Midterms
Midterm: An examination given at the middle of a school or college term.
dat dus…
morgen een toets van Preparation & Delivery of Sermons
woesdag een paper inleveren voor Covenant Theology
donderdag een grote toets van Grieks
… en nog wat andere dingen…
en ondertussen ook nog een beetje ziek, hopelijk is de week snel om 
Related items
Eindelijk!
[deze post is nog onvolledig, maar ik wilde wat schrijven, maar... ik ga dit weekend kamperen met wat mensen van mijn huiskring en kan ieder moment worden opgehaald... de rest volgt zondagmiddag met een verslag van het kamperen en hopelijk wat foto's]
Eindelijk… eindelijk weer bericht uit St. Louis… Maar ook hier geldt het gezegde: geen nieuws is goed nieuws 
voor de mensen die geen lange lappen tekst willen lezen: het gaat goed en ik ben gelukkig!
Voor de mensen die een meer in-depth report wensen, lees dan verder
Sinds de vorige keer dat ik hier heb geschreven is er ontzettend veel gebeurd. Dat kan ook niet anders, omdat dat al ruim drie weken terug is en het leven hier erg enerverend is. Het is echt ongelovelijk. De weken vliegen voorbij, ik heb er alweer vijf weken van studie opzitten en de midterms naderen (toetsen en papers halverwege het semester). Daarna is het nog maar een paar weken tot half december en het eerste semester zit erop.
Volgens mij kan ik het leven hier op Covenant het beste beschrijven met een achtbaan… voordat je eenmaal goed op gang bent gekomen hang je op de kop in de lucht, gevolgd door nog een aantal omwentelingen, loops, bochten en weet ik veel (hou niet van over-de-kop-gaande achtbanen, dus heb geen ervaring…). Ookal ken ik het gevoel dus niet, ik kan me enigszins voorstellen hoe het is, en volgens mij komt dat vrij goed overeen met mijn leven tot nu toe. Naast de andere vakken, waarvoor ik erg veel moet lezen (en af en toe opdrachten/papers/interviews en nog veel meer dingen moet inleveren), is Grieks wel een beetje de boosdoener. Iedere week een korte quiz wat betekent dat je eigenlijk iedere dag moet leren (minstens een uur) en om de paar weken een grote toets. Het houdt de druk behoorlijk op de ketel, maar ik ben tot nu toe redelijk tevreden… voor de quizzen scoor ik niet altijd even goed, maar de eerste toets heb ik gehaald met 87 van de 100 punten, waarmee ik toch wel redelijk tevreden was (en dat is een understatement). De volgende toets is echter alweer aanstaande, en daar moet nog heel, heel veel voor worden geleerd… Ondertussen kennen we alle veel voorkomende vormen van de werkwoorden met de meeste variaties daarop, plus alle vervoegingen van de zelfstandige naamwoorden, dus het lezen van geselecteerde zinnen uit het nieuwe testament gaat al redelijk (… maar wel traag).
Nu ik een beetje kan terugkijken, zie ik dat vooral de eerste weken erg zwaar waren. Ik werd compleet overrompeld door de grote hoeveelheid boeken die we moeten lezen, de enorme snelheid waarmee we door de stof heengaan, plus het leren van een nieuwe taal in een vreemde taal. Ondertussen heb ik het gevoel dat ik een beetje beter grip heb gekregen op m’n leven. Het studeren gaat me makkelijker af… ik lees lang niet alles, alleen de belangrijke dingen en scan een beetje door de rest, maar dat doet iedereen en de docenten verwachten ook niet anders (niemand krijgt het voor elkaar om alles te lezen). Daarnaast heb ik mijn leven ook behoorlijk anders ingericht. Ik had het zelf niet voor mogelijk gehouden, en ook de mensen die mij een beetje kennen zullen hier wel even van opkijken Ik ben nl. weer veranderd van een avondmens in een ochtendmens en houd er een behoorlijk strak ritme op na… een soort van horizontale programmering: iedere ochtend om 6 uur op, iedere avond tussen 22.30 en 23.00 naar bed… Een wereld van verschil met mijn ritme in Utrecht, maar ik voel me een stuk minder moe, veel fitter en ook emotioneel een stuk stabieler. Lange dagen, maar tot nu toe nog goed te doen, zeker als ik in het weekend een beetje (klein beetje) terugschakel… Maar goed, dat moet ook wel, want ik heb het echt nog nooit zo druk gehad als nu. Dit is echt veel intensiever dan alle studies die ik hiervoor heb gedaan… niet echt wat ik verwacht had na toch een behoorlijk zware studie als natuurkunde/sterrenkunde.
Voor de rest begint mijn leven behoorlijk vorm te krijgen. Waar ik erg gelukkig van ben is dat ik ondertussen al een aantal vrij diepe vriendschappen heb met medestudenten. Vooral met Brian, Russ en Joe, maar ook met een aantal andere studenten kan ik erg goed opschieten en de mooie en minder mooie dingen in mijn leven delen. Met Russ werk ik iedere maandag, woensdag en donderdag van negen uur ‘s avonds tot ongeveer half elf aan de vertalingen van Grieks voor de volgende dag (en bespreken we de dag ), met Brian deel ik ongeveer alles en daarnaast hebben we erg veel lol samen en met Joe be/veroordelen we onze gezamenlijke kerkelijke traditie en dromen we over wat we graag veranderd willen zien (en nog veel meer hoor!). Daarnaast hebben we hier wekelijks een bidgroepje met een aantal mannelijke studenten die hier op het complex wonen, ben ik ondertussen lid van een huiskring en zing ik in het koor van de kerk. (… ik zie sommigen al lachen… die gaat gewoon op de oude voet verder…)
OK… hier houd ik op… prettig weekend!
Related items
update…
jaja, ik weet dat heel veel mensen zitten te smachten om een update: dit weekend komt er weer één, tot die tijd nog even geduld…
Related items
de ups en downs van een seminary student
heb ik eindelijk weer eens tijd om iets te schrijven, weet ik gewoon niet goed wat ik moet schrijven. Niet dat er hier niks gebeurt en dat ik een saai leven heb, integendeel! Misschien gebeurt er wel gewoon teveel, en heb ik niet genoeg tijd om het allemaal te verwerken.
Laat ik eerst maar eens over wat triviale dingen schrijven, misschien krijg ik dan inspiratie
Bedankt allemaal voor jullie kaartjes, kadootjes, gelukwensen voor mijn verjaardag van twee weken geleden. Ik probeer (met nadruk: probeer) iedereen binnenkort een persoonlijk mailtje terug te sturen, maar dat ligt helemaal aan hoe druk ik het heb. Als het zo gaat als vorige week dan gaat het niet lukken, als het zo gaat als deze week is er iets meer hoop. Die eerste week was overweldigend. Ik dacht dat ik een intensieve studie had gedaan in Utrecht waar ik behoorlijk wat uren maakte, maar dat is volstrekt onvergelijkbaar met wat ik nu meemaak. Dit is meer dan full-time, veel meer, als ik niet uitkijk slokt het m’n hele leven op. Ter illustratie even de week die achter me ligt:
Maandag heb ik maar één college (van 14.30 tot 4.30), maar ‘s ochtends werk ik in de bibliotheek. Dat begint niet op een gewone tijd, maar om 7.00, wat betekent dat ik om 6.00 opsta zodat ik om 6.25 op m’n fiets kan zitten. Ik werk dan tot 11.30, en heb dus nog wat tijd voordat m’n college begint. ‘s Avonds moet ik weer studeren, afgelopen maandag tot (een beetje tè) ver in de nacht omdat ik dinsdag een paper af moest hebben.
Dinsdag heb ik college van 8.30 tot 12.15 (met tussendoor chapel), heb daarna tot 15.00 tijd om te studeren, waarna ik weer werk tot 17.00. ‘s Avonds weer studeren.
Woensdagochtend ga ik weer om 6 uur m’n bed uit zodat ik weer om 7.00 in de bibliotheek kan zijn, werk tot 10.00, heb een uurtje vrij, heb daarna college tot 12.15. Daarna de hele middag/avond om te studeren.
Donderdag begint de dag weer om 8.30 met een college tot 9.45, daarna covenant group, een kleine groep die iedere week bijeenkomt om met elkaar door te praten over hoe het gaat, met elkaar mee te leven en voor elkaar te bidden. Daarna vanaf 11.00 weer college tot 12.15. Vrij tot 14.30, en college tot 17.15. ‘s Avonds studeren: weer een lange dag dus. Vrijdag is relatief rustig, chapel om 10.00, college van 11.00 tot 12.15 en college van 13.00 tot 14.15. Daarna weekend, maar dat betekent niet dat er niet gestudeerd wordt… integendeel…
Het begin van de week is nogal heftig, maar naar het einde toe wordt het langzaam beter (vandaar dat ik nu ook m’n log kan tiepen). Daarnaast denk ik dat ik ook weer heel erg moest wennen aan een vol en strak dagprogramma, en dat ik daar nu wat beter grip op begin te krijgen.
Het zwaarste valt me tot nu toe grieks, en dat zal wel zo blijven ook. Vooral de eerste week worstelde ik er erg mee, maar ook hier heb ik het idee dat ik er grip op begin te krijgen. Ondertussen al drie quizzen gehad (soort van SO’s), waar ik niet altijd even goed op scoorde, hoewel ik over die van vanmorgen best wel tevreden was. Voor de rest is het stug en geconcentreerd doorwerken en zorgen dat ik niet teveel achter kom te lopen.
Twee andere vakken zijn nogal confronterend. De eerste is counseling, waarin we alle aspecten van het kwaad, ellende en gebrokenheid in deze wereld onder de loep nemen, waarbij we onszelf vooral niet overslaan. Dat betekent dus veel reflecteren op je eigen leven (en op dat van anderen), welke gebeurtenissen daarin bepalend zijn geweest en waarom, maar ook hoe je emotioneel in elkaar zit, hoe je reageert op verdriet, kwaad, depressie, zorgen, angsten, schuld, schaamte, verslavingen, (homo)sexualiteit etc. en vooral ook, welke plaats God (en verlossing/heling) daarin heeft.
Het andere vak dat nogal wat voeten in de (persoonlijke) aarde heeft, is spiritual & ministry formation. Ik heb hier nog maar één college van gehad, maar ik heb het idee dat we het komende half jaar volledig worden doorgezaagd over wie we zijn, wat onze sterke/zwakke kanten zijn, wat je roeping is, maar vooral wie God is in je leven en hoe je vorm geeft aan je geloof. Er is zeker aandacht voor de theorie, maar het gaat vooral over jezelf en jouw relatie met God (en hoe je daarin kunt groeien). Niet dat ik daar tegenop zie ofzo, ik denk dat het ontzettend waardevol is, maar nadenken over jezelf kost altijd veel tijd en energie.
Het vak dat me tot nu toe het meeste heeft uitgedaagd (of misschien ook wel de meeste kopzorgen heeft bezorgd) is Covenant Theology. Als een soort van inkomer hebben we ons de afgelopen weken bezig gehouden met het post-modernisme en hoe ons dat heeft beinvloed (of juist niet). Het heeft me echt aan het denken gezet, maar ik ben er nog niet echt uit. Daarom hieronder een aantal nog niet volledig ontwikkelde ideeen van de afgelopen dagen (zware kost… sla gerust over als je daar geen zin in hebt).
[hier zouden m'n overdenkingen over het postmodernisme komen, maar het kostte me teveel tijd om m'n gedachten helemaal uit te denken en het werd al veel te laat... hopelijk in het weekend]
Verder begin ik me meer en meer thuis te voelen, vooral ook omdat ik met een aantal mensen heel intensief optrek en zich echt vriendschappen aan het ontwikkelen zijn. We studeren veel samen, hebben goede gesprekken samen, maar hebben daarnaast ook veel lol buiten (en soms tijdens) de colleges. Daarnaast ontmoet je in de colleges, chapel, kantine, de bibliotheek en gewoon buiten, ontzettend veel mensen, wat leuk is, maar ook weer z’n eigen ‘problemen’ met zich meebrengt. Zoals dit: Waar ik in NL bij een heel aantal mensen bekend was als AJP ben ik hier ondertussen bekend onder de nickname AJ, voornamelijk omdat de meeste mensen mij naam volstrekt niet normaal kunnen uitspreken (ze maken er iets heel lelijks van zoals “airunds” met de engelse “r” voorin je mond en niet de nederlandse “r” achterin je mond). Waar ik het in het begin nog wel eens probeerde met alleen Arend (Jan laat ik zo wie zo al weg omdat ze een tweede voornaam volstrekt niet snappen en van Poelarends al helemaal niks kunnen maken), heb ik dat ondertussen opgegeven omdat het ze toch niet lukte. Nu komen sommige mensen echter naar me toe omdat ze willen weten wat m’n echte naam is, maar zijn daarna vaak dolblij dat ze die niet hoeven uit te spreken en dat ze me gewoon AJ mogen noemen.
Voordat ik ga stoppen, nog één ding dat in ieder geval nog het vermelden waard is. Afgelopen maandag het eerste college van spiritual & ministry formation. Iedereen moest zich voorstellen. Op een gegeven moment was Joe aan de beurt. Hij was me al eerder opgevallen bij andere colleges omdat hij er niet typisch amerikaans uitzag, maar meer europees, nederlands misschien zelfs…, maar ik had hem nog nooit gesproken, wist tot dat moment niet eens hoe hij heette. Ookal werd het tijdens het voorstellen nog niet helemaal duidelijk, later werd het dat wel: hij komt dus uit Canada en is een tweede generatie canadees, met volledig nederlandse wortels. Daarnaast blijkt hij ook nog eens lid te zijn van de CANRC, de zusterkerken van de GKV in Canada. Groot was zijn verrassing en de mijne niet minder, en sindsdien hebben we al heel tijd samen doorgebracht, pratend over onze kerken, motivatie en visie, en onze keuze voor Covenant. (Voor de mensen uit Utrecht-NW, hij is ook nog eens een goede bekende van canaKees, zo klein kan het wereldje dus zijn…). Ik ervaar als een grote zegen om samen met hem hier te studeren en vanuit onze eigen specifieke kerkelijke (gereformeerd vrijgemaakte) achtergrond door te kunnen praten over de dingen die we hier tegenkomen, en dat geldt voor hem ook. En daarnaast worden we beiden gedreven door een vrijwel gelijke visie, motivatie en keuze voor Covenant. Bijzonder hoe God zulke mensen op je pad brengt! Het maakt me blij!
En dat was wel nodig. Vorige week was zwaar, heel zwaar, en er zijn momenten geweest dat het huilen me nader stond dan het lachen. Toch ging het deze week al een stuk beter en heb ik er echt van genoten. Het weer werkt ook mee! Het is heerlijk nazomer weer hier, met een vleugje herfst (in de goede zin, lekkere frisse nachten, heldere felblauwe luchten, heerlijke temperaturen overdag (25-30 graden); kortom echt genieten na de enorm hete en benauwde zomer). Ik heb de hele week al gefietst naar het seminary, en dat was echt genieten! Kortom, het gaat hier weer goed en ik geniet ervan! En dan vooral van de vriendschappen (maar ook van de studie hoor), dat maakt het leven een stuk mooier, maar dat is wel duidelijk geworden uit het verhaal hierboven denk ik.
hartelijke groet,
arend jan
People who looked at this item also looked at…
Related items
Terug naar school…
Zo, dat was me een dag zeg! Het lijkt lang, heel lang geleden dat ik voor het laatst in de collegebanken zat (in werkelijkheid iets van 6 jaar geleden ofzo) en het was op een bepaalde manier gewoon, maar toch ook wel weer spannend… dat gevoel dat ik me van vroeger ook kan herinneren als de zomervakantie afgelopen was en je weer naar school moest, wat vooral spannend was als je voor het eerst naar een andere school toe ging…
Zo voelde het vanmorgen een beetje.
Maar al snel was dat weer over. Er moest gewerkt worden, en hoe! Het eerste college viel nog wel mee, maar Grieks… pff, wat voelde ik me dom… In een sneltreinvaart… euhm, tgv-vaart, of misschien wel een raket, gingen we door de stof heen. Alphabet, uitspraak, leestekens, samenklanken, accenten en toen het hardop uitspreken van Marcus 1:1 & 2 en Johannes 1:1 -5… niet dat ik enig idee had van wat het betekende, en verder murmelde ik maar wat mee met de rest van de klas… Hoe mijn medestudenten het doen weet ik niet, maar ik was nog niet echt toe aan het uitspreken van woorden, maar meer in de fase van het combineren van verschillende letters tot één woord (hakken en plakken heette dat vroeger volgens mij)… Aan de vertwijfelde gezichten van sommige van mijn medestudenten te zien, was ik echter niet de enige. Na echter wat oefenen vanavond gaat het al beter. En eind november moeten we alle woorden die vaker dan 30 keer voorkomen in het Nieuwe Testament uit ons hoofd kennen… Volgende week m’n eerste quiz (zoals ze dat hier noemen, soort van S.O. denk ik), niet zozeer over Grieks, maar vooral over de Engelse grammatica… dat wordt dus ook nog leuk!
Het laatste college (Counseling) was erg leuk, confronterend en interessant, later meer daarover. Nog één voorval van vanmiddag is het melden waard: tussen de middag was ik even naar een winkel geweest om wat eetbaars te halen en over een vrij drukke weg fietste ik terug, tot er opeens een politieauto naast me kwam rijden. Zwaailichten gingen aan, en er werd druk gewezen dat ik naar de kant toe moest. Ik gestopt bij een afslag, benieuwd naar wat de reden hiervan kon zijn, was me werkelijk van geen kwaad bewust. Politieagente stapt uit en vraagt me of ik niet weet dat het wettelijk verplicht is om een helm op te hebben als ik aan het fietsen ben… Quasi geschrokken antwoord ik haar dat ik daar niet van op de hoogte was, waarna ze wilde weten waar ik vandaan kom en hoe lang ik hier al woonde… Kennelijk maakte ik een betrouwbare indruk, want ze was tevreden met m’n antwoorden, maar ik moest toch echt een helm op, want ‘ze rijden hier als gekken’ en ‘als je valt ben je dood.’ Tja, ik ben niet echt een fan van een helm, tenminste niet voor woon-werk verkeer (wel voor lange tochten waar het tempo hoger ligt), maar ik zal er toch aan moeten geloven vrees ik. Daarna mocht ik vertrekken, maar alleen over de ‘sidewalks’, soort van voetpaden, maar dan anders…
O ja, mocht je reden hebben om me vandaag (31 aug) te bellen ofzo, alleen tussen 7 en 9.30 (mijn tijd, voor jullie is dat 14 en 16.30) ben ik bereikbaar via Skype (username: plarends), daarna heb ik college tot 14.15 (weer thuis om 14.45 ofzo, dat is 21.45 jullie tijd).
Related items
Leesvoer
Met een bankrekening die vele dollars leger is geworden en een tas die vele kilo’s zwaarder is geworden kwam ik gisteren weer thuis. Nadat ik vrijdagavond een welkomstreceptie en zaterdag een orientatie had gehad, was het gisteren tijd om me in te schrijven voor de vakken die ik komend half jaar wil volgen en de benodigde boeken daarvoor te kopen. Hiernaast staat de buit afgebeeld, en het valt me eigenlijk nog behoorlijk mee. Waarschijnlijk komen er nog een paar readers bij, maar die heb ik nog niet kunnen vinden. De prijzen van boeken zijn ook redelijk gunstig, veel beter dan in Nederland, waar je voor een gemiddeld studieboek al snel 30-40 euro betaald (in ieder geval, dat is mijn ervaring in de natuurkunde/sterrenkunde).
Waar de prijs van boeken meeviel, was het collegegeld (hier heet dat tuition) dat ik voor komend halfjaar moet betalen toch wel even slikken. In tegenstelling tot Nederland, waar de overheid een forse bijdrage levert aan hogescholen en universiteiten om de studiekosten laag te houden, moeten hier alle instellingen (tenzij het een state university betreft) zelf rond zien te komen, en vandaar dat de collegegelden behoorlijk op kunnen lopen. Vaak is de tuition afhankelijk van hoeveel vakken je neemt en de zwaarte van dat vak. Dit wordt uitgedrukt in credithours (soort van studiepunten). Ieder credithour staat globaal gelijk aan het aantal uur college dat je volgt per week, en de totale studielast is vaak twee of drie keer zo hoog, wat vooral gaat zitten in zelfstudie.
In totaal heb ik dit semester vijf vakken, omgerekend 15 credits, naar schatting dus ongeveer 45 uur werk per week. Per credit kost me dit 380 dollar… (niet zo’n moeilijke rekensom dus om uit te rekenen wat dit halve jaar me in totaal kost…, gelukkig mag ik dit in vier maanden betalen). Vergeleken met een eerdere post, ga ik toch iets andere vakken volgen.
Op maandag nog steeds Spiritual & Ministry Formation (nadenken over wie je zelf bent, roeping, spiritualiteit enzo). Het college van Pratt (Profetische boeken uit het OT) heb ik laten schieten omdat het me geen punten oplevert (het is namelijk voor een andere richting).
Op dinsdag heb ik nog dezelfde vakken; Preparation and Delivery en Beginning Greek. Prep&Del zoals de eerst wordt afgekort, gaat over het voorbereiden, schrijven en houden van preken en het hele proces dat daar omheen zit. Ik hoorde dat we zelfs al twee preken moeten schrijven (in een groep), en volgend semester (vanaf februari) zelfstandig (ze hebben hier flink de vaart erin!). Grieks spreekt voor zichzelf denk ik.
Op woensdag heb ik Covenant Theology, waar ik in mijn vorige post al het één en ander over heb gezegd.
Op donderdag heb ik weer prep&del en beginning Greek, gevolgd door ‘s middags Intro to Biblical Counseling, een inleiding op pastoraat en hulpverlening en alles wat daarbij hoort.
Vrijdag staat weer Covenant Theology op het programma en Beginning Greek.
Verder heb ik nog een keuzevak in het weekend van 19-20 oktober, georganiseerd door het Francis Schaeffer Institute over The Emerging Church: Discerning a Missional Milieu, of te wel, hoe ga je om met “emerging churches”, jonge missionaire kerken die via heel verschillende (vaak on-orthodoxe) manieren post-moderne mensen proberen te bereiken. Erg interessant!
Mijn bijbelkennis is overigens nog steeds prima! Bij de test die ik afgelopen zaterdag moest doen had ik 119 van de 150 vragen goed. Om te slagen moest ik er 105 goed hebben, iets dat maar weinig mensen schijnbaar halen (ik hoorde slagingspercentages van eerdere tests van ongeveer 25%…). Om een beetje een indruk te krijgen is hier een behoorlijk gelijkwaardige test. Het lijkt allemaal makkelijk, heel veel open deuren, maar het geheel van de test vond ik toch niet echt makkelijk (dat blijkt dus ook wel uit het feit dat ik er toch nog 31 fout had…).
Vandaag en morgen nog een vrije dag, en donderdag om half negen begint het spektakel! Vanavond nog een pool-party met alle seminary studenten die hier op het complex wonen, ik hoef me dus niet meer te vervelen!
Enjoy!
Related items
Time flies…
alweer bijna een maand in de VS, het begint ondertussen gewoon te worden. Ik kan ondertussen zonder kaart door St. Louis fietsen (mwah, bijna…), en mijn huisgenoot noemt mij al ‘zijn levende GPS’, omdat ik hem feilloos de weg weet te wijzen. Ook het seminary begint vertrouwd te voelen en in ons huis weet ik in het donker al de weg. Het weer is ook weer wat gewoner, temperaturen van iets boven de dertig graden overdag is prima uit te houden. Gisteravond, de eerste avond dat ik me op het balkon durfde te wagen, betrapte ik me er zelfs op dat ik een graadje of 22 wel een beetje frisjes vond. Ook nu zit ik weer op het balkon onder een mooie sterrenhemel met een kop thee bij een temperatuur van ongeveer 21 graden, heerlijk, zoals een goede zomeravond hoort te zijn!
Studeren
Deze week gaat het dan echt beginnen. Morgen eerst inschrijven voor de colleges die ik dit semester ga volgen en daarna ga ik de bookstore plunderen om de benodigde boeken aan te schaffen. Dinsdag en woensdag ben ik nog vrij, en donderdagochtend, half negen, mag ik aantreden voor mijn eerste college grieks. Tijdens de orientation afgelopen zaterdag heb ik daar al verschillende doemverhalen over gehoord. Keer op keer werden we gewaarschuwd dat we dit niet moesten onderschatten “guys, this is gradschool (laatste jaren v/d universiteit), don’t underestimate“, dat het overweldigend is, en dat het in een razend tempo zal gaan. Laat ik eerlijk zijn, ik zie er best tegenop, omdat mijn ervaringen met het leren van een nieuwe taal niet heel daverend zijn. Maar goed, ik zal wel zien waar het schip strand, ik ben niet de enige in dit bootje
Studeren is niet het enige dat ik hier ga doen, ook al vormt het wel de hoofdmoot. Om niet alleen met de studie bezig te zijn en ook nog eens wat anders te doen, heb ik een baantje bij de bibliotheek op de campus. Als student-staff werk ik per week ongeveer 10 uur, en verdien daarmee ook nog wat geld om mijn financiele situatie iets te verbeteren. Afgelopen woensdag en vrijdag een training gehad daarvoor en het bevalt me erg goed. Toch is ook dit wel spannend. De belangrijkste taak is niet zozeer het op orde houden van de bibliotheek, maar veel meer het helpen van studenten bij het vinden van literatuur en het innemen en uitgeven van boeken. Het zal een flinke testcase worden van mijn social skills (en mijn alledaagse engels), omdat ik op een heel andere manier met mensen om zal gaan dan ik tot nu toe gewend was: geen vakjargon, maar korte praatjes aan de balie, vriendelijkheid, behulpzaamheid en allerlei sociale omgangsvormen in een cultuur die ik nog maar half ken. Aan de andere kant: geen betere manier om het te leren!
Eén van de dingen waar ik het meest naar uitzie is het vak Covenant theology (letterlijk vertaald verbonds-theologie), één van de kernvakken van de opleiding. Officieel valt het onder systematische theologie, maar in feite is het een combinatie van bijbelse theologie (‘heilshistorie’: OT en NT), systematische theologie en missiologie/apologetiek: superbreed dus en dus ook heel veel leeswerk. Blij verrast was ik toen ik de boekenlijst onder ogen kreeg. Als ik een lijst op mocht stellen van boeken die mij de afgelopen jaren sterk beïnvloed hebben, dan staat Al Wolters’ boek Creation regained: Biblical Basics for a Reformational Worldview (nederlandse titel: schepping zonder grens) erg hoog op de lijst. De notie van worldview (de diepste overtuigen die leven in je hart over de toestand van deze wereld, bijv.: waar komen we vandaan? waar gaan we naar toe? waarom is deze wereld zoals die is (of: waarom is er kwaad in de wereld)? en is er een oplossing daarvoor?) heeft mijn denken diepgaand gevormd, en is in tientallen lezingen die ik de afgelopen jaren heb gehouden terug te vinden. Ik denk dat dit boek, ook in de spanning tussen geloof en wetenschap, mij ervoor heeft bewaard om in de kuil van het fundamentalisme te vallen, maar ook om de wetenschap op een voetstuk te zetten, en daar ben ik erg blij om! Verrassend is eigenlijk dat ik dit tot een jaar geleden ofzo nooit echt beseft heb, maar door het lezen van N.T. Wright en Mike Goheen vielen heel veel puzzelstukjes op hun plaats en ben ik zelfs tot de overtuiging gekomen dat hier de sleutel ligt om de bijbel tot leven te brengen voor mensen die niks hebben met het christelijk geloof, post-moderne en post-christelijke mensen in het Nederland van de 21ste eeuw.
Ik kan dus bijna niet wachten om met dit vak te beginnen, omdat hierin (nu al!) al mijn passies samenkomen. En daarnaast combineert het het beste wat de Nederlandse gereformeerde theologie (Kuyper, Bavinck, maar ook Vos en Ridderbos) en de Nederlandse filosofie (reformatorische wijsbegeerte: Dooyeweerd, Vollenhoven) heeft voortgebracht, met missionaire inzichten van Newbigin en N.T. Wright. Echt exciting!
persoonlijk
Ondanks mijn enthousiasme over het begin van het studiejaar, heb ik de afgelopen weken ook wel mindere dagen gehad. Vanwege amerikaanse regels moest ik een maand voordat mijn colleges zouden beginnen aanwezig zijn in de VS. Op zich is dat natuurlijk prima, je hebt alle tijd om te wennen aan de cultuur, mensen te leren kennen, je huis in te richten, de stad te verkennen etc. Toch viel het me zwaar om die vier weken door te komen. Door de verschrikkelijke (en ongebruikelijke) hitte die het midden van de VS teisterde (een aantal dagen met temperaturen boven de 40 graden!), was het buiten gewoon veel te warm om dingen te ondernemen. Helaas had de warmte, ondanks dat ik bijna altijd binnen zat, ook invloed op m’n lichaam, waardoor ik dagenlang met knallende hoofdpijn heb rondgelopen en eigenlijk niks kon doen doen dan in een schemerige kamer op bed liggen en af en toe wat computeren. Daarnaast slaap je ‘s nachts ook nog slecht omdat de temperatuur ook dan bijna niet onder de 30 graden uitkomt; je kunt je voorstellen dat ik me niet echt happy voelde. Gelukkig was mijn hoofdpijn direkt verdwenen toen aan het begin van vorige week de temperaturen teruggingen naar ongeveer 30 graden overdag.
Iets anders dat behoorlijk wennen is, is het leven met huisgenoten. Geen van beiden kende ik voordat ik hier kwam, en wat dat betreft gaat het erg goed. Toch brengt iedereen z’n eigen gewoonten (zowel positief als negatief) mee, en het heeft af en toe wat tijd (en woorden) nodig om te begrijpen (en accepteren, of juist niet) waarom iemand iets doet zoals hij het doet. Dit gecombineerd met culturele verschillen (o.a. amerikaans individualisme) en leeftijdsverschil (ik ben verreweg de jongste in huis), maakt het soms challenging zoals de Amerikanen dat zo eufemistisch kunnen zeggen. Alles wordt overigens goed uitgepraat, daar zijn theologen heel goed in !
Een andere uitdaging is het reizen. Ik woon ongeveer 20 minuten van de campus af, maar dat is op geen enkele manier te vergelijken met 20 minuten in NL. Alleen de warmte maakt het al een marteling (geen droge draad meer aan mijn lijf als ik op het seminary aankom), maar ook de hoogteverschillen tellen behoorlijk mee. Sommige stukken zijn vlak, maar mijn GPS weet mij te melden dat ik heen ongeveer 120 meter moet klimmen en terug ongeveer 200 meter moet klimmen, met soms stijgingspercentages van 9%. Aan de ene kant vind ik het heerlijk om te fietsen, maar aan de andere kant is het ook best wel lastig en ongemakkelijk. Ik denk dat ik dit toch een beetje onderschat heb, maar het is een stuk gezonder dan met de auto (afgezien dat ik geen geld heb om een auto te kopen) en ik heb in principe de mogelijkheid om met mijn huisgenoten of buren mee te rijden naar het seminary. Toch beperkt het me wel een beetje de mogelijkheden, omdat ik niet de vrijheid heb om zomaar ergens heen te gaan of iemand bij iemand langs te gaan… de afstanden zijn daarvoor gewoon te groot (bijv. de kerk waar ik naar toe ga is ruim 13 kilometer hier vandaan…) en het openbaar vervoer (goed voor amerikaanse begrippen) is niet te vergelijken met het nederlandse OV.
Ook het recreatieve fietsen is wennen. Zo kennen ze hier nauwelijks fietspaden (ook al is St. Louis één van de meest fietsvriendelijke steden van de VS) en zijn de gewone wegen lang niet zo goed onderhouden als in NL. Overal gaten en groeven en ondanks dat ik echt goed oplet, heb ik al twee lekke banden gehad doordat ik een gat inreed. Daarnaast was ik in Utrecht binnen tien minuten buiten de stad, iets dat ik hier echt niet hoef te proberen… de dichtstbijzijnde rand van de stad ligt op ongeveer 45 minuten zo heb ik vorige week uitgevonden toen ik één van de bruggen over de Missouri heb opgezocht (route staat hier – de vreemde route op de heenweg kwam doordat ik de brug niet kon vinden en geen kaart bij me had, waardoor ik drie keer ben foutgereden…). Toch was het een mooie route en het deed me op sommige momenten denken aan NL, met z’n mooie rivieren, dijken, uiterwaarden en bruggen. Een paar foto’s komen (zo snel mogelijk) hiernaast/onder.
technisch
Zoals ik in mijn vorige post al had aangegeven, boven aan iedere post staat tegenwoordig een “printer” die een makkelijk afdrukbare pagina geeft, zonder alle balken enzo aan de zijkant. Een aantal mensen heeft mij gevraagd of het mogelijk is om de stukjes die ik hier schrijf ook per email te ontvangen, zodat ze niet iedere keer hoeven te kijken op de website of er al iets nieuws is gepost. Dat is vanaf nu ook mogelijk en wel zo: Ga naar de weblog-hoofdpagina (klik bovenaan op blog), scroll naar beneden, net zolang totdat de rechterbalk ophoudt. Vlak boven het einde staat een rijtje met links, waaronder ook “register”. Klik daarop en vul de gevraagde gegevens in. Linksonder is nu een menuutje waarin je kunt aangeven dat je de posts en/of reacties per email wilt ontvangen. Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld .
Eerst maar weer eens tot zover. Binnenkort komt er een post over de kerk die ik nu een paar keer heb bezocht, maar nu eerst maar weer slapen. Bye!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Horror en nog veel meer…
Na een paar dagen radiostilte, is hier weer uw reporter uit Saint Louis. Al een uur zit hij te staren naar zijn computerscherm… hij heeft ondertussen alweer zoveel te vertellen, maar waar moet hij in vredesnaam beginnen. Uitstellen klinkt aanlokkelijk, maar ieder uitstel geeft alleen nog maar meer dingen om over te schrijven. En ondertussen tikt de tijd en begint het in Nederland alweer licht te worden…
Mijn vorige post dateert alweer van vorige week maandag zag ik zonet. Dat lijkt al maanden geleden (gek is dat eigenlijk… daar is vast al wel eens onderzoek naar gedaan hoe de tijdsperceptie van mensen eigenlijk werkt… lijkt me wel interessant om over te lezen). We hadden toen nog niet eens internet, onvoorstelbaar. Maar goed, ondertussen hebben we dat dus wel en zit ik lekker op m’n eigen kamertje te typen, met op de achtergrond wat geluiden vanuit de huiskamer waar mijn huisgenoot football zit te kijken. Let wel, niet voetbal zoals wij dat kennen (dat heet hier ‘soccer’), maar amerikaans football, een verschrikkelijk lompe sport, waar volledig ingepakte mensen met helm en hekwerk voor het gezicht, elkaar een niet-ronde bal proberen over te gooien en vooral elkaar zo lomp mogelijk tegen de grond proberen te werken. Niet mijn ding, maar het is hier in de VS verschrikkelijk populair. Als ik dan toch voor een amerikaanse sport moet kiezen, kies ik voor baseball, maar dat vind mijn huisgenoot maar ‘boring’. Tja…
Zo leer ik langzamerhand in te burgeren in de amerikaanse samenleving en blijf ik me erover verbazen, ondanks dat dit niet de eerste keer is dat ik in de VS ben. Na vorige week al behoorlijk gesettled te zijn met materiele dingen, heb ik me de afgelopen week gestort op niet-materiele dingen… huh? volgens mij is dit niet helemaal het woord dat ik bedoel (helaas overkomt me dat in het Engels ook nog te vaak…), maar ik zou niet precies weten hoe je anders dingen noemt zoals een bankrekening en een abonnement voor een mobiele telefoon…
Terug in het stenen tijdperk, zo voelde ik me op sommige momenten afgelopen dagen. Niet dat ik ooit het stenen tijdperk heb meegemaakt, maar dat terzijde. Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden… vergeet dat maar. Als je in Nederland een bankrekening opent komt daar (bijna) automatisch internetbankieren bij (tenzij je over de tachtig ben en geen internet hebt ) en kun je geld overmaken aan jan-en-alleman en staat het vaak een dag later al op jan’s rekening. Hier hebben ze het on-line bankieren nog maar net uitgevonden, maar buiten een overzicht van bij- en afboekingen en checken van je huidige saldo, kun je niet veel. Hoe doe je dan overschrijvingen, het betalen van je bills (huur, gas/water/elektriciteitsrekening etc.) en betalingen aan jan-en-alleman? Gewoon, via papieren cheques! Bijna iedereen loopt hier constant rond met een chequeboekje alsof het de gewoonste zaak van de wereld is (… is het natuurlijk ook, en 20 jaar geleden was het dat ook nog in NL). Om het nog gekker te maken, bij sommige banken kun je het betalen van je bills ook online doen, maar meestal print de bank dan een cheque uit en stuurt die naar de ontvanger van het geld, die dan weer naar zijn bank toe moet gaan om de cheque te incasseren… Tja… Zo kan het ook.
Terug naar het papieren tijdperk dus. Omdat mijn huisgenoot (die alle betalingen doet) bij de Regions bank zit, heb ik daar ook maar een account geopend. Wonder boven wonder is het nu mogelijk om on-line geld van mijn rekening naar zijn rekening over te maken, maar alleen omdat we bij dezelfde bank zitten. Maar voor de rest, bijvoorbeeld om mijn collegegeld te betalen, zal ik gewoon cheques moeten gaan uitschrijven.
Tot mijn nieuwe bankaccount volledig operationeel is (met pinpas en al, hier debitcard genoemd) blijf ik een beetje heen en weer schipperen en betalen met mijn creditcard van de Rabobank en de debitcard van mijn rekening in Los Alamos (waar ik gelukkig ook nog wat geld op had staan). Het wordt er helaas wel verschrikkelijk onoverzichtelijk van (heb ondertussen twee NL’se betaalrekeningen, 3 NL’s spaarrekeningen, 2 VS betaalrekeningen en 1 VS spaarrekening, en kan geld opnemen/betalen door middel van 5 pasjes (binnenkort 6)…) Heb van de week dus maar een boekhoudprogramma gedownload van internet om het allemaal een beetje bij te kunnen houden…
Geinteresseerd in nog meer stenen tijdperk verhalen? Nog eentje dan… Vorig jaar kreeg ik bij het abonnement voor een mobiele telefoon een mooie quad-band telefoon, die ik ook hier in de VS zou kunnen gebruiken. Aanbieder was T-Mobile, ook een van de grootste aanbieders in de VS. Mooi geregeld dacht ik dus; de eerste dagen kan ik gewoon nog mijn NL’se simkaart gebruiken, en na een paar dagen koop ik een amerikaanse T-mobile simkaart en duw die erin om hier te kunnen bellen. Bij aankomst bleek mijn telefoon inderdaad te werken op het T-Mobile netwerk, alleen bellen was wel een beetje duur (1 euro/minuut). Niet getreurd, er zat een T-Mobile dealer om de hoek. Na wat speuren op internet had ik een mooie pre-paid aanbieding gevonden die me wel wat leek, het aantal minuten was echter wel wat hoger dan ik verwacht had. Bellen in de VS is echter niet wat het is in Nederland. Navraag bij mijn huisgenoot leerde me dat niet alleen de beller betaald voor een telefoongesprek, maar ook de gebelde! Lekker cashen dus voor de telefoonmaatschappijen (nu snap ik ook waarom bijv. mijn huisgenoot een abonnement heeft van 900 (!) minuten per maand).
Toen ik de volgende dag naar de T-Mobile dealer ging voor een simkaart, bleek het niet te werken, mijn telefoon was gelockt en moet eerst unlocked worden om hem te kunnen gebruiken. Een heel vaag verhaal, want mijn T-Mobile telefoon blijkt dus gelockt te zijn voor het T-Mobile netwerk… wie het snapt mag het zeggen! Wordt vervolgd…
Gelukkig zijn er ook leuke dingen te melden, het is niet alleen kommer en kwel.
Om volledig gebruik te maken van de moderne techniek heb ik een webcam gekocht. Heb je dus skype op je computer (msn crashed op een of andere manier als ik m’n webcam aan heb staan), dan kun je me tegenwoordig ook zien als ik aan het bellen ben! Doen dus, want het is echt leuk! (mijn username op skype is plarends).
Mocht dit klinken alsof ik heel eenzaam ben en dus heel hard zit te wachten op urenlange skype-gesprekken vanuit Nederland, dan moet ik jullie teleurstellen. Ik heb ondertussen al heel veel mensen hier leren kennen, waaronder ook veel mensen die mij mij in het jaar zitten. Omdat de huisvesting op de campus helemaal vol zit, hebben heel veel mensen onderdak gevonden in hetzelfde complex als waar ik ook woon. Vooral afgelopen dagen was het een komen van vooral families en heb ik samen met mijn huisgenoot en nog wat andere mensen van het seminary geholpen bij maarliefst vier verhuizingen, veelal mensen die (een stuk) ouder zijn dan ik en al kinderen hebben. Daarnaast blijken er hier ook al wat andere studenten te wonen, zodat we hier zowat onze eigen campus kunnen beginnen … Ook het gezin dat onder ons woont blijken Covenant studenten te zijn.
Naast de contacten die ik hier ondertussen heb opgedaan, begint mijn rooster ook een beetje vorm te krijgen. Het is nog niet helemaal definitief, maar waarschijnlijk komt mijn week er als volgt uit te zien:
Maandag:
14.30-16.30 — Spiritual & Ministry Formation
18.15-21.00 — Prophetical Books (van dr. Richard Pratt, een grootheid hier in de VS, die iedere week vanuit Orlando speciaal voor dit college wordt ingevlogen)
Dinsdag:
8.30-9.45 — Preparation and Delivery
10.00-10.45 — Chapel
11.00-12.15 — Beginning Greek
(eventueel) 12.15-14.15 — Ministry Lunch
Woensdag:
10.00-10.45 — Covenant Groups
11.00-12.15 — Covenant Theology
Donderdag:
8.30-9.45 — Preparation and Delivery
10.00-10.45 — Covenant Groups
11.00-12.15 — Beginning Greek
(eventueel) 12.15-14.15 — Ministry Lunch
Vrijdag:
10.00-10.45 Chapel
11.00-12.15 Covenant Theology
13.00-14.00 — Beginning Greek
That’s it. Later zal ik wel wat meer vertellen over deze vakken, op dit moment weet ik ook nog niet veel meer dan wat de studiegids erover zegt. Afhankelijk van een toets die ik binnenkort moet doen, waarin mijn bijbelkennis wordt getest, komt er ook nog op donderdagmiddag een Bible Content Overview bij, maar dat is nog even afwachten.
De rest van de tijd moet ik studeren en werken! Op aanraden van wat mensen hier, die zeiden dat het ondoenlijk is om alleen maar te studeren en dat je er eigenlijk wat naast moet doen, heb ik eens geinformeerd naar de mogelijkheden om wat te werken. Omdat ik een international student ben, mag ik alleen op de campus werken, en direkt kreeg ik de vraag of wilde werken in de bibliotheek. Twee dagen later mocht ik komen opdraven voor een interview, en de dag daarna kreeg ik te horen dat ik ze me hadden aangenomen! Vanaf september werk ik dus ongeveer 10 uur in de week en verdien daarmee ook nog wat.
Zo, volgens mij heb ik met deze post mijn achterstand weer ruimschoots goedgemaakt. Ik wilde nog foto’s posten, maar ik vrees dat mijn camera er na ruim drie jaar trouwe dienst echt mee op is gehouden… Vanavond kreeg ik hem niet langer dan een paar seconden aan de praat, morgen zal ik eens kijken of hij nog te redden is, zo niet, dan duurt het nog wel even voordat er hier foto’s gaan komen, eerst moet er weer geld zijn.
Ik ga zo maar eens proberen te slapen, want dat lukt hier nog niet zo goed. De warmte is momenteel echt verschrikkelijk. Het is momenteel kwart over elf en nog steeds 32 graden buiten… niet om uit te houden, ookal wen ik er ondertussen al wel wat aan en is ons huis voorzien van een prima airconditioning. Maar de vooruitzichten zijn werkelijk een verschrikking, een horrorscenario, zie hier (the weather channel) en hier (weer.nl). Maar goed, ook aan dit weer komt een keer een einde, en daar houd ik me maar aan vast. Bye.
ps. een handige tip voor mensen die mijn posts uitprinten: bovenaan staat een printer-icoontje, als je daar op klikt krijg je een makkelijk printbare pagina.
Related items
Korte update: om stil van te worden!
Het gaat goed!
De voorbereidingen voor de grote move vorderen gestaag. M’n boeken zijn ondertussen al ingepakt, 8 dozen vol, in totaal ongeveer 125 kg, dat naar de overkant van de oceaan moet worden verscheept. Voordat het zover is probeer ik nog alles in de computer te zetten, en soms voel ik me (weer) echt een dataslaaf… Urenlang achter de computer, stapel na stapel, vermoeiend en bijna hersendodend werk… maar toch ook wel leuk, heb ik weer eens al m’n boeken in handen.
Verder ook m’n visum binnen. Wat een vertoning. Omdat het consulaat heel veel aanvragen had voor studenten die in de VS gingen studeren, hadden ze alle afspraken zo veel mogelijk naar één avond verschoven: 250 aanvragers in vier uur ofzo. Door de enorme tijdsdruk die dit met zich meebracht, waren er extra veiligheidsmaatregelen getroffen. Zo mocht je echt helemaal niks anders bij je hebben dan alleen de formulieren die je mee moest brengen, een telefoon, mp3-speler, zelfs een rugtas was uit den boze. Gewapend met alleen een enveloppe met allerlei papieren begaf ik me daarom naar het consulaat, afwachtend wat er gebeuren zou. Eerdere ervaringen waren zowel positief (aanvraag goedgekeurd) als negatief (enorm lange wachtrijen), en ik verwachtte dus niet veel goeds, zeker niet met de aankondiging dat ze 250 mensen gingen behandelen die avond.
Al met al viel het reuze mee. Al m’n formulieren waren in orde (had ik van tevoren op moeten sturen) en ik kon zo aansluiten in één van de drie rijen waar iedereen moest wachten op het beruchte interview. De personen voor mij werden redelijk stevig ondervraagd (o.a. over banden met NL, wie de studie ging betalen, waarom ze in de VS wilden studeren en wat ze daarna gingen doen). Toen ik na een minuut of 15/20 aan de beurt was, keek de man achter het glas eens door mijn paparassen, nam mijn vingerafdrukken en zette een stempel op mijn oude visum, waarna het volgende gesprek zich ontspon tussen hem en mij:
Medewerker: “Ah, je bent post-doc?!” (post-doc — iemand die recent gepromoveerd is, en nog geen vaste baan heeft op zijn vakgebied…)
Ik: “Nee, ik ben post-doc geweest.”
Medewerker: “O… Je gaat naar St. Louis zie ik, is het daar niet veel te licht om naar de sterren te kijken?”
Ik: “Ja, dat wel, maar ik ga ook niet voor sterrenkunde naar St. Louis, maar om theologie te studeren”
Medewerker: “O, ja, ik zie het…, nou succes, over twee dagen krijg je je paspoort met visum thuis”
Verbouwereerd stond ik dus weer op straat… Wat ik ook had verwacht, dit niet…, maar goed, wel lekker. Geen gedoe met allerlei dingen aantonen, lekker een visum voor de komende jaren. Al met al hebben een eerder visum naar Los Alamos plus het feit dat ik gepromoveerd ben, de consulaatsmedewerker waarschijnlijk zoveel vertrouwen in mij gegeven dat hij de noodzaak van een diepgaand interview niet echt zag.
Verder ben ik druk afscheid aan het nemen. Zoveel mensen die ik nog even gedag wil zeggen, en zo weinig tijd… Toch goed om te doen, ookal is het soms wel emotioneel (de wereld vergaat niet hoor, ik ga alleen eventjes weg, maar toch voelt het best lang en ver)
Afgelopen zaterdag en zondag afscheid genomen in de kerk, wat tegelijkertijd de officiele start van mijn steuncomité was. Voor de studie in de VS kan ik nl. geen aanspraak maken op studiefinanciering, zowel van de IBG als vanuit onze kerken (omdat ik niet in ‘Kampen’ studeer). Daarom word ik ondersteund door familie, vrienden en gemeenteleden, door middel van een steuncomite. Zij zorgen ervoor dat er de komende jaren genoeg geld is dat ik kan studeren zonder dat ik me heel veel zorgen hoef te maken over financien enzo. Wil je mij ook steunen, kijk dan even hier, of vul het onderstaande formuliertje in. Er zal dan een mailtje worden gestuurd naar het steuncomite, waarna ze zo snel mogelijk contact met je opnemen.
Ondanks dat ze nog maar een paar dagen echt bezig zijn, hoorde ik vanavond van degene die de bankrekening beheert dat er al ruim 1500 euro binnen was gekomen (in drie dagen)… Toen werd ik echt even stil…
Praise God! Bedankt allemaal!
cforms contact form by delicious:days
Related items
Belangrijke data
Zoals wel bekend vertrek ik binnenkort naar de VS om daar te beginnen aan een driejarige studie theologie. Hieronder staan een aantal belangrijke data, zodat je op de hoogte bent van waar ik mee bezig ben.
2 juli 2007 — bezoek aan het Amerikaanse Consulaat voor een visum interview… spannund
7 juli 2007 — middag in de kerk waar ik ga vertellen over mijn plannen, tegelijk ook soort van afscheid
8 juli 2007 — afscheidsdienst om 9.30 in de Rehobothkerk, iedereen welkom
week 30 — verhuizen
1 augustus 2007 — vertrek naar de VS
3 augustus 2007 — melden op Covenant Theological Seminary
20 augustus 2007 — start introductie programma van Covenant Seminary
28 augustus 2007 — start colleges fall term
