update…
jaja, ik weet dat heel veel mensen zitten te smachten om een update: dit weekend komt er weer één, tot die tijd nog even geduld…
Related items
de ups en downs van een seminary student
heb ik eindelijk weer eens tijd om iets te schrijven, weet ik gewoon niet goed wat ik moet schrijven. Niet dat er hier niks gebeurt en dat ik een saai leven heb, integendeel! Misschien gebeurt er wel gewoon teveel, en heb ik niet genoeg tijd om het allemaal te verwerken.
Laat ik eerst maar eens over wat triviale dingen schrijven, misschien krijg ik dan inspiratie 
Bedankt allemaal voor jullie kaartjes, kadootjes, gelukwensen voor mijn verjaardag van twee weken geleden. Ik probeer (met nadruk: probeer) iedereen binnenkort een persoonlijk mailtje terug te sturen, maar dat ligt helemaal aan hoe druk ik het heb. Als het zo gaat als vorige week dan gaat het niet lukken, als het zo gaat als deze week is er iets meer hoop. Die eerste week was overweldigend. Ik dacht dat ik een intensieve studie had gedaan in Utrecht waar ik behoorlijk wat uren maakte, maar dat is volstrekt onvergelijkbaar met wat ik nu meemaak. Dit is meer dan full-time, veel meer, als ik niet uitkijk slokt het m’n hele leven op. Ter illustratie even de week die achter me ligt:
Maandag heb ik maar één college (van 14.30 tot 4.30), maar ’s ochtends werk ik in de bibliotheek. Dat begint niet op een gewone tijd, maar om 7.00, wat betekent dat ik om 6.00 opsta zodat ik om 6.25 op m’n fiets kan zitten. Ik werk dan tot 11.30, en heb dus nog wat tijd voordat m’n college begint. ’s Avonds moet ik weer studeren, afgelopen maandag tot (een beetje tè) ver in de nacht omdat ik dinsdag een paper af moest hebben.
Dinsdag heb ik college van 8.30 tot 12.15 (met tussendoor chapel), heb daarna tot 15.00 tijd om te studeren, waarna ik weer werk tot 17.00. ’s Avonds weer studeren.
Woensdagochtend ga ik weer om 6 uur m’n bed uit zodat ik weer om 7.00 in de bibliotheek kan zijn, werk tot 10.00, heb een uurtje vrij, heb daarna college tot 12.15. Daarna de hele middag/avond om te studeren.
Donderdag begint de dag weer om 8.30 met een college tot 9.45, daarna covenant group, een kleine groep die iedere week bijeenkomt om met elkaar door te praten over hoe het gaat, met elkaar mee te leven en voor elkaar te bidden. Daarna vanaf 11.00 weer college tot 12.15. Vrij tot 14.30, en college tot 17.15. ’s Avonds studeren: weer een lange dag dus. Vrijdag is relatief rustig, chapel om 10.00, college van 11.00 tot 12.15 en college van 13.00 tot 14.15. Daarna weekend, maar dat betekent niet dat er niet gestudeerd wordt… integendeel…
Het begin van de week is nogal heftig, maar naar het einde toe wordt het langzaam beter (vandaar dat ik nu ook m’n log kan tiepen). Daarnaast denk ik dat ik ook weer heel erg moest wennen aan een vol en strak dagprogramma, en dat ik daar nu wat beter grip op begin te krijgen.
Het zwaarste valt me tot nu toe grieks, en dat zal wel zo blijven ook. Vooral de eerste week worstelde ik er erg mee, maar ook hier heb ik het idee dat ik er grip op begin te krijgen. Ondertussen al drie quizzen gehad (soort van SO’s), waar ik niet altijd even goed op scoorde, hoewel ik over die van vanmorgen best wel tevreden was. Voor de rest is het stug en geconcentreerd doorwerken en zorgen dat ik niet teveel achter kom te lopen.
Twee andere vakken zijn nogal confronterend. De eerste is counseling, waarin we alle aspecten van het kwaad, ellende en gebrokenheid in deze wereld onder de loep nemen, waarbij we onszelf vooral niet overslaan. Dat betekent dus veel reflecteren op je eigen leven (en op dat van anderen), welke gebeurtenissen daarin bepalend zijn geweest en waarom, maar ook hoe je emotioneel in elkaar zit, hoe je reageert op verdriet, kwaad, depressie, zorgen, angsten, schuld, schaamte, verslavingen, (homo)sexualiteit etc. en vooral ook, welke plaats God (en verlossing/heling) daarin heeft.
Het andere vak dat nogal wat voeten in de (persoonlijke) aarde heeft, is spiritual & ministry formation. Ik heb hier nog maar één college van gehad, maar ik heb het idee dat we het komende half jaar volledig worden doorgezaagd over wie we zijn, wat onze sterke/zwakke kanten zijn, wat je roeping is, maar vooral wie God is in je leven en hoe je vorm geeft aan je geloof. Er is zeker aandacht voor de theorie, maar het gaat vooral over jezelf en jouw relatie met God (en hoe je daarin kunt groeien). Niet dat ik daar tegenop zie ofzo, ik denk dat het ontzettend waardevol is, maar nadenken over jezelf kost altijd veel tijd en energie.
Het vak dat me tot nu toe het meeste heeft uitgedaagd (of misschien ook wel de meeste kopzorgen heeft bezorgd) is Covenant Theology. Als een soort van inkomer hebben we ons de afgelopen weken bezig gehouden met het post-modernisme en hoe ons dat heeft beinvloed (of juist niet). Het heeft me echt aan het denken gezet, maar ik ben er nog niet echt uit. Daarom hieronder een aantal nog niet volledig ontwikkelde ideeen van de afgelopen dagen (zware kost… sla gerust over als je daar geen zin in hebt).
[hier zouden m'n overdenkingen over het postmodernisme komen, maar het kostte me teveel tijd om m'n gedachten helemaal uit te denken en het werd al veel te laat... hopelijk in het weekend]
Verder begin ik me meer en meer thuis te voelen, vooral ook omdat ik met een aantal mensen heel intensief optrek en zich echt vriendschappen aan het ontwikkelen zijn. We studeren veel samen, hebben goede gesprekken samen, maar hebben daarnaast ook veel lol buiten (en soms tijdens) de colleges. Daarnaast ontmoet je in de colleges, chapel, kantine, de bibliotheek en gewoon buiten, ontzettend veel mensen, wat leuk is, maar ook weer z’n eigen ‘problemen’ met zich meebrengt. Zoals dit: Waar ik in NL bij een heel aantal mensen bekend was als AJP ben ik hier ondertussen bekend onder de nickname AJ, voornamelijk omdat de meeste mensen mij naam volstrekt niet normaal kunnen uitspreken (ze maken er iets heel lelijks van zoals “airunds” met de engelse “r” voorin je mond en niet de nederlandse “r” achterin je mond). Waar ik het in het begin nog wel eens probeerde met alleen Arend (Jan laat ik zo wie zo al weg omdat ze een tweede voornaam volstrekt niet snappen en van Poelarends al helemaal niks kunnen maken), heb ik dat ondertussen opgegeven omdat het ze toch niet lukte. Nu komen sommige mensen echter naar me toe omdat ze willen weten wat m’n echte naam is, maar zijn daarna vaak dolblij dat ze die niet hoeven uit te spreken en dat ze me gewoon AJ mogen noemen.
Voordat ik ga stoppen, nog één ding dat in ieder geval nog het vermelden waard is. Afgelopen maandag het eerste college van spiritual & ministry formation. Iedereen moest zich voorstellen. Op een gegeven moment was Joe aan de beurt. Hij was me al eerder opgevallen bij andere colleges omdat hij er niet typisch amerikaans uitzag, maar meer europees, nederlands misschien zelfs…, maar ik had hem nog nooit gesproken, wist tot dat moment niet eens hoe hij heette. Ookal werd het tijdens het voorstellen nog niet helemaal duidelijk, later werd het dat wel: hij komt dus uit Canada en is een tweede generatie canadees, met volledig nederlandse wortels. Daarnaast blijkt hij ook nog eens lid te zijn van de CANRC, de zusterkerken van de GKV in Canada. Groot was zijn verrassing en de mijne niet minder, en sindsdien hebben we al heel tijd samen doorgebracht, pratend over onze kerken, motivatie en visie, en onze keuze voor Covenant. (Voor de mensen uit Utrecht-NW, hij is ook nog eens een goede bekende van canaKees, zo klein kan het wereldje dus zijn…). Ik ervaar als een grote zegen om samen met hem hier te studeren en vanuit onze eigen specifieke kerkelijke (gereformeerd vrijgemaakte) achtergrond door te kunnen praten over de dingen die we hier tegenkomen, en dat geldt voor hem ook. En daarnaast worden we beiden gedreven door een vrijwel gelijke visie, motivatie en keuze voor Covenant. Bijzonder hoe God zulke mensen op je pad brengt! Het maakt me blij!
En dat was wel nodig. Vorige week was zwaar, heel zwaar, en er zijn momenten geweest dat het huilen me nader stond dan het lachen. Toch ging het deze week al een stuk beter en heb ik er echt van genoten. Het weer werkt ook mee! Het is heerlijk nazomer weer hier, met een vleugje herfst (in de goede zin, lekkere frisse nachten, heldere felblauwe luchten, heerlijke temperaturen overdag (25-30 graden); kortom echt genieten na de enorm hete en benauwde zomer). Ik heb de hele week al gefietst naar het seminary, en dat was echt genieten! Kortom, het gaat hier weer goed en ik geniet ervan! En dan vooral van de vriendschappen (maar ook van de studie hoor), dat maakt het leven een stuk mooier, maar dat is wel duidelijk geworden uit het verhaal hierboven denk ik.
hartelijke groet,
arend jan
Related items
Sons of Korah
Een hartelijk welkom aan alle mensen die via een zoekmachine zochten op Sons of Korah!
De uitzending van Zendtijd voor de Kerken over/met Sons of Korah is hier
opnieuw te zien.
Klik hier voor meer over hun nieuwe CD RAIN (Augustus 2008)
Over Sons of Korah
Sons of Korah is een Australische band die de eeuwenoude psalmen op eigentijdse muziek heeft gezet, waardoor de boodschap weer als nieuw klinkt. Toen ik een aantal jaar geleden voor het eerst kennis maakte met hun muziek, werd ik compleet overrompeld door de relevantie voor onze tijd, ookal zijn deze liederen tussen de 3500 en 2500 jaar geleden geschreven. Of om het met andere woorden te zeggen, de Psalmen zijn God’s songbook, niet alleen voor het volk Israel voordat Jezus kwam, maar ook voor de kerk van vandaag; vanuit dit boek kunnen we leren wat grondpatronen zijn in de aanbidding van God. En dat niet alleen, als we de psalmen zingen staan we in een lange rij van mensen die ons zijn voorgegaan, met emoties en gevoelens die ook ons niet vreemd zijn; blijdschap, vreugde en verwachting, maar ook verdriet, woede en wanhoop – gewone mensen net als wij.
Aanbidding
Helaas denk ik dat veel kerken en christenen dit niet met mij eens zijn, met als gevolg veel oppervlakkige aanbidding of overtrokken heiligheid. Hebben we misschien vergeten wie God is? Aanbidden we omdat wij dat zo lekker vinden, zoetjes heen en weer wiegend op de klanken van het nieuwste opwekkingslied dat na tien weken toch ook een beetje blijkt te vervelen? Of aanbidden we (op hele noten/gedragen/bij torgel), in de heilige taal die onze overgrootouders nog spraken, maar waar wij geen touw meer aan vast kunnen knopen, maar ja, mensen zijn eraan gehecht…
God is niet simpel heel groot en machtig, maar iemand die al onze menselijke categorieen overstijgt, volledig anders dan wij zijn. Kijk naar psalm 8. Aan de ene kant gebruikt David superlatieven als “machtig” en “luister”, en tegelijkertijd beschrijft hij God in hele menselijke termen, als iemand met vingers en handen. Toch beschrijft geen van deze termen hoe God echt is, het zijn metaforen, omdat al onze woorden tekort schieten in de aanwezigheid van God, de Heer, de Schepper, onze Vader. God is dichtbij en verweg, en God is verweg en dichtbij. Dat is een mysterie dat de psalmen onder woorden proberen te brengen en dat ik in hedendaagse liederen mis. Maar ook in veel christelijke kerken waar nog wel psalmen worden gezongen, maar waar het meer heilige traditie is, dan intense aanbidding van de levende God. Heiligheid en intimiteit, het hoort bij elkaar!
Herontdekking
Door onder andere Sons of Korah heb ik de rijkdom van de psalmen herontdekt. Het heeft mijn leven veranderd!
Wil je meer informatie over Sons of Korah, ga dan naar hun website http://www.sonsofkorah.com of lees hier een interview met de band (in het engels).
Ze hebben ondertussen vier CD’s uitgebracht (Light of Life, Redemption Songs, Shelter, Resurrection) en een DVD (Sons of Korah LIVE) en nog wat los spul. Deze zijn in Nederland verkrijgbaar bij Sjofar in Utrecht/Baarn/Rotterdam en bij Boekmuziek.
Vergelijkbare projecten
Psalmen voor Nu (Nederlandstalig)
Sela (Nederlandse band in de hervormde kerk die nieuwe liederen schrijft en bestaande liederen herschrijft)
Indelible Grace (Hymns op hedendaagse muziek), USA
