf ik me daarom naar het consulaat, afwachtend wat er gebeuren zou. Eerdere ervaringen waren zowel positief (aanvraag goedgekeurd) als negatief (enorm lange wachtrijen), en ik verwachtte dus niet veel goeds, zeker niet met de aankondiging dat ze 250 mensen gingen behandelen die avond.
Al met al viel het reuze mee. Al m’n formulieren waren in orde (had ik van tevoren op moeten sturen) en ik kon zo aansluiten in één van de drie rijen waar iedereen moest wachten op het beruchte interview. De personen voor mij werden redelijk stevig ondervraagd (o.a. over banden met NL, wie de studie ging betalen, waarom ze in de VS wilden studeren en wat ze daarna gingen doen). Toen ik na een minuut of 15/20 aan de beurt was, keek de man achter het glas eens door mijn paparassen, nam mijn vingerafdrukken en zette een stempel op mijn oude visum, waarna het volgende gesprek zich ontspon tussen hem en mij:
Medewerker: “Ah, je bent post-doc?!” (post-doc — iemand die recent gepromoveerd is, en nog geen vaste baan heeft op zijn vakgebied…)
Ik: “Nee, ik ben post-doc geweest.”
Medewerker: “O… Je gaat naar St. Louis zie ik, is het daar niet veel te licht om naar de sterren te kijken?”
Ik: “Ja, dat wel, maar ik ga ook niet voor sterrenkunde naar St. Louis, maar om theologie te studeren”
Medewerker: “O, ja, ik zie het…, nou succes, over twee dagen krijg je je paspoort met visum thuis”
Verbouwereerd stond ik dus weer op straat… Wat ik ook had verwacht, dit niet…, maar goed, wel lekker. Geen gedoe met allerlei dingen aantonen, lekker een visum voor de komende jaren. Al met al hebben een eerder visum naar Los Alamos plus het feit dat ik gepromoveerd ben, de consulaatsmedewerker waarschijnlijk zoveel vertrouwen in mij gegeven dat hij de noodzaak van een diepgaand interview niet echt zag.
Verder ben ik druk afscheid aan het nemen. Zoveel mensen die ik nog even gedag wil zeggen, en zo weinig tijd… Toch goed om te doen, ookal is het soms wel emotioneel (de wereld vergaat niet hoor, ik ga alleen eventjes weg, maar toch voelt het best lang en ver)
Afgelopen zaterdag en zondag afscheid genomen in de kerk, wat tegelijkertijd de officiele start van mijn steuncomité was. Voor de studie in de VS kan ik nl. geen aanspraak maken op studiefinanciering, zowel van de IBG als vanuit onze kerken (omdat ik niet in ‘Kampen’ studeer). Daarom word ik ondersteund door familie, vrienden en gemeenteleden, door middel van een steuncomite. Zij zorgen ervoor dat er de komende jaren genoeg geld is dat ik kan studeren zonder dat ik me heel veel zorgen hoef te maken over financien enzo. Wil je mij ook steunen, kijk dan even hier, of vul het onderstaande formuliertje in. Er zal dan een mailtje worden gestuurd naar het steuncomite, waarna ze zo snel mogelijk contact met je opnemen.
Ondanks dat ze nog maar een paar dagen echt bezig zijn, hoorde ik vanavond van degene die de bankrekening beheert dat er al ruim 1500 euro binnen was gekomen (in drie dagen)… Toen werd ik echt even stil…
Praise God! Bedankt allemaal!
cforms contact form by delicious:days
Related items
Belangrijke data
Zoals wel bekend vertrek ik binnenkort naar de VS om daar te beginnen aan een driejarige studie theologie. Hieronder staan een aantal belangrijke data, zodat je op de hoogte bent van waar ik mee bezig ben.
2 juli 2007 — bezoek aan het Amerikaanse Consulaat voor een visum interview… spannund 
7 juli 2007 — middag in de kerk waar ik ga vertellen over mijn plannen, tegelijk ook soort van afscheid
8 juli 2007 — afscheidsdienst om 9.30 in de Rehobothkerk, iedereen welkom
week 30 — verhuizen
1 augustus 2007 — vertrek naar de VS
3 augustus 2007 — melden op Covenant Theological Seminary
20 augustus 2007 — start introductie programma van Covenant Seminary
28 augustus 2007 — start colleges fall term
Related items
Zeilen
Nog wat foto’s:
Zomer 2008, Saint Louis met o.a. Saint Louis Zoo, Gateway Arch, Riverboat cruise, Shaw Nature Reserve en Science Center
32 Photos
Bandelier, a National Monument close to Los Alamos.
115 Photos
Albuquerque Balloon Fiesta 2004
81 Photos
Selection of photo's Costa Rica February 2007
31 Photos
Wandeling met Wouter op Landgoed Sandwijck
5 Photos
Emergency landing on Gander Airport, New Foundland, Canada, 18 December 2007
17 Photos
Zeilen met VGSU op Loosdrecht, geen wind, ook geen lekker weer…
16 Photos
Zeilen met SIU op Loosdrecht, lekker windje, ruime 4 tot af en toe een stevige 5 beaufort.
63 Photos
Herfst in Saint Louis
11 Photos
Visit Holland, MI
11 Photos
Cycling Petoskey, MI
5 Photos
White Fish Point, Tahquemenon Falls SP, Pictured Rocks NP
15 Photos
Western UP, Copper Harbor
10 Photos
Porcupine Mountains, MI
7 Photos
Tahquemenon Falls, Pictured Rocks
15 Photos
22 Photos
10 Photos
68 Photos
3 Photos
Related items
24 tot 29 mei: Genève
Van 24 tot 29 mei (pinksterweekend) ben ik op bezoek geweest bij Gerard en Annalies in, of eigenlijk, net buiten Genève. Gerard ken ik nog van mijn jaartje in Enschede waar we dezelfde studie deden (Technische Natuurkunde) en ook nog eens in het hetzelfde huis woonden (de verre naasten aan de Oldenzaalsestraat in Lonneker, vlak bij Enschede). Na een jaar scheidden onze wegen toen ik in Utrecht natuurkunde & sterrenkunde ging studeren en Gerard verder ging met TN. Na afronding van zijn studie is hij AIO geworden en is voor drie jaar gedetacheerd aan het CERN, the coolest place in the universe (Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire, of te wel, natuurkundig onderzoek aan de kleinste deeltjes in dit heelal).
De vroege vlucht van Easyjet bracht me op donderdagochtend naar Genève, waar ik van Gerard een rondleiding kreeg over een klein gedeelte van het CERN. Helaas mocht ik de tunnel met de grote versneller niet zien (rondleidingen waren op andere dagen), maar toch heb ik een beetje een idee gekregen van hoe het er uit zou moeten zien. ‘s Middags zijn we gaan wandelen in de Jura, een lange bergketen die westelijk van de Alpen ligt. Een prachtige klim bracht ons tot ruim 1700 meter hoogte, naar de top van de Reculet. Hieronder een paar foto’s die ik van Gerard’s website heb gehaald, omdat ik nog niet echt ben toegekomen aan het sorteren van m’n eigen foto’s.
Vrijdag ben ik in m’n eentje gaan wandelen in Geneve, de stad van Calvijn. Gerard en Annalies moesten allebei werken, maar ik heb me prima vermaakt, vooral in het prachtige museum “Musée International de la Réforme” (Internationaal museum van de Reformatie). Ook van Genève heb ik veel foto’s maar ik ben nog bezig om m’n fotogalerij te integreren in m’n website en dat lukt nog niet erg, hopelijk binnenkort wel.
Zaterdag stond een bezoek aan de Aletschgletscher op het programma, maar hoe verder we Zwitserland in kwamen, hoe slechter het weer werd. Aangekomen bij de voet van de gletscher hebben we besloten niet naar boven te gaan omdat het daar toch regende, maar om verder te rijden en een tocht met de auto over een aantal hoge passen te maken. Voor mij was dit de eerste keer dat ik in de Alpen was, en ondanks dat ik de Aletschgletscher niet heb gezien, heb ik mijn ogen uitgekeken naar de fascinerende, ruige landschappen. Natuurlijk was ik al wel vaker in de bergen geweest, o.a. de Rocky Mountains in Colorado en New Mexico zijn voor mij geen onbekend gebied, was dit toch weer verrassend, vooral ook omdat ik nu gereden werd in plaats van dat ik zelf moest rijden, waardoor ik veel meer tijd en aandacht had om naar buiten te kijken. Helaas werkte het weer niet echt mee, zodat we niet konden genieten van vergezichten en mooie blauwe luchten, maar al met al heb ik een mooi beeld gekregen van de Alpen. Hieronder weer een paar plaatjes, gejat van de website van Gerard, maar toch gemaakt door mezelf… (meer foto’s volgen dus nog een keer…)
Een panoramafoto van het meer van Genève vanuit Montreux
Een panoramafoto vanaf de Grimselpas
Uiteindelijk hebben we de hele dag in de auto gezeten en hebben we een mooie tocht gemaakt van Genève, via Lausanne, Montreux, Sion, Brig, Gomsdal naar de Furkapas (met de Rhônegletscher), daarna de Sustenpas (met de Steingletscher) en de Grimselpas om weer in het Gomsdal uit te komen en dezelfde weg terug te gaan.
‘s Avonds was het grootste deel van de bewolking boven de Alpen opgetrokken en toen we op weg waren naar een restaurantje om daar te gaan eten zijn we nog even wat hoger in de Jura gereden om van het uitzicht op de Alpen te genieten. Helaas had ik mijn camera bij G&A thuis laten liggen, maar de aanblik van de Alpen en vooral het Mont-Blanc massief staat voor altijd op mijn netvlies gegrift. Op hetzelfde moment kwam er een enorme woest uitziende onweersbui over de Jura aanzetten. Toen baalde ik nog meer dat ik m’n camera niet bij me had… Voor het eerst in m’n leven stond ik oog in oog met een echte (goed ontwikkelde) shelf-cloud, iets wat ik nog nooit in deze vorm had gezien. Overweldigend, bijna angstaanjagend.
Op zondag zijn we naar de Nederlandse protestantse gemeente rond het meer van Genève geweest en volgens mij hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan. Maandag was het weer nog niet veel beter, maar zijn we toch naar Annecy gereden om daar een tijd rond te dwalen in de kloven van de rivier de Fier, of te wel ‘gorges du Fier’. Een erg leuk gebied, en de kloven hebben wel iets van de ‘narrows’ in Zion national park in Utah. Daarna zijn we nog Annecy in gegaan, ook een plekje waar ik nog nooit was geweest en ik dus op mijn lijstje kan bijschrijven
Hieronder een panoramafoto gemaakt door Gerard in de Gorges, waar ik nog net opsta (links).
Dinsdagochtend de ‘rode-oogjes-vlucht’ van Easyjet weer terug genomen naar Nederland, terugkijkend op een perfect weekend, met dank aan Gerard & Annalies!
People who looked at this item also looked at…
Related items
14 mei: academisch café Amsterdam
Ookal is het alweer eventjes geleden, het is nog wel de moeite waard om wat woorden te wijden aan het academisch café van 14 mei.
Net zoals in de echte wereld, draait ook op de universiteit alles om geld. Geld dat er vaak niet is… Hoewel er per jaar miljoenen euro’s naar de Universiteit Utrecht stromen, vooral vanuit het ministerie, is dat natuurlijk nooit genoeg. Allereerst heb je natuurlijk heel veel geld nodig om al die mooie moderne, architectonisch hoogstaande gebouwen, maar ook de lelijke, asbestbevattende, oude gebouwen te onderhouden. Daarnaast is er geld nodig voor de nodige bonussen voor topbestuurders, keer op keer weer nieuwe onderwijs ontwikkelingen en natuurlijk excellente onderzoekers en docenten. De UU, het Berkeley of Yale aan de Kromme Rijn, kan natuurlijk op geen van die gebieden onderdoen voor haar wereldberoemde Amerikaanse zusters… Maar ja, geld is het probleem… Maar hoe doen die amerikanen dat dan toch?
Heel simpel… één magisch woord: alumni, oud studenten die flink in de buidel willen tasten om hun dankbaarheid te tonen dat ze hebben mogen studeren aan een topuniversiteit.
Alumni dus…
Eén probleempje echter… hoewel de UU goed staat aangeschreven, is haar status bij lange na niet zo prestigieus als Harvard en Yale, en hebben alumni veel minder binding met hun alma mater dan je eigenlijk zou willen. En dat los je niet zomaar eventjes op, maar alleen als je echt gaat investeren in een alumni netwerk, ze allerlei leuke activiteiten en voordelen aanbiedt en ervoor zorgt dat ze zoveel mogelijk betrokkenheid blijven houden bij de UU… misschien zijn ze dan op termijn zo goed om ook financieel iets terug te doen.
Ik moet eerlijk zeggen, de UU heeft hierin haar zaakjes goed voor elkaar. Een heel scala aan activiteiten wordt georganiseerd door het UFonds om alumni in de watten te leggen. Eén van die activiteiten is het academisch café, dat rondreist door het hele land, en waar drie promovendi een kwartier de tijd krijgen om vanaf een zeepkist hun promotieonderzoek aan de man te brengen, dit alles in een relaxte sfeer waar veel ruimte is voor interactie en gezellig socialiseren.
Op 14 mei was ik uitgenodigd om hieraan deel te nemen. Plaats van handeling was Café d’Oude Herbergh in hartje Amsterdam. De opkomst was met ongeveer 25-30 mensen redelijk, en de sprekers waren erg goed, al zeg ik het zelf. De eerste spreker hield een fascinerend betoog over de rol van leesconventies in de interpretatie van de poezie van Gerrit Kouwenaar… Als je het niet snapt is het niet erg, dat deed ik ook niet, totdat ik zijn verhaal hoorde. De tweede spreker sprak over de invloed die de aanwezigheid van gebromeerde vlamvertragers in het oppervlaktewater zou kunnen hebben op mogelijke hormoonverstoring bij vissen. Als je het niet snapt is het niet erg, dat deed ik ook niet, en nu nog niet… De derde spreker sprak over explosies van sterren en hoe de chemische elementen die daarbij worden gemaakt de basis van het leven vormen hier op deze aarde. Als je het niet snapt is het niet erg, maar lees dan vooral mijn proefschrift
Al met al een bijzondere avond, niet alleen vanwege de interessante praatjes, maar vooral vanwege nog iets anders. Al bij het voorstellen ‘s middags aan wat andere mensen die meegingen naar Amsterdam kwam het gesprek op mijn carière-switch en vandaar op het geloof. En daar is het bijna niet meer vanaf geweest. In de auto, tijdens het diner, gedurende de tijd tussen de praatjes, na afloop, keer op keer kwamen mensen verbaasd naar mij toe om ‘opheldering’ te vragen en iedere keer had ik gelegenheid om mijn keuzes, mijn overtuigingen en de basics van het geloof uit te leggen, op een manier waarvoor ik tot nu toe nog nooit de gelegenheid had gehad. Makkelijk was het niet, met allemaal kritische academici tegenover me, maar eindelijk kon ik alle apologetische argumenten waar ik me de afgelopen maanden in had verdiept gebruiken, en op zo’n manier dat ik ermee kon spelen omdat ik het echt in de vingers had. Heel erg bijzonder ook, omdat ik soms merkte dat mensen mijn keuzes echt niet konden begrijpen en me zo gek als een deur vonden, maar toch respect voor me hadden vanwege mijn kennis van de sterrenkunde (en misschien ook wel m’n doctorstitel) en daarom toch het gesprek aangingen.
De hele avond was voor mij een bevestiging dat ik met mijn verlangen om hier mijn werk van te maken op de goede weg ben; een vette knipoog van God
