de ups en downs van een seminary student
heb ik eindelijk weer eens tijd om iets te schrijven, weet ik gewoon niet goed wat ik moet schrijven. Niet dat er hier niks gebeurt en dat ik een saai leven heb, integendeel! Misschien gebeurt er wel gewoon teveel, en heb ik niet genoeg tijd om het allemaal te verwerken.
Laat ik eerst maar eens over wat triviale dingen schrijven, misschien krijg ik dan inspiratie 
Bedankt allemaal voor jullie kaartjes, kadootjes, gelukwensen voor mijn verjaardag van twee weken geleden. Ik probeer (met nadruk: probeer) iedereen binnenkort een persoonlijk mailtje terug te sturen, maar dat ligt helemaal aan hoe druk ik het heb. Als het zo gaat als vorige week dan gaat het niet lukken, als het zo gaat als deze week is er iets meer hoop. Die eerste week was overweldigend. Ik dacht dat ik een intensieve studie had gedaan in Utrecht waar ik behoorlijk wat uren maakte, maar dat is volstrekt onvergelijkbaar met wat ik nu meemaak. Dit is meer dan full-time, veel meer, als ik niet uitkijk slokt het m’n hele leven op. Ter illustratie even de week die achter me ligt:
Maandag heb ik maar één college (van 14.30 tot 4.30), maar ‘s ochtends werk ik in de bibliotheek. Dat begint niet op een gewone tijd, maar om 7.00, wat betekent dat ik om 6.00 opsta zodat ik om 6.25 op m’n fiets kan zitten. Ik werk dan tot 11.30, en heb dus nog wat tijd voordat m’n college begint. ‘s Avonds moet ik weer studeren, afgelopen maandag tot (een beetje tè) ver in de nacht omdat ik dinsdag een paper af moest hebben.
Dinsdag heb ik college van 8.30 tot 12.15 (met tussendoor chapel), heb daarna tot 15.00 tijd om te studeren, waarna ik weer werk tot 17.00. ‘s Avonds weer studeren.
Woensdagochtend ga ik weer om 6 uur m’n bed uit zodat ik weer om 7.00 in de bibliotheek kan zijn, werk tot 10.00, heb een uurtje vrij, heb daarna college tot 12.15. Daarna de hele middag/avond om te studeren.
Donderdag begint de dag weer om 8.30 met een college tot 9.45, daarna covenant group, een kleine groep die iedere week bijeenkomt om met elkaar door te praten over hoe het gaat, met elkaar mee te leven en voor elkaar te bidden. Daarna vanaf 11.00 weer college tot 12.15. Vrij tot 14.30, en college tot 17.15. ‘s Avonds studeren: weer een lange dag dus. Vrijdag is relatief rustig, chapel om 10.00, college van 11.00 tot 12.15 en college van 13.00 tot 14.15. Daarna weekend, maar dat betekent niet dat er niet gestudeerd wordt… integendeel…
Het begin van de week is nogal heftig, maar naar het einde toe wordt het langzaam beter (vandaar dat ik nu ook m’n log kan tiepen). Daarnaast denk ik dat ik ook weer heel erg moest wennen aan een vol en strak dagprogramma, en dat ik daar nu wat beter grip op begin te krijgen.
Het zwaarste valt me tot nu toe grieks, en dat zal wel zo blijven ook. Vooral de eerste week worstelde ik er erg mee, maar ook hier heb ik het idee dat ik er grip op begin te krijgen. Ondertussen al drie quizzen gehad (soort van SO’s), waar ik niet altijd even goed op scoorde, hoewel ik over die van vanmorgen best wel tevreden was. Voor de rest is het stug en geconcentreerd doorwerken en zorgen dat ik niet teveel achter kom te lopen.
Twee andere vakken zijn nogal confronterend. De eerste is counseling, waarin we alle aspecten van het kwaad, ellende en gebrokenheid in deze wereld onder de loep nemen, waarbij we onszelf vooral niet overslaan. Dat betekent dus veel reflecteren op je eigen leven (en op dat van anderen), welke gebeurtenissen daarin bepalend zijn geweest en waarom, maar ook hoe je emotioneel in elkaar zit, hoe je reageert op verdriet, kwaad, depressie, zorgen, angsten, schuld, schaamte, verslavingen, (homo)sexualiteit etc. en vooral ook, welke plaats God (en verlossing/heling) daarin heeft.
Het andere vak dat nogal wat voeten in de (persoonlijke) aarde heeft, is spiritual & ministry formation. Ik heb hier nog maar één college van gehad, maar ik heb het idee dat we het komende half jaar volledig worden doorgezaagd over wie we zijn, wat onze sterke/zwakke kanten zijn, wat je roeping is, maar vooral wie God is in je leven en hoe je vorm geeft aan je geloof. Er is zeker aandacht voor de theorie, maar het gaat vooral over jezelf en jouw relatie met God (en hoe je daarin kunt groeien). Niet dat ik daar tegenop zie ofzo, ik denk dat het ontzettend waardevol is, maar nadenken over jezelf kost altijd veel tijd en energie.
Het vak dat me tot nu toe het meeste heeft uitgedaagd (of misschien ook wel de meeste kopzorgen heeft bezorgd) is Covenant Theology. Als een soort van inkomer hebben we ons de afgelopen weken bezig gehouden met het post-modernisme en hoe ons dat heeft beinvloed (of juist niet). Het heeft me echt aan het denken gezet, maar ik ben er nog niet echt uit. Daarom hieronder een aantal nog niet volledig ontwikkelde ideeen van de afgelopen dagen (zware kost… sla gerust over als je daar geen zin in hebt).
[hier zouden m'n overdenkingen over het postmodernisme komen, maar het kostte me teveel tijd om m'n gedachten helemaal uit te denken en het werd al veel te laat... hopelijk in het weekend]
Verder begin ik me meer en meer thuis te voelen, vooral ook omdat ik met een aantal mensen heel intensief optrek en zich echt vriendschappen aan het ontwikkelen zijn. We studeren veel samen, hebben goede gesprekken samen, maar hebben daarnaast ook veel lol buiten (en soms tijdens) de colleges. Daarnaast ontmoet je in de colleges, chapel, kantine, de bibliotheek en gewoon buiten, ontzettend veel mensen, wat leuk is, maar ook weer z’n eigen ‘problemen’ met zich meebrengt. Zoals dit: Waar ik in NL bij een heel aantal mensen bekend was als AJP ben ik hier ondertussen bekend onder de nickname AJ, voornamelijk omdat de meeste mensen mij naam volstrekt niet normaal kunnen uitspreken (ze maken er iets heel lelijks van zoals “airunds” met de engelse “r” voorin je mond en niet de nederlandse “r” achterin je mond). Waar ik het in het begin nog wel eens probeerde met alleen Arend (Jan laat ik zo wie zo al weg omdat ze een tweede voornaam volstrekt niet snappen en van Poelarends al helemaal niks kunnen maken), heb ik dat ondertussen opgegeven omdat het ze toch niet lukte. Nu komen sommige mensen echter naar me toe omdat ze willen weten wat m’n echte naam is, maar zijn daarna vaak dolblij dat ze die niet hoeven uit te spreken en dat ze me gewoon AJ mogen noemen.
Voordat ik ga stoppen, nog één ding dat in ieder geval nog het vermelden waard is. Afgelopen maandag het eerste college van spiritual & ministry formation. Iedereen moest zich voorstellen. Op een gegeven moment was Joe aan de beurt. Hij was me al eerder opgevallen bij andere colleges omdat hij er niet typisch amerikaans uitzag, maar meer europees, nederlands misschien zelfs…, maar ik had hem nog nooit gesproken, wist tot dat moment niet eens hoe hij heette. Ookal werd het tijdens het voorstellen nog niet helemaal duidelijk, later werd het dat wel: hij komt dus uit Canada en is een tweede generatie canadees, met volledig nederlandse wortels. Daarnaast blijkt hij ook nog eens lid te zijn van de CANRC, de zusterkerken van de GKV in Canada. Groot was zijn verrassing en de mijne niet minder, en sindsdien hebben we al heel tijd samen doorgebracht, pratend over onze kerken, motivatie en visie, en onze keuze voor Covenant. (Voor de mensen uit Utrecht-NW, hij is ook nog eens een goede bekende van canaKees, zo klein kan het wereldje dus zijn…). Ik ervaar als een grote zegen om samen met hem hier te studeren en vanuit onze eigen specifieke kerkelijke (gereformeerd vrijgemaakte) achtergrond door te kunnen praten over de dingen die we hier tegenkomen, en dat geldt voor hem ook. En daarnaast worden we beiden gedreven door een vrijwel gelijke visie, motivatie en keuze voor Covenant. Bijzonder hoe God zulke mensen op je pad brengt! Het maakt me blij!
En dat was wel nodig. Vorige week was zwaar, heel zwaar, en er zijn momenten geweest dat het huilen me nader stond dan het lachen. Toch ging het deze week al een stuk beter en heb ik er echt van genoten. Het weer werkt ook mee! Het is heerlijk nazomer weer hier, met een vleugje herfst (in de goede zin, lekkere frisse nachten, heldere felblauwe luchten, heerlijke temperaturen overdag (25-30 graden); kortom echt genieten na de enorm hete en benauwde zomer). Ik heb de hele week al gefietst naar het seminary, en dat was echt genieten! Kortom, het gaat hier weer goed en ik geniet ervan! En dan vooral van de vriendschappen (maar ook van de studie hoor), dat maakt het leven een stuk mooier, maar dat is wel duidelijk geworden uit het verhaal hierboven denk ik.
hartelijke groet,
arend jan
People who looked at this item also looked at…
Related items
3 Comments »
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
Hey AJ,
Tof om zo dit van je te lezen. Succes met studeren en dat je het vol mag houden!!
Groeten,
Maurijn
Comment by Maurijn — 19 September 2007 @ 11:39 AM
Bedankt voor je uitgebreide en openhartige post, AJ! Je nieuwsbrief mocht er ook wezen trouwens, echt leuk om te lezen.
In het onwaarschijnlijke geval dat je nog tijd en puf over hebt, op utrecht-centrum.nl kun je de (zeer inspirerende) lezing van Arie de Rover (vrijdag jl. op ‘t gemeentestartweekend) naluisteren.
Succes met alles,
Johan
Comment by johan — 19 September 2007 @ 6:01 PM
Ha AJ(P),
Wennen hoor, die nieuwe naam….
Klinkt heftig allemaal, mijn theologie studie was daar niks bij ben ik bang.
Hebben jullie wel een nazomer daar? dat vind ik niet eerlijk, bij ons wil het maar niet lukken.
groetjes, Gods zegen! Wouter
Comment by Wouter — 28 September 2007 @ 4:40 PM