Over lezen enzo… II
New York City, 1998
My high school friends have begun to suspect I haven’t told them the full story of my life.
“Why did you leave Sierra Leone?”
“Because there is a war.”
“Did you witness some of the fighting?”
“Everyone in the country did.”
“You mean you saw people running around with guns and shooting each other?”
“Yes, all the time.”
“Cool.”
I smile a little.
“You should tell us about it sometime.”
“Yes, sometime.”
Zo begint “A long way gone” van Ismael Beah…
“Cool…” het blijft als een echo hangen in mijn hoofd… “You should tell us sometime”… ja, misschien, maar liever niet…
Vandaag in het nieuws… onder de rebellen in Tsjaad veel kindsoldaten… nooit greep het me aan, nu wel… kinderen van 10, 12 jaar met een geweer om de nek, klaar om elkaar af te slachten…, nooit meer zullen ze kind zijn…
Gisteren vertelde iemand op het seminarie over verwaarloosde en verstoten kinderen in Saint Louis… nooit greep het me aan, nu wel… hij rende naar een vaas met rozen… greep ze en sloeg een paar keer tegen het katheder… kapot, nooit meer zullen ze roos zijn… ik kon wel janken, zulke mooie bloemen sla je toch niet kapot, de schoonheid ervan in één klap weg…
… maar wie strekt z’n armen uit naar de kindsoldaten in Tsjaad, Sierra Leone en al die andere landen, wereldwijd 250.000 in totaal… wie jankt om hun, de schoonheid van een kind, in één klap weg…
… oorlog is nooit cool… ik schaam me voor mijn vroegere naieviteit, de tijd van “oorlogje spelen, zonder gevaar, niks kan ons gebeuren…” zoals een nederlandse zanger het eens bezong, of de eerste golfoorlog die ik op de voet volgde, de computerspelletjes die ik speelde…
… in het land waar ik nu woon worden soldaten binnengehaald als heroische helden die hun vaderland verdedigen tegen gewetenloze terroristen… luister naar de verkiezingsretoriek van de kandidaten op Super Tuesday: oorlog is cool en soms lijkt het alsof levens niet tellen… maar oorlog is nooit cool…
“You mean you saw people running around with guns and shooting each other?”
“Yes, all the time.”
“Cool.”
I smile a little…
“ik denk erover om pacifist te worden” zei ik zondagochtend na de kerkdienst tegen vrienden van mij… ik bedoelde het als een grapje, maar er zat zeker een serieuze ondertoon in… Zei Jezus niet zoiets als: “Gelukkig de vredestichters, want zij zullen kinderen van God genoemd worden” … Maar hoeveel mensen hebben dat écht begrepen?!
Related items
2 Comments »
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
… de volgende post zal wat opbeurender zijn, maar ik moest dit eerst even kwijt…
Comment by AJP — 7 February 2008 @ 7:01 AM
Ik vind het mooi dat je dit opschrijft. Ik vind dat je het goed verwoordt. Het is goed om bij zulke dingen stil te staan, ook al zijn ze nog zo confronterend.
Comment by Frouckje — 7 February 2008 @ 9:15 AM