Terug naar school…
Zo, dat was me een dag zeg! Het lijkt lang, heel lang geleden dat ik voor het laatst in de collegebanken zat (in werkelijkheid iets van 6 jaar geleden ofzo) en het was op een bepaalde manier gewoon, maar toch ook wel weer spannend… dat gevoel dat ik me van vroeger ook kan herinneren als de zomervakantie afgelopen was en je weer naar school moest, wat vooral spannend was als je voor het eerst naar een andere school toe ging…
Zo voelde het vanmorgen een beetje.
Maar al snel was dat weer over. Er moest gewerkt worden, en hoe! Het eerste college viel nog wel mee, maar Grieks… pff, wat voelde ik me dom… In een sneltreinvaart… euhm, tgv-vaart, of misschien wel een raket, gingen we door de stof heen. Alphabet, uitspraak, leestekens, samenklanken, accenten en toen het hardop uitspreken van Marcus 1:1 & 2 en Johannes 1:1 -5… niet dat ik enig idee had van wat het betekende, en verder murmelde ik maar wat mee met de rest van de klas… Hoe mijn medestudenten het doen weet ik niet, maar ik was nog niet echt toe aan het uitspreken van woorden, maar meer in de fase van het combineren van verschillende letters tot één woord (hakken en plakken heette dat vroeger volgens mij)… Aan de vertwijfelde gezichten van sommige van mijn medestudenten te zien, was ik echter niet de enige. Na echter wat oefenen vanavond gaat het al beter. En eind november moeten we alle woorden die vaker dan 30 keer voorkomen in het Nieuwe Testament uit ons hoofd kennen… Volgende week m’n eerste quiz (zoals ze dat hier noemen, soort van S.O. denk ik), niet zozeer over Grieks, maar vooral over de Engelse grammatica… dat wordt dus ook nog leuk!
Het laatste college (Counseling) was erg leuk, confronterend en interessant, later meer daarover. Nog één voorval van vanmiddag is het melden waard: tussen de middag was ik even naar een winkel geweest om wat eetbaars te halen en over een vrij drukke weg fietste ik terug, tot er opeens een politieauto naast me kwam rijden. Zwaailichten gingen aan, en er werd druk gewezen dat ik naar de kant toe moest. Ik gestopt bij een afslag, benieuwd naar wat de reden hiervan kon zijn, was me werkelijk van geen kwaad bewust. Politieagente stapt uit en vraagt me of ik niet weet dat het wettelijk verplicht is om een helm op te hebben als ik aan het fietsen ben… Quasi geschrokken antwoord ik haar dat ik daar niet van op de hoogte was, waarna ze wilde weten waar ik vandaan kom en hoe lang ik hier al woonde… Kennelijk maakte ik een betrouwbare indruk, want ze was tevreden met m’n antwoorden, maar ik moest toch echt een helm op, want ‘ze rijden hier als gekken’ en ‘als je valt ben je dood.’ Tja, ik ben niet echt een fan van een helm, tenminste niet voor woon-werk verkeer (wel voor lange tochten waar het tempo hoger ligt), maar ik zal er toch aan moeten geloven vrees ik. Daarna mocht ik vertrekken, maar alleen over de ’sidewalks’, soort van voetpaden, maar dan anders…
O ja, mocht je reden hebben om me vandaag (31 aug) te bellen ofzo, alleen tussen 7 en 9.30 (mijn tijd, voor jullie is dat 14 en 16.30) ben ik bereikbaar via Skype (username: plarends), daarna heb ik college tot 14.15 (weer thuis om 14.45 ofzo, dat is 21.45 jullie tijd).
Related items
Leesvoer
Met een bankrekening die vele dollars leger is geworden en een tas die vele kilo’s zwaarder is geworden kwam ik gisteren weer thuis. Nadat ik vrijdagavond een welkomstreceptie en zaterdag een orientatie had gehad, was het gisteren tijd om me in te schrijven voor de vakken die ik komend half jaar wil volgen en de benodigde boeken daarvoor te kopen. Hiernaast staat de buit afgebeeld, en het valt me eigenlijk nog behoorlijk mee. Waarschijnlijk komen er nog een paar readers bij, maar die heb ik nog niet kunnen vinden. De prijzen van boeken zijn ook redelijk gunstig, veel beter dan in Nederland, waar je voor een gemiddeld studieboek al snel 30-40 euro betaald (in ieder geval, dat is mijn ervaring in de natuurkunde/sterrenkunde).
Waar de prijs van boeken meeviel, was het collegegeld (hier heet dat tuition) dat ik voor komend halfjaar moet betalen toch wel even slikken. In tegenstelling tot Nederland, waar de overheid een forse bijdrage levert aan hogescholen en universiteiten om de studiekosten laag te houden, moeten hier alle instellingen (tenzij het een state university betreft) zelf rond zien te komen, en vandaar dat de collegegelden behoorlijk op kunnen lopen. Vaak is de tuition afhankelijk van hoeveel vakken je neemt en de zwaarte van dat vak. Dit wordt uitgedrukt in credithours (soort van studiepunten). Ieder credithour staat globaal gelijk aan het aantal uur college dat je volgt per week, en de totale studielast is vaak twee of drie keer zo hoog, wat vooral gaat zitten in zelfstudie.
In totaal heb ik dit semester vijf vakken, omgerekend 15 credits, naar schatting dus ongeveer 45 uur werk per week. Per credit kost me dit 380 dollar… (niet zo’n moeilijke rekensom dus om uit te rekenen wat dit halve jaar me in totaal kost…, gelukkig mag ik dit in vier maanden betalen). Vergeleken met een eerdere post, ga ik toch iets andere vakken volgen.
Op maandag nog steeds Spiritual & Ministry Formation (nadenken over wie je zelf bent, roeping, spiritualiteit enzo). Het college van Pratt (Profetische boeken uit het OT) heb ik laten schieten omdat het me geen punten oplevert (het is namelijk voor een andere richting).
Op dinsdag heb ik nog dezelfde vakken; Preparation and Delivery en Beginning Greek. Prep&Del zoals de eerst wordt afgekort, gaat over het voorbereiden, schrijven en houden van preken en het hele proces dat daar omheen zit. Ik hoorde dat we zelfs al twee preken moeten schrijven (in een groep), en volgend semester (vanaf februari) zelfstandig (ze hebben hier flink de vaart erin!). Grieks spreekt voor zichzelf denk ik.
Op woensdag heb ik Covenant Theology, waar ik in mijn vorige post al het één en ander over heb gezegd.
Op donderdag heb ik weer prep&del en beginning Greek, gevolgd door ’s middags Intro to Biblical Counseling, een inleiding op pastoraat en hulpverlening en alles wat daarbij hoort.
Vrijdag staat weer Covenant Theology op het programma en Beginning Greek.
Verder heb ik nog een keuzevak in het weekend van 19-20 oktober, georganiseerd door het Francis Schaeffer Institute over The Emerging Church: Discerning a Missional Milieu, of te wel, hoe ga je om met “emerging churches”, jonge missionaire kerken die via heel verschillende (vaak on-orthodoxe) manieren post-moderne mensen proberen te bereiken. Erg interessant!
Mijn bijbelkennis is overigens nog steeds prima! Bij de test die ik afgelopen zaterdag moest doen had ik 119 van de 150 vragen goed. Om te slagen moest ik er 105 goed hebben, iets dat maar weinig mensen schijnbaar halen (ik hoorde slagingspercentages van eerdere tests van ongeveer 25%…). Om een beetje een indruk te krijgen is hier een behoorlijk gelijkwaardige test. Het lijkt allemaal makkelijk, heel veel open deuren, maar het geheel van de test vond ik toch niet echt makkelijk (dat blijkt dus ook wel uit het feit dat ik er toch nog 31 fout had…).
Vandaag en morgen nog een vrije dag, en donderdag om half negen begint het spektakel! Vanavond nog een pool-party met alle seminary studenten die hier op het complex wonen, ik hoef me dus niet meer te vervelen!
Enjoy!
Related items
Time flies…
alweer bijna een maand in de VS, het begint ondertussen gewoon te worden. Ik kan ondertussen zonder kaart door St. Louis fietsen (mwah, bijna…), en mijn huisgenoot noemt mij al ‘zijn levende GPS’, omdat ik hem feilloos de weg weet te wijzen. Ook het seminary begint vertrouwd te voelen en in ons huis weet ik in het donker al de weg. Het weer is ook weer wat gewoner, temperaturen van iets boven de dertig graden overdag is prima uit te houden. Gisteravond, de eerste avond dat ik me op het balkon durfde te wagen, betrapte ik me er zelfs op dat ik een graadje of 22 wel een beetje frisjes vond. Ook nu zit ik weer op het balkon onder een mooie sterrenhemel met een kop thee bij een temperatuur van ongeveer 21 graden, heerlijk, zoals een goede zomeravond hoort te zijn!
Studeren
Deze week gaat het dan echt beginnen. Morgen eerst inschrijven voor de colleges die ik dit semester ga volgen en daarna ga ik de bookstore plunderen om de benodigde boeken aan te schaffen. Dinsdag en woensdag ben ik nog vrij, en donderdagochtend, half negen, mag ik aantreden voor mijn eerste college grieks. Tijdens de orientation afgelopen zaterdag heb ik daar al verschillende doemverhalen over gehoord. Keer op keer werden we gewaarschuwd dat we dit niet moesten onderschatten “guys, this is gradschool (laatste jaren v/d universiteit), don’t underestimate“, dat het overweldigend is, en dat het in een razend tempo zal gaan. Laat ik eerlijk zijn, ik zie er best tegenop, omdat mijn ervaringen met het leren van een nieuwe taal niet heel daverend zijn. Maar goed, ik zal wel zien waar het schip strand, ik ben niet de enige in dit bootje 
Studeren is niet het enige dat ik hier ga doen, ook al vormt het wel de hoofdmoot. Om niet alleen met de studie bezig te zijn en ook nog eens wat anders te doen, heb ik een baantje bij de bibliotheek op de campus. Als student-staff werk ik per week ongeveer 10 uur, en verdien daarmee ook nog wat geld om mijn financiele situatie iets te verbeteren. Afgelopen woensdag en vrijdag een training gehad daarvoor en het bevalt me erg goed. Toch is ook dit wel spannend. De belangrijkste taak is niet zozeer het op orde houden van de bibliotheek, maar veel meer het helpen van studenten bij het vinden van literatuur en het innemen en uitgeven van boeken. Het zal een flinke testcase worden van mijn social skills (en mijn alledaagse engels), omdat ik op een heel andere manier met mensen om zal gaan dan ik tot nu toe gewend was: geen vakjargon, maar korte praatjes aan de balie, vriendelijkheid, behulpzaamheid en allerlei sociale omgangsvormen in een cultuur die ik nog maar half ken. Aan de andere kant: geen betere manier om het te leren!
Eén van de dingen waar ik het meest naar uitzie is het vak Covenant theology (letterlijk vertaald verbonds-theologie), één van de kernvakken van de opleiding. Officieel valt het onder systematische theologie, maar in feite is het een combinatie van bijbelse theologie (‘heilshistorie’: OT en NT), systematische theologie en missiologie/apologetiek: superbreed dus en dus ook heel veel leeswerk. Blij verrast was ik toen ik de boekenlijst onder ogen kreeg. Als ik een lijst op mocht stellen van boeken die mij de afgelopen jaren sterk beïnvloed hebben, dan staat Al Wolters’ boek Creation regained: Biblical Basics for a Reformational Worldview (nederlandse titel: schepping zonder grens) erg hoog op de lijst. De notie van worldview (de diepste overtuigen die leven in je hart over de toestand van deze wereld, bijv.: waar komen we vandaan? waar gaan we naar toe? waarom is deze wereld zoals die is (of: waarom is er kwaad in de wereld)? en is er een oplossing daarvoor?) heeft mijn denken diepgaand gevormd, en is in tientallen lezingen die ik de afgelopen jaren heb gehouden terug te vinden. Ik denk dat dit boek, ook in de spanning tussen geloof en wetenschap, mij ervoor heeft bewaard om in de kuil van het fundamentalisme te vallen, maar ook om de wetenschap op een voetstuk te zetten, en daar ben ik erg blij om! Verrassend is eigenlijk dat ik dit tot een jaar geleden ofzo nooit echt beseft heb, maar door het lezen van N.T. Wright en Mike Goheen vielen heel veel puzzelstukjes op hun plaats en ben ik zelfs tot de overtuiging gekomen dat hier de sleutel ligt om de bijbel tot leven te brengen voor mensen die niks hebben met het christelijk geloof, post-moderne en post-christelijke mensen in het Nederland van de 21ste eeuw.
Ik kan dus bijna niet wachten om met dit vak te beginnen, omdat hierin (nu al!) al mijn passies samenkomen. En daarnaast combineert het het beste wat de Nederlandse gereformeerde theologie (Kuyper, Bavinck, maar ook Vos en Ridderbos) en de Nederlandse filosofie (reformatorische wijsbegeerte: Dooyeweerd, Vollenhoven) heeft voortgebracht, met missionaire inzichten van Newbigin en N.T. Wright. Echt exciting!
persoonlijk
Ondanks mijn enthousiasme over het begin van het studiejaar, heb ik de afgelopen weken ook wel mindere dagen gehad. Vanwege amerikaanse regels moest ik een maand voordat mijn colleges zouden beginnen aanwezig zijn in de VS. Op zich is dat natuurlijk prima, je hebt alle tijd om te wennen aan de cultuur, mensen te leren kennen, je huis in te richten, de stad te verkennen etc. Toch viel het me zwaar om die vier weken door te komen. Door de verschrikkelijke (en ongebruikelijke) hitte die het midden van de VS teisterde (een aantal dagen met temperaturen boven de 40 graden!), was het buiten gewoon veel te warm om dingen te ondernemen. Helaas had de warmte, ondanks dat ik bijna altijd binnen zat, ook invloed op m’n lichaam, waardoor ik dagenlang met knallende hoofdpijn heb rondgelopen en eigenlijk niks kon doen doen dan in een schemerige kamer op bed liggen en af en toe wat computeren. Daarnaast slaap je ’s nachts ook nog slecht omdat de temperatuur ook dan bijna niet onder de 30 graden uitkomt; je kunt je voorstellen dat ik me niet echt happy voelde. Gelukkig was mijn hoofdpijn direkt verdwenen toen aan het begin van vorige week de temperaturen teruggingen naar ongeveer 30 graden overdag.
Iets anders dat behoorlijk wennen is, is het leven met huisgenoten. Geen van beiden kende ik voordat ik hier kwam, en wat dat betreft gaat het erg goed. Toch brengt iedereen z’n eigen gewoonten (zowel positief als negatief) mee, en het heeft af en toe wat tijd (en woorden) nodig om te begrijpen (en accepteren, of juist niet) waarom iemand iets doet zoals hij het doet. Dit gecombineerd met culturele verschillen (o.a. amerikaans individualisme) en leeftijdsverschil (ik ben verreweg de jongste in huis), maakt het soms challenging zoals de Amerikanen dat zo eufemistisch kunnen zeggen. Alles wordt overigens goed uitgepraat, daar zijn theologen heel goed in !
Een andere uitdaging is het reizen. Ik woon ongeveer 20 minuten van de campus af, maar dat is op geen enkele manier te vergelijken met 20 minuten in NL. Alleen de warmte maakt het al een marteling (geen droge draad meer aan mijn lijf als ik op het seminary aankom), maar ook de hoogteverschillen tellen behoorlijk mee. Sommige stukken zijn vlak, maar mijn GPS weet mij te melden dat ik heen ongeveer 120 meter moet klimmen en terug ongeveer 200 meter moet klimmen, met soms stijgingspercentages van 9%. Aan de ene kant vind ik het heerlijk om te fietsen, maar aan de andere kant is het ook best wel lastig en ongemakkelijk. Ik denk dat ik dit toch een beetje onderschat heb, maar het is een stuk gezonder dan met de auto (afgezien dat ik geen geld heb om een auto te kopen) en ik heb in principe de mogelijkheid om met mijn huisgenoten of buren mee te rijden naar het seminary. Toch beperkt het me wel een beetje de mogelijkheden, omdat ik niet de vrijheid heb om zomaar ergens heen te gaan of iemand bij iemand langs te gaan… de afstanden zijn daarvoor gewoon te groot (bijv. de kerk waar ik naar toe ga is ruim 13 kilometer hier vandaan…) en het openbaar vervoer (goed voor amerikaanse begrippen) is niet te vergelijken met het nederlandse OV.
Ook het recreatieve fietsen is wennen. Zo kennen ze hier nauwelijks fietspaden (ook al is St. Louis één van de meest fietsvriendelijke steden van de VS) en zijn de gewone wegen lang niet zo goed onderhouden als in NL. Overal gaten en groeven en ondanks dat ik echt goed oplet, heb ik al twee lekke banden gehad doordat ik een gat inreed. Daarnaast was ik in Utrecht binnen tien minuten buiten de stad, iets dat ik hier echt niet hoef te proberen… de dichtstbijzijnde rand van de stad ligt op ongeveer 45 minuten zo heb ik vorige week uitgevonden toen ik één van de bruggen over de Missouri heb opgezocht (route staat hier – de vreemde route op de heenweg kwam doordat ik de brug niet kon vinden en geen kaart bij me had, waardoor ik drie keer ben foutgereden…). Toch was het een mooie route en het deed me op sommige momenten denken aan NL, met z’n mooie rivieren, dijken, uiterwaarden en bruggen. Een paar foto’s komen (zo snel mogelijk) hiernaast/onder.
technisch
Zoals ik in mijn vorige post al had aangegeven, boven aan iedere post staat tegenwoordig een “printer” die een makkelijk afdrukbare pagina geeft, zonder alle balken enzo aan de zijkant. Een aantal mensen heeft mij gevraagd of het mogelijk is om de stukjes die ik hier schrijf ook per email te ontvangen, zodat ze niet iedere keer hoeven te kijken op de website of er al iets nieuws is gepost. Dat is vanaf nu ook mogelijk en wel zo: Ga naar de weblog-hoofdpagina (klik bovenaan op blog), scroll naar beneden, net zolang totdat de rechterbalk ophoudt. Vlak boven het einde staat een rijtje met links, waaronder ook “register”. Klik daarop en vul de gevraagde gegevens in. Linksonder is nu een menuutje waarin je kunt aangeven dat je de posts en/of reacties per email wilt ontvangen. Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld 
.
Eerst maar weer eens tot zover. Binnenkort komt er een post over de kerk die ik nu een paar keer heb bezocht, maar nu eerst maar weer slapen. Bye!
Related items
Foto’s
M’n fototoestel doet het nog (met horten en stoten) dus daarom hier wat foto’s van hoe het er hier uit ziet.
Dit is de voordeur van het appartementcomplex waar ik woon. In totaal telt het drie verdiepingen: de voorkant heeft er maar twee, maar de achterkant drie, omdat de kelder aan de voorkant in de grond verborgen zit. Ga je de trap op en loop je door naar achteren dan kom je bij ons appartement terecht.
Dit is de achterkant van het complex. Het bovenste balkon is van onze woonkamer. De kamer daarnaast is van Jeff, daarnaast is de mijne en de derde is van Steve (in het witte vlak). Daarna begint het volgende appartement weer. Zoals je ziet is het nog redelijk groen hier, dat komt omdat er in juli en augustus behoorlijk wat regen valt door de regelmatige onweerscomplexen.
Dit is het uitzicht vanuit de woonkamer. Amerikanen zijn verzot op auto’s en de bijbehorende parkeerplaatsen nemen ze voor lief. Het appartement waar ik in woon maakt deel uit van een veel groter complex met meerdere gebouwen, waarvan er hier dus een aantal zichtbaar zijn.
Mijn bed, met uitzicht naar buiten Alle bedden hier zijn voorzien van een boxspring, waarom weet ik niet, maar een los matras kun je bijna niet krijgen. Scheelt trouwens wel weer in geld, want ik heb verder geen ombouw voor mijn bed gekocht, maar boxspring + matras gewoon op de grond gezet, waardoor het toch nog redelijk hoog is.
Mijn bureau, direkt herkenbaar In Nederland had ik een bureau van 2 meter bij 80 cm, maar die zijn hier niet te krijgen (en zou ook niet in m’n kamer passen). Dit is eigenlijk een showmodel eetkamertafel (behoorlijk beschadigd, maar daardoor wel goedkoop) en was het enige dat een beetje bij mijn wensen in de buurt kwam. De rest van de bureau’s die je hier kunt krijgen zijn alleen maar kleine computerdesk, van 60 bij 40 cm ofzo… niet mijn ding. De bureaustoel is wel nieuw, en zit prima, ookal is het een zelf-in-elkaar-zet-ding.
En mijn boekenkasten en gitaar. Binnenkort komt er nog een bij aan de andere kant van de kamer, want zoals je ziet, zit deze al boordevol.
Als mijn camera het blijft doen zal ik nog wel eens vaker wat foto’s posten, maar ik hoop dat jullie hierbij eerst een beetje een indruk hebben gekregen van hoe het er hier uitziet. Groot is het niet, maar ach, ik kan er leven, dat is het belangrijkste.
ps. ik heb het onweer dus overleefd. Vandaag is waarschijnlijk de laatste hete dag, de temperaturen gaan terug naar ongeveer 30 graden.
Related items
Update: eng!
1.48 — een nieuwe kern recht boven ons… heftig! zojuist een inslag heel dichtbij, schrikken!
1.15 — het lijkt een schampschot te worden, het meeste trekt noordelijk van ons langs. De rust is ook weer redelijk teruggekeerd buiten. Hopelijk is dit het.
0:56 — slapen gaat voor alsnog niet lukken. Een zeer zware onweersbui ligt op ramkoers met St. Louis en zorgt voor gevaarlijke situaties. Het stormt hier verschrikkelijk buiten, nog geen regen, maar constant geflits aan de horizon. Normaal gesproken houd ik best van een potje onweer, maar op een of andere manier is dit echt eng.
Hieronder de alert van weather.com
…A SEVERE THUNDERSTORM WARNING REMAINS IN EFFECT UNTIL 130 AM CDT FOR ST. LOUIS…ST. LOUIS CITY…NORTHERN JEFFERSON…MACOUPIN… MADISON…ST. CLAIR AND MONROE COUNTIES…
AT 1237 AM CDT…NATIONAL WEATHER SERVICE DOPPLER RADAR CONTINUED TO INDICATE DAMAGING THUNDERSTORM WINDS IN EXCESS OF 60 MPH. THE LEADING EDGE OF THESE WINDS WERE LOCATED ALONG A LINE EXTENDING FROM 12 MILES NORTHWEST OF MEDORA TO OLIVETTE TO DITTMER…MOVING EAST AT 40 MPH. WINDS OF 62 MPH WERE REPORTED AT THE AIRPORT IN NORTHERN ST CHARLES. DOWNED TREES AND TREE LIMBS HAVE ALSO BEEN REPORTED.
LOCATIONS NEAR THE PATH OF SEVERE THUNDERSTORMS INCLUDE…MORSE MILL… MEDORA…GODFREY…ST. LOUIS… BROOKLYN…VENICE…PIASA… MILES STATION…CHESTERFIELD AND HILLSBORO.
SEEK SHELTER IF YOU ARE IN THE PATH OF THIS STORM AND PREPARE FOR DAMAGING WINDS IN EXCESS OF 60 MPH. THESE WINDS WILL FIRST OCCUR WELL AHEAD OF THE THUNDER AND RAIN.
Tot nu toe lijkt het hier nog redelijk goed te gaan, behalve dat de buitenverlichting af en toe uitvalt. Ik hoop dat het snel over is…
Related items
Horror en nog veel meer…
Na een paar dagen radiostilte, is hier weer uw reporter uit Saint Louis. Al een uur zit hij te staren naar zijn computerscherm… hij heeft ondertussen alweer zoveel te vertellen, maar waar moet hij in vredesnaam beginnen. Uitstellen klinkt aanlokkelijk, maar ieder uitstel geeft alleen nog maar meer dingen om over te schrijven. En ondertussen tikt de tijd en begint het in Nederland alweer licht te worden…
Mijn vorige post dateert alweer van vorige week maandag zag ik zonet. Dat lijkt al maanden geleden (gek is dat eigenlijk… daar is vast al wel eens onderzoek naar gedaan hoe de tijdsperceptie van mensen eigenlijk werkt… lijkt me wel interessant om over te lezen). We hadden toen nog niet eens internet, onvoorstelbaar. Maar goed, ondertussen hebben we dat dus wel en zit ik lekker op m’n eigen kamertje te typen, met op de achtergrond wat geluiden vanuit de huiskamer waar mijn huisgenoot football zit te kijken. Let wel, niet voetbal zoals wij dat kennen (dat heet hier ’soccer’), maar amerikaans football, een verschrikkelijk lompe sport, waar volledig ingepakte mensen met helm en hekwerk voor het gezicht, elkaar een niet-ronde bal proberen over te gooien en vooral elkaar zo lomp mogelijk tegen de grond proberen te werken. Niet mijn ding, maar het is hier in de VS verschrikkelijk populair. Als ik dan toch voor een amerikaanse sport moet kiezen, kies ik voor baseball, maar dat vind mijn huisgenoot maar ‘boring’. Tja…
Zo leer ik langzamerhand in te burgeren in de amerikaanse samenleving en blijf ik me erover verbazen, ondanks dat dit niet de eerste keer is dat ik in de VS ben. Na vorige week al behoorlijk gesettled te zijn met materiele dingen, heb ik me de afgelopen week gestort op niet-materiele dingen… huh? volgens mij is dit niet helemaal het woord dat ik bedoel (helaas overkomt me dat in het Engels ook nog te vaak…), maar ik zou niet precies weten hoe je anders dingen noemt zoals een bankrekening en een abonnement voor een mobiele telefoon…
Terug in het stenen tijdperk, zo voelde ik me op sommige momenten afgelopen dagen. Niet dat ik ooit het stenen tijdperk heb meegemaakt, maar dat terzijde. Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden… vergeet dat maar. Als je in Nederland een bankrekening opent komt daar (bijna) automatisch internetbankieren bij (tenzij je over de tachtig ben en geen internet hebt ) en kun je geld overmaken aan jan-en-alleman en staat het vaak een dag later al op jan’s rekening. Hier hebben ze het on-line bankieren nog maar net uitgevonden, maar buiten een overzicht van bij- en afboekingen en checken van je huidige saldo, kun je niet veel. Hoe doe je dan overschrijvingen, het betalen van je bills (huur, gas/water/elektriciteitsrekening etc.) en betalingen aan jan-en-alleman? Gewoon, via papieren cheques! Bijna iedereen loopt hier constant rond met een chequeboekje alsof het de gewoonste zaak van de wereld is (… is het natuurlijk ook, en 20 jaar geleden was het dat ook nog in NL). Om het nog gekker te maken, bij sommige banken kun je het betalen van je bills ook online doen, maar meestal print de bank dan een cheque uit en stuurt die naar de ontvanger van het geld, die dan weer naar zijn bank toe moet gaan om de cheque te incasseren… Tja… Zo kan het ook.
Terug naar het papieren tijdperk dus. Omdat mijn huisgenoot (die alle betalingen doet) bij de Regions bank zit, heb ik daar ook maar een account geopend. Wonder boven wonder is het nu mogelijk om on-line geld van mijn rekening naar zijn rekening over te maken, maar alleen omdat we bij dezelfde bank zitten. Maar voor de rest, bijvoorbeeld om mijn collegegeld te betalen, zal ik gewoon cheques moeten gaan uitschrijven.
Tot mijn nieuwe bankaccount volledig operationeel is (met pinpas en al, hier debitcard genoemd) blijf ik een beetje heen en weer schipperen en betalen met mijn creditcard van de Rabobank en de debitcard van mijn rekening in Los Alamos (waar ik gelukkig ook nog wat geld op had staan). Het wordt er helaas wel verschrikkelijk onoverzichtelijk van (heb ondertussen twee NL’se betaalrekeningen, 3 NL’s spaarrekeningen, 2 VS betaalrekeningen en 1 VS spaarrekening, en kan geld opnemen/betalen door middel van 5 pasjes (binnenkort 6)…) Heb van de week dus maar een boekhoudprogramma gedownload van internet om het allemaal een beetje bij te kunnen houden…
Geinteresseerd in nog meer stenen tijdperk verhalen? Nog eentje dan… Vorig jaar kreeg ik bij het abonnement voor een mobiele telefoon een mooie quad-band telefoon, die ik ook hier in de VS zou kunnen gebruiken. Aanbieder was T-Mobile, ook een van de grootste aanbieders in de VS. Mooi geregeld dacht ik dus; de eerste dagen kan ik gewoon nog mijn NL’se simkaart gebruiken, en na een paar dagen koop ik een amerikaanse T-mobile simkaart en duw die erin om hier te kunnen bellen. Bij aankomst bleek mijn telefoon inderdaad te werken op het T-Mobile netwerk, alleen bellen was wel een beetje duur (1 euro/minuut). Niet getreurd, er zat een T-Mobile dealer om de hoek. Na wat speuren op internet had ik een mooie pre-paid aanbieding gevonden die me wel wat leek, het aantal minuten was echter wel wat hoger dan ik verwacht had. Bellen in de VS is echter niet wat het is in Nederland. Navraag bij mijn huisgenoot leerde me dat niet alleen de beller betaald voor een telefoongesprek, maar ook de gebelde! Lekker cashen dus voor de telefoonmaatschappijen (nu snap ik ook waarom bijv. mijn huisgenoot een abonnement heeft van 900 (!) minuten per maand).
Toen ik de volgende dag naar de T-Mobile dealer ging voor een simkaart, bleek het niet te werken, mijn telefoon was gelockt en moet eerst unlocked worden om hem te kunnen gebruiken. Een heel vaag verhaal, want mijn T-Mobile telefoon blijkt dus gelockt te zijn voor het T-Mobile netwerk… wie het snapt mag het zeggen! Wordt vervolgd…
Gelukkig zijn er ook leuke dingen te melden, het is niet alleen kommer en kwel.
Om volledig gebruik te maken van de moderne techniek heb ik een webcam gekocht. Heb je dus skype op je computer (msn crashed op een of andere manier als ik m’n webcam aan heb staan), dan kun je me tegenwoordig ook zien als ik aan het bellen ben! Doen dus, want het is echt leuk! (mijn username op skype is plarends).
Mocht dit klinken alsof ik heel eenzaam ben en dus heel hard zit te wachten op urenlange skype-gesprekken vanuit Nederland, dan moet ik jullie teleurstellen. Ik heb ondertussen al heel veel mensen hier leren kennen, waaronder ook veel mensen die mij mij in het jaar zitten. Omdat de huisvesting op de campus helemaal vol zit, hebben heel veel mensen onderdak gevonden in hetzelfde complex als waar ik ook woon. Vooral afgelopen dagen was het een komen van vooral families en heb ik samen met mijn huisgenoot en nog wat andere mensen van het seminary geholpen bij maarliefst vier verhuizingen, veelal mensen die (een stuk) ouder zijn dan ik en al kinderen hebben. Daarnaast blijken er hier ook al wat andere studenten te wonen, zodat we hier zowat onze eigen campus kunnen beginnen … Ook het gezin dat onder ons woont blijken Covenant studenten te zijn.
Naast de contacten die ik hier ondertussen heb opgedaan, begint mijn rooster ook een beetje vorm te krijgen. Het is nog niet helemaal definitief, maar waarschijnlijk komt mijn week er als volgt uit te zien:
Maandag:
14.30-16.30 — Spiritual & Ministry Formation
18.15-21.00 — Prophetical Books (van dr. Richard Pratt, een grootheid hier in de VS, die iedere week vanuit Orlando speciaal voor dit college wordt ingevlogen)
Dinsdag:
8.30-9.45 — Preparation and Delivery
10.00-10.45 — Chapel
11.00-12.15 — Beginning Greek
(eventueel) 12.15-14.15 — Ministry Lunch
Woensdag:
10.00-10.45 — Covenant Groups
11.00-12.15 — Covenant Theology
Donderdag:
8.30-9.45 — Preparation and Delivery
10.00-10.45 — Covenant Groups
11.00-12.15 — Beginning Greek
(eventueel) 12.15-14.15 — Ministry Lunch
Vrijdag:
10.00-10.45 Chapel
11.00-12.15 Covenant Theology
13.00-14.00 — Beginning Greek
That’s it. Later zal ik wel wat meer vertellen over deze vakken, op dit moment weet ik ook nog niet veel meer dan wat de studiegids erover zegt. Afhankelijk van een toets die ik binnenkort moet doen, waarin mijn bijbelkennis wordt getest, komt er ook nog op donderdagmiddag een Bible Content Overview bij, maar dat is nog even afwachten.
De rest van de tijd moet ik studeren en werken! Op aanraden van wat mensen hier, die zeiden dat het ondoenlijk is om alleen maar te studeren en dat je er eigenlijk wat naast moet doen, heb ik eens geinformeerd naar de mogelijkheden om wat te werken. Omdat ik een international student ben, mag ik alleen op de campus werken, en direkt kreeg ik de vraag of wilde werken in de bibliotheek. Twee dagen later mocht ik komen opdraven voor een interview, en de dag daarna kreeg ik te horen dat ik ze me hadden aangenomen! Vanaf september werk ik dus ongeveer 10 uur in de week en verdien daarmee ook nog wat.
Zo, volgens mij heb ik met deze post mijn achterstand weer ruimschoots goedgemaakt. Ik wilde nog foto’s posten, maar ik vrees dat mijn camera er na ruim drie jaar trouwe dienst echt mee op is gehouden… Vanavond kreeg ik hem niet langer dan een paar seconden aan de praat, morgen zal ik eens kijken of hij nog te redden is, zo niet, dan duurt het nog wel even voordat er hier foto’s gaan komen, eerst moet er weer geld zijn.
Ik ga zo maar eens proberen te slapen, want dat lukt hier nog niet zo goed. De warmte is momenteel echt verschrikkelijk. Het is momenteel kwart over elf en nog steeds 32 graden buiten… niet om uit te houden, ookal wen ik er ondertussen al wel wat aan en is ons huis voorzien van een prima airconditioning. Maar de vooruitzichten zijn werkelijk een verschrikking, een horrorscenario, zie hier (the weather channel) en hier (weer.nl). Maar goed, ook aan dit weer komt een keer een einde, en daar houd ik me maar aan vast. Bye.
ps. een handige tip voor mensen die mijn posts uitprinten: bovenaan staat een printer-icoontje, als je daar op klikt krijg je een makkelijk printbare pagina.
Related items
Hello from St. Louis!
Zo, eindelijk weer eens achter fatsoenlijk internet. Overigens, hartelijke groeten vanuit St. Louis, de stad die de komende jaren mijn thuis vormt.
Voor al de mensen die zich zorgen maakten of ik nog in leven was, is hier de bevestiging… ik leef nog, was alleen een paar dagen behoorlijk afgesloten van internet. Dat geldt nog tot morgenmiddag, wanneer ons internet geactiveerd gaat worden en ik wireless ga aanleggen, maar op dit moment zit ik op het seminary en ben ik dus eindelijk in de gelegenheid om weer iets te schrijven.
Verder gaat het goed hier! M’n vlucht verliep soepel, geen enkel probleem om door de immigration heen te komen, en m’n boeken, fiets en gitaar waren zelfs al gearriveerd in St. Louis. Na nog twee dagen shoppen met m’n huisgenoot Steve, had ik ook een (iets te kort) bed (maar anders betaal je echt gruwelijk veel), een groot bureau (die eigenlijk bedoeld was als eetkamertafel, maar hier verkopen ze niks anders dan erg kleine computerbureau’s waar je echt niet aan kunt werken) en twee boekenkasten (die alweer helemaal vol zitten en waar er dus binnenkort nog een van moet komen). Ik woon idd in een van de appartementen waarvan ik eerder een foto postte, en wel de rechter. Het appartement is gespiegeld vergeleken met de plattegrond en ik heb kamer nr. 2. Foto’s volgen zo snel mogelijk.
Het seminary is op acht kilometer van hier. Vrijdag deed ik er met de fiets ongeveer 20 minuten over, maar toen kwam ik compleet bezweet aan. Vandaag heb ik het iets rustiger aangedaan en deed ik er 25 minuten over (een gemiddelde snelheid van 19 km/u … op een racefiets wel te verstaan). Veel harder wilde vandaag ook niet. Momenteel is er een excessive heat warning (waarschuwing voor heel erge hitte) actief, met temperaturen die ruim boven de 35 graden uitkomen, morgen zelfs tot 38. Heerlijk zomerweer dus!
Ondertussen al behoorlijk wat mensen ontmoet. Mark Rietkerk (NL), ook student hier, heeft mij van het vliegveld opgehaald en ook gistermiddag ben ik bij hun thuis geweest. Verder was er vrijdag een picnic op het seminary (eigenlijk gewoon een BBQ), wat natuurlijk een prima gelegenheid is om veel mensen te ontmoeten. Verder gisteren naar Memorial Presbyterian Church geweest, een kerk met zo’n 250 mensen, precies op het randje van downtown St. Louis en tegen de campus aan van de prestigieuze Washington University. Later zal ik hier wel eens meer over vertellen, maar ik wil wel kwijt dat ik me hier erg thuis voelde en dat de dienst intensief en overweldigend was.
Vandaag nog wat gerommeld thuis, vanmiddag naar het seminary gegaan om wat mensen te spreken en wat dingen te ondertekenen. Morgen internet aanleggen en wat ik de rest van de week ga doen weet ik nog niet. Zo lang als het mogelijk is probeer ik het zonder auto te doen, ik heb het geld er niet voor en fietsen is gezond, zeker met het vette amerikaanse eten, maar het beperkt me wel een beetje in de mogelijkheden om ergens te komen. Maar goed, daar valt mee te leven. Er is wel wat openbaar vervoer, dus dat ga ik ook maar eens uitzoeken. Daarnaast is het momenteel toch te warm om iets te doen, dus kun je beter binnen zitten waar de airco de hele dag aanstaat.
OK, ik ga stoppen. Ga me zo weer in de hitte storten. Binnenkort meer! Bye!
