Icy beauty
For a high resolution picture click here.
A short impression from our way back from Rochester MN to Saint Louis is shown below. We decided to stay for one extra day in Rochester, due to the very bad weather conditions forcasted for Sunday. But even on Monday the roads were still pretty bad, with lots of blowing and drifting snow, all packed into a thick sheet of ice on the surface of the roads. The area that was hit most hard was the central part of Iowa, around Cedar Rapids and Iowa city, and the roads were very bad here as you can see on the photo’s.
After Iowa city the conditions improved pretty fast, and so we could continue the rest of our trip without any problem.
In the midst of all the forces of nature, there was however also a lot of beauty!
For a bigger picture, click on the photo’s.
leaving Rochester MN, a beautiful sundog (or parhelium) appears…
… and becomes very bright!
Just south of Rochester on highway 63, the conditions are still OK, with a strong wind from the west, lots of snow is drifting over the road…
… but the further south we get, the more snow and the more icy the road gets.
A very icy countryside
The amounts of blowing snow increases as we get further south into Iowa, the road is sometimes barely visible
Conditions get worse and worse… visibility becomes sometimes very bad and whatever they try to clear the roads, it doesn’t really help…
A very icy road, close to Waterloo, Iowa
Blue skies and a beautiful countryside along Interstate 380 in Iowa
A lonely tree
A very ice but beautiful countryside along I-380
Suddenly the conditions get worse again, just south of Cedar Rapids
Messy
More messy
This is supposed to be I-380, a four lane interstate…
People who looked at this item also looked at…
Related items
Blizzard
I’ve had two fabulous days at the l’Abri conference in Rochester! Great conversations, very good spreakers and met a lot of nice people. I stayed during those days with a family from the church in Rochester, who invited me to stay with them when they heard about my physics background. He works in the Mayo clinic, one of the best clinics in the country (and possibly the world), and we had a lot of good conversations as you can imagine. Unfortunately though, we’re still in Rochester, since traffic in the eastern part of Iowa is completely shut down due to an intense snowstorm earlier today. In order not to put our own lives in danger (and that of other people) we decided to delay our drive home one day, and I think that’s a pretty wise decision. Hopefully the roads are not too bad anymore tomorrow, as they were today. Anyway, I had to cancel my work, but in exchange got to know one of my professors much better and we had together dinner with a large group of college students from Columbia, MO, which was a lot of fun!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Common grace
I’m out of town for a couple of days to attend the annual l’Abri conference in Rochester, MN. The theme this year is Common Grace, “God’s goods gifts in all of life”, and it seems to be a very interesting conference. A couple of my professors are speaking and they also brought in some other gifted speakers from all over the world. I promised before already to say something more about l’Abri, and I am going to postpone that to another blog soon, but I can say that I feel very much at home in an environment where there are no easy answers to hard questions about Christianity, or as they say on there website: “where individuals (christians and non-christians) have the opportunity to seek answers to honest questions about God and the significance of human life.” I hope I’ll have the opportunity those days to blog a little bit more about this, but for now I need to go to bed… the travel was long and exhausting.
People who looked at this item also looked at…
Related items
Over lezen enzo… II
New York City, 1998
My high school friends have begun to suspect I haven’t told them the full story of my life.
“Why did you leave Sierra Leone?”
“Because there is a war.”
“Did you witness some of the fighting?”
“Everyone in the country did.”
“You mean you saw people running around with guns and shooting each other?”
“Yes, all the time.”
“Cool.”
I smile a little.
“You should tell us about it sometime.”
“Yes, sometime.”
Zo begint “A long way gone” van Ismael Beah…
“Cool…” het blijft als een echo hangen in mijn hoofd… “You should tell us sometime”… ja, misschien, maar liever niet…
Vandaag in het nieuws… onder de rebellen in Tsjaad veel kindsoldaten… nooit greep het me aan, nu wel… kinderen van 10, 12 jaar met een geweer om de nek, klaar om elkaar af te slachten…, nooit meer zullen ze kind zijn…
Gisteren vertelde iemand op het seminarie over verwaarloosde en verstoten kinderen in Saint Louis… nooit greep het me aan, nu wel… hij rende naar een vaas met rozen… greep ze en sloeg een paar keer tegen het katheder… kapot, nooit meer zullen ze roos zijn… ik kon wel janken, zulke mooie bloemen sla je toch niet kapot, de schoonheid ervan in één klap weg…
… maar wie strekt z’n armen uit naar de kindsoldaten in Tsjaad, Sierra Leone en al die andere landen, wereldwijd 250.000 in totaal… wie jankt om hun, de schoonheid van een kind, in één klap weg…
… oorlog is nooit cool… ik schaam me voor mijn vroegere naieviteit, de tijd van “oorlogje spelen, zonder gevaar, niks kan ons gebeuren…” zoals een nederlandse zanger het eens bezong, of de eerste golfoorlog die ik op de voet volgde, de computerspelletjes die ik speelde…
… in het land waar ik nu woon worden soldaten binnengehaald als heroische helden die hun vaderland verdedigen tegen gewetenloze terroristen… luister naar de verkiezingsretoriek van de kandidaten op Super Tuesday: oorlog is cool en soms lijkt het alsof levens niet tellen… maar oorlog is nooit cool…
“You mean you saw people running around with guns and shooting each other?”
“Yes, all the time.”
“Cool.”
I smile a little…
“ik denk erover om pacifist te worden” zei ik zondagochtend na de kerkdienst tegen vrienden van mij… ik bedoelde het als een grapje, maar er zat zeker een serieuze ondertoon in… Zei Jezus niet zoiets als: “Gelukkig de vredestichters, want zij zullen kinderen van God genoemd worden” … Maar hoeveel mensen hebben dat écht begrepen?!
Related items
Over lezen enzo…
de kerstvakantie zit er weer op en na een geweldig, maar vermoeiend bezoek aan Nederland, ben ik gelijk vorige week woensdag weer met studeren begonnen… maar ook dat zit er weer op. Anderhalve week hebben we ons bezig gehouden met de eerste brief van Johannes. Een geweldige brief met zoveel diepgang en zo confronterend, iets dat me keer op keer weer opviel. Woord voor woord zijn we door deze brief “heengelezen” en ik heb dus m’n eerste bijbelboek volledig vertaald!… (ok, ok, de taal van Johannes is niet heel erg moeilijk, redelijk eenvoudige woorden en zinsconstructies met af en toe wat moeilijkere stukken er tussen door).
Na mijn afsluitende tentamen vanmorgen ben ik nu weer twee weken vrij. Komende week breng ik door ergens in de heuvels van Missouri voor een retreat van l’abri. Even een week weg, beetje nadenken, tot rust komen, genieten van de natuur en wat werken (ze bouwen daar een retreatcentrum, en het format van l’abri is een perfecte combinatie van een halve dag werken met je handen en een halve dag lezen/studeren/nadenken… naast studeren helpen we dus komende week bij de bouw van dat retreatcentrum). Ik zie er naar uit… foto’s komen t.z.t. wel op m’n weblog.
Een van de boeken die meegaat komende week is “a long way gone” van Ishmael Beah, een jongen uit Sierra Leone, ietsje jonger dan ik zelf ben, en die jaren lang heeft geleden onder de burgeroorlog in zijn land. Over zijn ervaringen als kindsoldaat heeft hij een indrukwekkend boek geschreven… hartverscheurend op sommige bladzijden, maar zeker de moeite waard om te lezen… Het heeft m’n ogen opnieuw geopend voor de verschrikkingen van oorlogen en geweld en de volstrekt andere wereld van Afrika, en vele andere landen op het zuidelijke halfrond. Zeker een aanrader dus!
… ga deze post later afmaken, want m’n lift staat voor de deur… op naar l’Abri!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Gander …
klinkt als… niks eigenlijk.
Gander… een klein plaatsje in het uiterste oosten van Canada (New Foundland), in de ‘middle of nowhere’ , de laatste stop voordat je naar Europa gaat… voor als je vliegtuig in de problemen komt bijvoorbeeld…
dat dus…
iets met noodlanding, hydraulische systemen uitgevallen, paar uur boven de oceaan gehangen op een zo laag mogelijke snelheid met het landingsgestel uit… niet echt leuk.
Gelukkig veilig geland, maar dit waren niet de leukste vlieguren die ik heb gehad… gelukkig gebeurt het niet al te vaak.
Gander dus… een dorpje met nog geen tienduizend inwoners met een international airport… hoop hier weer snel weg te zijn, maar voorlopig is daar nog geen zicht op. Maar houd moed, ik kom eraan!
[update 14.22 NL'se tijd]: ondertussen worden we in een hotel ondergebracht… vliegtuig staat nog steeds op het platform. Is niet duidelijk of ze hem gerepareerd krijgen, maar het zou ook kunnen dat er een nieuw vliegtuig komt. Foto’s komen over een half uurtje ofzo.
Stay tuned voor verdere updates.
[update 15.00]: Onder aan de pagina wat foto’s…
[update 17.15]: om 5.30pm lokale tijd (dus over 4 uur) worden we weer naar het vliegveld gebracht. Of er een nieuw toestel is of dat het oude gerepareerd is, is momenteel niet duidelijk (ik hoop het eerste!). Ik schat dat we vertrekken tussen 7 en 8, en tussen 4 en 5 in de ochtend in NL aankomen (tijdverschil is 4.5 uur, vliegtijd is nog ongeveer 4-5 uur).
[update 22.40]: Ben weer op het vliegveld van Gander. Zojuist ingecheckt en een handgeschreven boardingpass gekregen. Tot mijn grote opluchting doet ons vliegtuig het nog steeds niet — ze hebben dus een nieuwe ingevlogen. Hoelaat we precies vertrekken weet ik niet, maar de aankomsttijd op Schiphol staat momenteel op 6.15, maar dat kan zeker nog veranderen. Het nieuwe vluchtnummer is US 9010 vanuit Gander. Hopelijk dit keer een safe flight!
[update 21 December, 10:15]: Vanochtend om iets voor 7 uur veilig geland op Schiphol! Bedankt voor het meeleven de laatste dagen! Ik zal vanmiddag nog wat foto’s van Gander op m’n website plaatsen, ‘t was best wel een aardig dorpje 
People who looked at this item also looked at…
Related items
nog een paar dagen…
een hartelijk welkom aan alle mensen die het interview met mij in Illuster hebben gelezen. Wil je meer weten over waarom ik de overstap heb gemaakt van sterrenkunde naar theologie, lees dan mijn verhaal hier. Ookal is het specifiek geschreven voor Christenen, het geeft wel een goede indruk van mijn ideeen en visie. Voel je welkom om te reageren, via de comments hieronder, of het contactformulier.
Het einde van het eerste semester op Covenant Seminary is bijna in zicht… nog twee tentamens en dan vlieg ik naar Nederland voor een korte vakantie. Ik kan terugkijken op een enerverend semester, het was zwaar, maar zeker de moeite waard. Covenant is een geweldig plek om te studeren, daar ben ik nu wel achter, en niet in het minst vanwege de buitengewone kwaliteit van de hoogleraren en andere docenten. Ze zijn niet alleen goede theologen, maar staan ook met beide benen op deze aarde en weten ontzettend goed wat er zich buiten de wereld van het seminary afspeelt. Daarnaast zijn ze ook persoonlijk begaan met de studenten, en maken ze alle tijd vrij om met je te praten en te bidden, en dat is erg gaaf! Ik zie uit naar het vervolg.
Waar ik erg van geniet is de wil hier op Covenant om in gesprek te gaan met de cultuur… om niet los te staan van wat er in de wereld gebeurt, maar de interactie aan te gaan. Dat uit zich in verschillende dingen, waaronder bijvoorbeeld een regelmatig ‘worldview café’, een soort van lunchdiscussie tussen een aantal mensen (vaak hoogleraren) over een maatschappelijk relevant onderwerp en ook is de voormalig vice-premier van Iran hier recentelijk langsgeweest om met ons door te praten over de dialoog tussen de Islam en de rest van de wereld, en dan specifiek het Christelijk geloof. Maar dit is niet het enige…
Zoals iedere kerkganger weet is er nogal wat in beweging in de kerken. Dat geldt niet alleen voor Nederland, maar net zogoed voor de VS. De ‘oude waarheden’ worden niet zonder meer meer geloofd door de jongere generaties en er is een sterk verlangen naar meer beleving in de kerk. In tegenstelling tot Nederland (waar we wat dat betreft nog best wel ‘traditioneel’ zijn) is er hier in de VS een beweging op gekomen die kerk wil zijn voor de postmoderne generatie, zowel voor christenen als niet-christenen, een beweging die heel breed wordt aangeduid als ‘emerging churches’ (wat zoiets betekent als jonge, opkomende kerken). Kenmerken van deze beweging zijn onder andere een nadruk op de kerk als gemeenschap en ontvanger & doorgever van het koninkrijk van God, spiritualiteit en besef van beperktheid en gebrokenheid, dialoog, relevantie, kunst en missionair leven in balans met een gezonde leer.
Omdat Covenant graag wilde weten op welke manier deze beweging van belang kan zijn voor de gereformeerde kerken, hadden ze half oktober Darren Patrick, predikant van ‘the Journey’, een jonge ‘emergent’ reformed baptist kerk uitgenodigd om een aantal lezingen te verzorgen. In de paar jaar dat the Journey nu bestaat, zijn ze uit het niks gegroeid tot ruim 2000 kerkgangers per zondag, van wie heel veel geen christelijke achtergrond hebben. En ook al is de situatie hier in de VS niet vergelijkbaar met NL (hier maakt religie nog duidelijk onderdeel uit van de samenleving, in tegenstelling tot NL), toch stipte Darren in zijn lezingen (die je hier kunt vinden) een heel aantal dingen aan waar we in NL denk ik flink over na zullen moeten denken omdat postmoderne mensen op een andere manier denken en informatie verwerken en zich daarom simpelweg vervelen en niet thuisvoelen in een traditionele kerk.
Als ik eerlijk ben is dat regelmatig ook mijn eigen ervaring, en misschien ben ik wel veel postmoderner dan ik me ooit had gerealiseerd. De ervaring die ik tot nu toe heb met ‘emerging churches’ is hoopgevend, in die zin dat dienst en dan vooral de preek me diep raakten en het is mooi om te ontdekken dat de Bijbel weldegelijk iets te zeggen heeft in het leven van een post-modern mens, met al z’n worstelingen, twijfel, mogelijkheden en plezier. Het heeft mijn ogen geopend voor een eredienst en een manier van preken die de postmoderne mens confronteert en aanspreekt, en ik hoop daar de komende jaren nog veel van te leren en die stijl me eigen te maken, omdat ik denk dat dit een stijl is die ook in Nederland christenen én niet-christenen zal aanspreken.
Momenteel sneeuwt het hier behoorlijk, we zitten al op zo’n 7 cm en de verwachting is dat dat oploopt richting 15-20 cm. Ik zal binnenkort nog wat foto’s posten, ook van de ijzel die we vorig weekend gehad hebben. En met een beetje geluk kan ik volgende week dan ook nog schaatsen in NL! Wat wil je nog meer?!
update:
sneeuw, veel sneeuw, nadat we vorig weekend al drie dagen ijzel hebben gehad!
Hier zijn de foto’s: december 2007
People who looked at this item also looked at…
Related items
Newsflash!
Hier weer een berichtje uit amerikaland!
Het is een beetje stil geweest hier op m’n blog en dat komt niet doordat m’n internet afgesloten was (dat was uiteindelijk maar twee dagen), maar meer omdat ik het lekker druk heb. Daarnaast wil ik eigenlijk ook wel wat schrijven over m’n studie, maar dat stel ik nog even uit… Ik werk aan een serie posts waarin ik een aantal dingen aan de orde wil stellen, maar heb wat tijd nodig om het goed te verwoorden.
Seminary
Het is echt niet te geloven, maar het eerste semester (van de 6 in totaal) zit er alweer bijna op. Nog vier weken college (waaronder nog een aantal dagen vrij voor Thanksgiving) en dan beginnen m’n finals (afsluitende tentamens). Alsof dat nog niet genoeg is, moet ik voor het eind van deze maand nog twee papers hebben geschreven en vijf boekreviews… lekker druk dus. Ondanks dat geniet ik er wel met volle teugen van. Grieks, ookal blijft het lastig, is leuk, zeker nu we meer en meer in staat zijn om uit de griekse bijbel te lezen. Nog niet alles is direkt duidelijk, maar in januari gaan we in twee weken door de eerste brief van Johannes heen, een mooie uitdaging. Verder heb ik voor het ‘preekvak’ m’n eerste preek (of in ieder geval een gedeelte daarvan) geschreven wat erg leuk, maar ook wel behoorlijk lastig was. Covenant Theology blijft leuk (hoewel heel veel leeswerk) maar daar ga ik binnenkort wat meer over schrijven (zie hierboven). Het levert in ieder geval een behoorlijke hoop denkwerk op, waar ik helaas niet altijd aan toekom. De komende weken moet ik een paper schrijven over Abram als warlord en de ontmoeting met Melchisedek (Genesis 14). Het is een hermeneutisch paper, wat betekent dat ik me vooral bezig moet gaan houden met de tijd waarin dit is geschreven (wat waren de omstandigheden, wat is het doel en significantie van dit gedeelte in die tijd) en daarnaast moet ik een literaire analyse van het verhaal maken. Als laatste moet ik iets zinnigs gaan zeggen over de plaats van dit gedeelte in de rest van de bijbel (wordt erop teruggegrepen en hoe?) en moet ik de significantie aangeven in het overkoepelende verhaal van de bijbel en hoe het bijdraagt aan het begrip daarvan. Super interessant, maar wel heel veel werk…
O ja… en ook nog wat real world in Counseling: een greep uit de onderwerpen — woede, angst, verdriet, dood, eetstoornissen, perfectionisme, schoonheid, pornografie en zo nog al wat… En dit is waar we het vorige week over gehad hebben: filmpje 1 en filmpje 2 … behoorlijk relevant!
En dan nu: Weer en verkeer
Ondertussen is het hier echt herfst geworden, hoewel niet in de zin van een Nederlandse herft… Sinds ik hier ben heeft de zon eigenlijk iedere dag nog geschenen, en dat is erg prettig… en ziet er naar uit dat hij dat ook de komende tijd nog blijft doen (gelukkig!). Vorige week hadden de bomen de prachtigste kleuren, diep rood, fel geel of oranje, hier en daar paars, maar vorige week hebben we een aantal dagen behoorlijke vorst gehad, waardoor de bladeren nu snel vallen. De temperatuur gaat hier als een gek op en neer. Vandaag (zondag) was het weer heerlijk weer met ruim 20 graden, maar vorige week hadden we ‘s nachts temperaturen van -5 ofzo en overdag kwam het nauwelijks boven het vriespunt uit. Vrij lastig om je dus goed te kleden, en met fietsen is het al helemaal dramatisch (‘s morgens ijskoud, en soms ‘s middags heerlijk warm). Vorig weekend zijn we hier ook overgeschakeld op wintertijd, waardoor ik nu ‘s ochtends weer in het licht naar het seminary kan, maar ‘s middags vaak door het donker moet fietsen, wat weer zo z’n voor en nadelen heeft. ‘s Ochtends door het donker heeft het voordeel dat het erg rustig is en er dus niet zo heel veel mensen zijn die iets geks met je fiets kunnen doen (Amerikanen hebben geen flauw idee hoe ze met hun auto op een fietser moeten reageren. Ze kunnen de snelheid niet inschatten, waardoor ze soms vlak voor je de weg oversteken of indraaien — nu al twee keer gehad dat ik bijna bovenop een auto zat… andersom komt het ook regelmatig voor dat ze soms bijna achterop mij knallen omdat ze niet snappen wat die fietser daar doet … die hoort volgens veel amerikanen op het voetpad te rijden, anderen blijven soms minutenlang achter je hangen omdat ze niet weten hoe ze in moeten halen). Zo fietste ik vorige week woensdag om een uurtje of half zes terug van het seminary naar huis en reed ik over een redelijk brede maar heuvelige weg. Het was donker, en van de andere kant kwamen behoorlijk wat auto’s die mij regelmatig verblindden waardoor ik de weg niet echt goed kon zien. Omdat de weg aan de rechterkant veel kuilen en groeven heeft besloot ik voor mijn eigen veiligheid in het midden van de baan te gaan rijden, goed zichtbaar voor achteropkomers en tegenliggers en veilig voor mij (minder kuilen enzo). Een lange sleep auto’s vormde zich achter mij, en hoewel ik bij kruispunten en stopborden naar de rechterkant ging, durfde de persoon in de eerste auto achter mij, mij niet in te halen. Toen ik na vijf minuten op die weg afsloeg, moest ik inwendig toch wel lachen om al die auto’s die al die tijd braaf achter mij waren gebleven. Mijn huisgenoot was er trouwens helemaal niet over te spreken… fietsers horen niet op de openbare weg en al helemaal niet in het midden van de baan… “dat hoort niet zo in de VS”… tja.
Huis, tuin en keuken
Het huis is nog steeds een saaie boel. We hebben nog steeds geen eetkamertafel en bijbehorende stoelen, maar met Jeff heb ik afgesproken dat we daar nu snel naar op jacht moeten gaan, omdat dat voor de huiselijke sfeer erg bevorderlijk zou zijn. Hetzelfde geldt voor de woonkamer, waar we alleen een afgeleefde bank en twee schommelstoelen hebben staan. Eten doen we nog steeds niet echt samen helaas, vandaar ook de noodzaak voor de eettafel. Het koken wisselen Jeff en ik om de beurt af, waar we beiden erg veel plezier in hebben (Steve doet niet mee met het koken omdat hij alleen maar de knopjes van de magnetron kan vinden… hij krijgt trouwens wel regelmatig iets van onze brouwsels). Ondanks mijn, naar mijn bescheiden mening, beperkte kookkwaliteiten, wordt ik keer op keer overladen met complimenten als ik weer iets lekkers gemaakt heb. Favoriet bij Steve en Jeff zijn gebakken aardappeltjes met groente en een stukje vlees en gisteren kwamen ze met een smekende blik vragen wanneer we weer pannekoeken gingen eten Sinds gisteren heb ik ook een paar bakblikken en de boterkoek die ik vanmiddag heb gebakken is ook al weer bijna op (en dat ligt niet aan mij). Helaas heb ik hier geen koekkruiden en speculaaskruiden, anders kon ik hun verrassen met speculaas en kruidkoek, maar dat gaat nu nog niet lukken.
Buitenlands nieuws
Eén van de hoogtepunten iedere maand is de bijeenkomst van de internationale studenten op Covenant. Hoeveel het er precies zijn weet ik niet (schatting 30-40), maar ze komen overal vandaan. Veel Koreanen, een aantal Japanners, iemand uit India, een stel uit Zuid-Afrika en uit Rusland, en een aantal mensen uit Brazilie, Engeland, Hongarije, Nederland, Duitsland, Canada en waarschijnlijk ben ik nog wel wat mensen vergeten. Iedereen met een eigen motivatie om hier te komen, maar iedereen even gepassioneerd voor het evangelie en om dat terug te brengen naar zijn of haar eigen land. De offers die sommigen daarvoor brengen zijn onvoorstelbaar. De man uit India heeft zijn vrouw, dochtertje van 3 jaar en dochtertje van 3 maanden achter gelaten om hier voor twee jaar te kunnen studeren. In eerste instantie ging hij ervan uit dat tussentijds niet terug zou gaan en ze dus niet zou zien, maar omdat er nu een hongersnood is in het gedeelte waar zijn vrouw woont, probeert hij hun nu naar de VS te halen. Als ik zo’n verhaal hoor dan gaan de rillingen wel even over m’n rug. Vanzelfsprekend zijn dit avonden waarop ik met Mark en vooral Annemarie (Mark zie ik door de week regelmatig) weer even lekker kan bijpraten in het nederlands, maar ook met andere mensen, bijvoorbeeld Gyuri uit Hongarije en ook Grant en Colette uit Zuid-Afrika heb ik al geweldige gesprekken gehad, evenals met prof. Bayer (uit Duitsland) en zijn vrouw. Ontzettend verrijkend zulke avonden en erg bemoedigend!
Binnenlands nieuws
Met de kerst hoop ik weer in Nederland te zijn. Op 19 december, de dag na mijn laatste tentamen, vertrek ik en ik hoop donderdagochtend 20 december aan te komen op Schiphol. Dinsdag 1 januari vertrek ik dan weer, omdat m’n colleges weer beginnen op 2 januari (lekker om 8.30 met een jetlag in de collegebanken zitten). Ik hoop een paar dagen bij mijn ouders door te brengen, vrienden en familie te zien, en nog wat in Utrecht rond te hangen. Echt vakantie zal het dus niet worden, maar ik zie er wel naar uit om weer even in NL te zijn.
En dan nog dit…
Als laatste nog een felicitatie voor mijn geliefde zwager Maurijn van wie ik de verjaardag volledig vergeten was ondanks dat ik daar door mijn ouders nog weer een keer aan herinnerd was.
Neem er nog eentje ! Of ‘tie goed is weet ik niet, ‘k zal eens kijken voor je… over het algemeen heb ik niet zo’n hoge pet op van de amerikaanse bieren… 
O ja, en ook nog een felicitatie voor Peter en Eline, die even een pijltje moeten zetten bij hun nieuwe huis zodat ik hun buurt alvast kan verkennen (klik op het plaatje voor een groter plaatje).
People who looked at this item also looked at…
Related items
Fallbreak
ff een kort berichtje! Ik heb ondertussen fallbreak, maar moet gewoon hard door studeren. Hoop in deze paar dagen drie boeken te lezen, grieks bij te werken, een paper te schrijven en nog wat bij te slapen. Mijn gezondheid is weer wat beter, hoewel de temperatuur hier enorm op en neer gaat, en mijn lichaam daar niet echt aan kan wennen. Vorige week zaterdag en zondag was het nog bijna 30 graden, maandag was het niet veel warmer dan 12 graden en was het koud en regenachtig… weer een zere keel dus (die ondertussen weer ongeveer over is).
De bomen hebben hier trouwens wel ontzettend mooie kleuren en ik zal proberen er wat foto’s van te maken.
Mijn huisgenoot heeft de laatste weken hooglopende ruzie met het kabelbedrijf, en helaas is daardoor onze kabel en internet afgesloten. Vanochtend is hij overgestapt naar een andere exploitant, maar het duurt waarschijnlijk tot 5 november voordat we weer internet thuis hebben. De komende dagen dus helaas weinig communicatie (email/weblog/skype/bellen) met Nederland mogelijk… alle tijd dus om heel veel te studeren!
Related items
Ik heb het overleefd!
pfeww, dat waren de midterms… nu: uitgeput en nog steeds een beetje ziekjes… vannacht heel heel lang slapen hoop ik!
De toets van Prep & Del heb ik al terug, een 8… De essay voor Covenant Theology duurt nog wel even, maar ik ben er redelijk tevreden over. De toets van Grieks ging ook vrij goed, wel een aantal dingen die moest gokken omdat ik ze niet wist, maar het wordt zeker geen heel laag cijfer. En de opzet en conclusie die ik voor Prep & Del moest schrijven zag er redelijk uit, ookal heb ik die vanmorgen in iets meer dan een uur in elkaar geflanst.
Veel rust wordt me overigens niet gegund. Een aantal andere toetsen verschijnen al aan de horizon, en ook nog een stuk of wat essays en papers. Maar eerst volgende week een paar dagen vrij (donderdag en vrijdag), de zogenaamde fall-break, ik ben er heel erg aan toe.
Voordat het echter zover is, heb ik eerst nog een druk weekend met vrijdagavond en zaterag de hele dag een keuzecollege over ‘de emerging church’ (hoe ben je missionaire kerk in een post-moderne, post-christelijke samenleving?, zie hier voor meer info). Super interessant en ik zie er erg naar uit! Het wordt georganiseerd door het Francis Schaeffer Institute, een instituut/denktank van Covenant op het gebied van missionair denken en doen (zie hier voor een interessant artikel, met een foto van een van m’n favoriete professors, dr. Winter).
Gelukkig hoef ik er verder niks voor te doen, omdat ik dit als ‘audit’ student neem in plaats van als ‘credit’, wat betekent dat ik wel bij alle colleges mag zitten, maar geen paper hoef te schrijven, geen collegegeld hiervoor hoef te betalen, maar ook geen studiepunten hiervoor krijg. Niet een heel slechte deal vind ik zelf!
Maar nu eerst eens zien of ik door m’n college counseling kan komen vanmiddag in deze toestand…
Later meer!
