Amerika’s Noordkust
Eind augustus, toen ik klaar was met m’n Hebreeuws heb ik een lange trip gemaakt naar Michigan, of te wel de noordkust van Amerika. Van verschillende kanten had ik gehoord dat het een schitterend gebied is, uitstekend geschikt voor allerlei avontuurlijke buitenactiviteiten. En omdat ik wel wat rust kon gebruiken en ook weg wilde uit Saint Louis waar de temperaturen niet echt aangenaam waren (hoewel veel beter dan vorig jaar), ben ik voor een vakantie van een korte week noordwaarts gegaan. Ik heb er van genoten, en heeft al mijn verwachtingen overtroffen.
De eerste dagen heb ik doorgebracht in Holland, op bezoek bij verre familieleden die mij graag eens wilden ontmoeten, maar ook om gewoon wat tijd door te brengen in deze oer-nederlandse stad in de VS. De twee families waar ik heb overnacht waren niet alleen erg gastvrij maar namen ook ruim de tijd om me van alles van Holland te laten zien. Hieronder wat foto’s.
Daarna ben ik doorgegaan naar het noorden van Michigan. De eerste stop was Petoskey, waar ik een lange fietstocht langs de kust heb gemaakt, ondertussen genietend van de ondergaande zon.
Meestal als ik in m’n eentje rondreis heb ik niet echt een programma wat ik volg. Beslissingen neem ik nogal impulsief, voornamelijk gebaseerd op wat mensen (of boeken) mij vertellen. Van mensen in Holland kreeg ik het advies om in ieder geval naar White Fish Point (in het uiterste noord-oosten van de Upper Peninsula) te gaan, en als het lukte ook nog naar Pictured Rocks National Park (in het midden van de Peninsula). Beide heb ik uiteindelijk bezocht, ookal was ik er niet al te lang. White Fish Point is een gevaarlijk punt in Lake Superior waar al heel veel schepen zijn vergaan, ondanks de vuurtoren en het geluidsbaken. Als aandenken aan alle mensen die daar zijn verdronken en alle schepen die zijn vergaan, is er nu een schitterend museum, voornamelijk over wrakken en reddingen. Verder is er nog het strand, maar dat was erg winderig 
Op weg naar Pictured Rocks kwam ik langs een State Park met een aantal watervallen. Omdat ik nog wel wat tijd over had, heb ik daar een tijd rondgelopen, genietend van de natuur, ondanks de grote hoeveelheid mensen die toch nog deze nogal afgelegen plek wisten te vinden. Daarna met gezwinde spoed de oosterlijke helft van de Upper Peninsula doorkruist om zodat ik een uur voor zonsondergang bij Pictured Rocks aankwam (precies volgens planning 
) Na wat rondgehiked te hebben in de duinen en op het strand, was ik precies op tijd weer bij een goed punt om de rocks te kunnen zien oplichten onder de laatste stralen van de ondergaande zon. Die nacht heb ik overnacht op de mooiste maar ook meest primitieve camping die ik ooit heb gezien, diep verscholen in een groot bos. Mijn tentje stond op de top van een heuvel, met aan de voet van de heuvel een prachtig meer. Toiletgebouwen waren er echter niet, alleen een hokje met een gat in de grond, en de waterpomp die water zou moeten geven voor wassen, koken, drinken en alle andere dingen waar je water voor nodig hebt, deed het niet. Anyway, het was een bijzondere ervaring na een mooie dag. O ja, en het was koud die nacht, temperatuur bijna op het vriespunt.
De volgende dag heb ik de westelijke helft van de Upper Peninsula doorkruist op weg naar Copper Harbor, een plek waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou halen, omdat het echt een ontzettend eind is. Uiteindelijk ging het vrij goed, zodat ik, toen ik aan het begin van de middag aankwam in Phoenix (ongeveer 25 km zuidwest van Copper Harbor), mijn fiets uit heb geladen, om een grote rit heen en terug naar Copper Harbor te maken; op de heenweg langs de kust, op de terugweg door de bergen. De tocht was prachtig (foto’s hieronder), het enige probleem was dat ik niet genoeg had gegeten en dus op mijn laatste krachten weer mijn auto bereikte. Die nacht overnacht in een mooi state park (Twin Lakes) opnieuw aan de oever van een meer (gelukkig waren de temperaturen laag geweest die zomer, zodat er maar heel weinig muggen waren), en in de avond een mooi kampvuur gebouwd dat me warm heeft gehouden tot 1 uur ’s nachts. Ik had nog hoop om de beer te zien die er rond zou moeten lopen (was regelmatig gespot op de campground door de park rangers), maar helaas was hij er niet die avond/nacht.
De volgende dag richtte ik de neus van mijn auto weer naar het zuiden, op weg naar huis, maar niet voordat ik het laatste State Park in uit uiterste westen van de Upper Peninsula van Michigan te hebben gezien, Porcupine Mountains. Gelegen aan de westelijke kust van Michigan, met uitzicht op Lake Superior, ligt een smalle maar steile heuvelrug, met een uniek ecosysteem. Een groot meer aan de andere kant van de heuvelrug, volledig afgeschermd van de invloed van de zee, is de woonplaats van heel veel bijzondere planten en dieren, waaronder verschillende soorten arenden. Het is een prachtig gebied waar je dagenlang kunt rondstruinen, kamperen in het wild en genieten van de natuur en de stilte, maar daar had ik de tijd niet voor (misschien later). Nadat ik hier een tijdje rond had gewandeld (verschillende uitzichtpunten) was het tijd om echt terug te gaan. Na een lange autorit van 13 uur was ik weer in Saint Louis. Een erg geslaagde vakantie waarin ik ontzettend mooie natuur heb gezien en ook nog een beetje heb kunnen uitrusten.
Ik weet niet of dit gaat werken, maar dit is ongeveer de route dit ik heb gereden:
hier
People who looked at this item also looked at…
Related items
Einde Radiostilte
Soms heb je niet zoveel te melden, soms zoveel, teveel, zodat je niet weet waar te beginnen. Dat is een beetje het geval op dit moment.
Laat ik eerst met het goede nieuws beginnen. Ik leef nog, ondanks de lange radiostilte van deze kant de grote plas. Van het thuisfront begreep ik dat sommigen zich zorgen maakten omdat ze maar niks van me hoorden. Sorry daarvoor!
De laatste maanden zijn super intens geweest. Mijn hele zomer heb ik besteed aan het leren van Bijbels Hebreeuws en in september begon het nieuwe semester, met direkt een hele drukke periode in de eerste weken. Daarna is het qua studie weer wat rustiger geworden, maar vroegen andere dingen om aandacht. En nu is het alweer half november, de tijd vliegt. De herfst is ondertussen voorbij, of in ieder geval de prachtige kleuren zijn verdwenen, de korte broeken zijn in de kast (vorige week maandag was het hier nog 26 graden, dat was volgens mij de laatste dag) en nu regent het en is het rond de 10 graden. Het is zo’n dag waarvan NL er ongeveer 100 heeft, en Saint Louis maar 5 ofzo, dus ik mag niet klagen. Voor komende zaterdag wordt trouwens de eerste sneeuw verwacht!
Ik zag dat ik hier nog een post over mijn camping trip in het noorden van Michigan heb klaarliggen. Zal die zo even posten, en dan hopelijk dit weekend nog een andere post waarin ik jullie zal bijpraten over hoe het hier met me gaat. (in het kort: Goed!)
Hieronder alvast wat plaatjes van de herfst in Saint Louis (van zowel mijn straat als de seminary campus)
