Pasen
“De bijbel – het oude en nieuwe testament – is het verhaal van schepping en nieuwe schepping. Daarbinnen is het het verhaal van verbond en nieuw verbond. Wanneer we de bijbel lezen als Christenen, lezen we het als mensen van het nieuwe verbond en de nieuwe schepping. We lezen het niet als een vlakke, saaie lijst van regeltjes en waarheden, maar we lezen het als het verhaal waarin we zelf gevraagd worden om mee te doen. We lezen het om te ontdekken hoe “het verhaal tot nu toe” was, en ook hoe “het zou moeten eindigen.” Of om het met andere woorden te zeggen, we leven ergens tussen het einde van het bijbelboek van de Handelingen van de apostelen en de slotscene van Openbaring. Wanneer we de bijbel willen begrijpen en hoe z’n kracht op de juiste manier in en door ons werkt, dan moeten we leren om te lezen en begrijpen in het licht van het overkoepelende verhaal.”
“Onze taak in het heden is om te leven als opstandings-mensen tussen Pasen en de laatste dag, met ons leven, gezamenlijk en individueel, in zowel eredienst en missie, als een teken van het eerste en een voorproef van het tweede.”
N.T. Wright, Surprised by Hope, HarperOne, 2008, 281 & 30.
Marc Chagall, Easter, 1968.
Related items
Good Friday
"All the Jewish festivals are packed full of meaning, and Passover is the most meaningful of all. The festival involves a dramatic retelling of the exodus story, reminding everybody of the time when the tyrant was overthrown, when Israel was free, when God acted powerfully to save his people. Celebrating Passover always carries, to this day, the hope that God will do so again. Jesus’s fresh understanding of Passover, given in interpreted action rather than abstract theory, spoke of that future arriving immediately in the present. God was about to act to bring in the kingdom, but in a way that none of Jesus’s followers (despite his attempts to tell them) had anticipated. He would fight the messianic battle–by losing it. The real enemy, after all, was not Rome, but the powers of evil that stood behind human arrogance and violence, powers of evil with which Israel’s leaders had fatally colluded.[...]
So he spoke of the Passover bread as his own body that would be given on behalf of his friends, as he went out to toke on himself the weight of evil so that they wouldn’t have to bear it themselves. He spoke of the Passover cup as containing his own blood. Like the sacrificial blood in the Temple, it would be poured out to establish the covenant–but this time the new covenant spoken of by the prophet Jeremiah. The time had now come when, at last, God would rescue his people, and the whole world, not from mere political enemies, but from evil itself, from the sin which had enslaved them. His death would do what the Temple, with its sacrificial system, had pointed toward but had never actually accomplished."
"The next few hours were tragic and brutal. Jesus wrestled in prayer in the Garden of Gethsemane, with the darkness which he felt caving in upon him while he waited for arrest. The chief priests did what one might have expected: carried out a quick, quasi-legal procedure–enough to frame a charge of seditious talk agains the Temple and ultimately blasphemy. [...] The Roman governor was weak and indecisive; the priests manipulative. Jesus went to his death on a charge of which he was innocent–actual rebellion against Rome–but of which most of his contemporaries were guilty, at least in intention. Barabbas, a rebel leader, went free in his stead. A centurion, looking up at his thousandth victim, saw and heard something he hadn’t expected and muttered that maybe this man was God’s Son after all.
The meaning of the story is found in every detail, as well as in the broad narrative. The pain and tears of all the years were met together on Calvary. The sorrow of heaven joined with the anguish of earth; the forgiving love stored up in God’s future was poured out into the present; the voices that echo in a million human hearts, crying for justice, longing for spirituality, eager for relationship, yearning for beauty, drew themselves together into a final scream of desolation.
Nothing in all history of paganism comes anywhere near this combination of event, intention, and meaning. Nothing in Judaism had prepared for it, except in puzzling, shadowy prophecy.
The death of Jesus of Nazareth as the king of the Jews, the bearer of Isreal’s destiny, the fulfillment of God’s promises to his people of old, is either the most stupid, senseless waste and misunderstanding the world has ever seen, or it is the fulcrum around which world history turns.
Christianity is based on the belief that it was and is the latter."
N.T. Wright, Simply Christian, 2007, 109–111.
Marc Chagall, Exodus, 1952-66
Marc Chagall, White Crucifixion, 1938
Related items
Over lezen enzo…
de kerstvakantie zit er weer op en na een geweldig, maar vermoeiend bezoek aan Nederland, ben ik gelijk vorige week woensdag weer met studeren begonnen… maar ook dat zit er weer op. Anderhalve week hebben we ons bezig gehouden met de eerste brief van Johannes. Een geweldige brief met zoveel diepgang en zo confronterend, iets dat me keer op keer weer opviel. Woord voor woord zijn we door deze brief “heengelezen” en ik heb dus m’n eerste bijbelboek volledig vertaald!… (ok, ok, de taal van Johannes is niet heel erg moeilijk, redelijk eenvoudige woorden en zinsconstructies met af en toe wat moeilijkere stukken er tussen door).
Na mijn afsluitende tentamen vanmorgen ben ik nu weer twee weken vrij. Komende week breng ik door ergens in de heuvels van Missouri voor een retreat van l’abri. Even een week weg, beetje nadenken, tot rust komen, genieten van de natuur en wat werken (ze bouwen daar een retreatcentrum, en het format van l’abri is een perfecte combinatie van een halve dag werken met je handen en een halve dag lezen/studeren/nadenken… naast studeren helpen we dus komende week bij de bouw van dat retreatcentrum). Ik zie er naar uit… foto’s komen t.z.t. wel op m’n weblog.
Een van de boeken die meegaat komende week is “a long way gone” van Ishmael Beah, een jongen uit Sierra Leone, ietsje jonger dan ik zelf ben, en die jaren lang heeft geleden onder de burgeroorlog in zijn land. Over zijn ervaringen als kindsoldaat heeft hij een indrukwekkend boek geschreven… hartverscheurend op sommige bladzijden, maar zeker de moeite waard om te lezen… Het heeft m’n ogen opnieuw geopend voor de verschrikkingen van oorlogen en geweld en de volstrekt andere wereld van Afrika, en vele andere landen op het zuidelijke halfrond. Zeker een aanrader dus!
… ga deze post later afmaken, want m’n lift staat voor de deur… op naar l’Abri!
People who looked at this item also looked at…
Related items
nog een paar dagen…
een hartelijk welkom aan alle mensen die het interview met mij in Illuster hebben gelezen. Wil je meer weten over waarom ik de overstap heb gemaakt van sterrenkunde naar theologie, lees dan mijn verhaal hier. Ookal is het specifiek geschreven voor Christenen, het geeft wel een goede indruk van mijn ideeen en visie. Voel je welkom om te reageren, via de comments hieronder, of het contactformulier.
Het einde van het eerste semester op Covenant Seminary is bijna in zicht… nog twee tentamens en dan vlieg ik naar Nederland voor een korte vakantie. Ik kan terugkijken op een enerverend semester, het was zwaar, maar zeker de moeite waard. Covenant is een geweldig plek om te studeren, daar ben ik nu wel achter, en niet in het minst vanwege de buitengewone kwaliteit van de hoogleraren en andere docenten. Ze zijn niet alleen goede theologen, maar staan ook met beide benen op deze aarde en weten ontzettend goed wat er zich buiten de wereld van het seminary afspeelt. Daarnaast zijn ze ook persoonlijk begaan met de studenten, en maken ze alle tijd vrij om met je te praten en te bidden, en dat is erg gaaf! Ik zie uit naar het vervolg.
Waar ik erg van geniet is de wil hier op Covenant om in gesprek te gaan met de cultuur… om niet los te staan van wat er in de wereld gebeurt, maar de interactie aan te gaan. Dat uit zich in verschillende dingen, waaronder bijvoorbeeld een regelmatig ‘worldview café’, een soort van lunchdiscussie tussen een aantal mensen (vaak hoogleraren) over een maatschappelijk relevant onderwerp en ook is de voormalig vice-premier van Iran hier recentelijk langsgeweest om met ons door te praten over de dialoog tussen de Islam en de rest van de wereld, en dan specifiek het Christelijk geloof. Maar dit is niet het enige…
Zoals iedere kerkganger weet is er nogal wat in beweging in de kerken. Dat geldt niet alleen voor Nederland, maar net zogoed voor de VS. De ‘oude waarheden’ worden niet zonder meer meer geloofd door de jongere generaties en er is een sterk verlangen naar meer beleving in de kerk. In tegenstelling tot Nederland (waar we wat dat betreft nog best wel ‘traditioneel’ zijn) is er hier in de VS een beweging op gekomen die kerk wil zijn voor de postmoderne generatie, zowel voor christenen als niet-christenen, een beweging die heel breed wordt aangeduid als ‘emerging churches’ (wat zoiets betekent als jonge, opkomende kerken). Kenmerken van deze beweging zijn onder andere een nadruk op de kerk als gemeenschap en ontvanger & doorgever van het koninkrijk van God, spiritualiteit en besef van beperktheid en gebrokenheid, dialoog, relevantie, kunst en missionair leven in balans met een gezonde leer.
Omdat Covenant graag wilde weten op welke manier deze beweging van belang kan zijn voor de gereformeerde kerken, hadden ze half oktober Darren Patrick, predikant van ‘the Journey’, een jonge ‘emergent’ reformed baptist kerk uitgenodigd om een aantal lezingen te verzorgen. In de paar jaar dat the Journey nu bestaat, zijn ze uit het niks gegroeid tot ruim 2000 kerkgangers per zondag, van wie heel veel geen christelijke achtergrond hebben. En ook al is de situatie hier in de VS niet vergelijkbaar met NL (hier maakt religie nog duidelijk onderdeel uit van de samenleving, in tegenstelling tot NL), toch stipte Darren in zijn lezingen (die je hier kunt vinden) een heel aantal dingen aan waar we in NL denk ik flink over na zullen moeten denken omdat postmoderne mensen op een andere manier denken en informatie verwerken en zich daarom simpelweg vervelen en niet thuisvoelen in een traditionele kerk.
Als ik eerlijk ben is dat regelmatig ook mijn eigen ervaring, en misschien ben ik wel veel postmoderner dan ik me ooit had gerealiseerd. De ervaring die ik tot nu toe heb met ‘emerging churches’ is hoopgevend, in die zin dat dienst en dan vooral de preek me diep raakten en het is mooi om te ontdekken dat de Bijbel weldegelijk iets te zeggen heeft in het leven van een post-modern mens, met al z’n worstelingen, twijfel, mogelijkheden en plezier. Het heeft mijn ogen geopend voor een eredienst en een manier van preken die de postmoderne mens confronteert en aanspreekt, en ik hoop daar de komende jaren nog veel van te leren en die stijl me eigen te maken, omdat ik denk dat dit een stijl is die ook in Nederland christenen én niet-christenen zal aanspreken.
Momenteel sneeuwt het hier behoorlijk, we zitten al op zo’n 7 cm en de verwachting is dat dat oploopt richting 15-20 cm. Ik zal binnenkort nog wat foto’s posten, ook van de ijzel die we vorig weekend gehad hebben. En met een beetje geluk kan ik volgende week dan ook nog schaatsen in NL! Wat wil je nog meer?!
update:
sneeuw, veel sneeuw, nadat we vorig weekend al drie dagen ijzel hebben gehad!
Hier zijn de foto’s: december 2007
People who looked at this item also looked at…
Related items
de ups en downs van een seminary student
heb ik eindelijk weer eens tijd om iets te schrijven, weet ik gewoon niet goed wat ik moet schrijven. Niet dat er hier niks gebeurt en dat ik een saai leven heb, integendeel! Misschien gebeurt er wel gewoon teveel, en heb ik niet genoeg tijd om het allemaal te verwerken.
Laat ik eerst maar eens over wat triviale dingen schrijven, misschien krijg ik dan inspiratie 
Bedankt allemaal voor jullie kaartjes, kadootjes, gelukwensen voor mijn verjaardag van twee weken geleden. Ik probeer (met nadruk: probeer) iedereen binnenkort een persoonlijk mailtje terug te sturen, maar dat ligt helemaal aan hoe druk ik het heb. Als het zo gaat als vorige week dan gaat het niet lukken, als het zo gaat als deze week is er iets meer hoop. Die eerste week was overweldigend. Ik dacht dat ik een intensieve studie had gedaan in Utrecht waar ik behoorlijk wat uren maakte, maar dat is volstrekt onvergelijkbaar met wat ik nu meemaak. Dit is meer dan full-time, veel meer, als ik niet uitkijk slokt het m’n hele leven op. Ter illustratie even de week die achter me ligt:
Maandag heb ik maar één college (van 14.30 tot 4.30), maar ‘s ochtends werk ik in de bibliotheek. Dat begint niet op een gewone tijd, maar om 7.00, wat betekent dat ik om 6.00 opsta zodat ik om 6.25 op m’n fiets kan zitten. Ik werk dan tot 11.30, en heb dus nog wat tijd voordat m’n college begint. ‘s Avonds moet ik weer studeren, afgelopen maandag tot (een beetje tè) ver in de nacht omdat ik dinsdag een paper af moest hebben.
Dinsdag heb ik college van 8.30 tot 12.15 (met tussendoor chapel), heb daarna tot 15.00 tijd om te studeren, waarna ik weer werk tot 17.00. ‘s Avonds weer studeren.
Woensdagochtend ga ik weer om 6 uur m’n bed uit zodat ik weer om 7.00 in de bibliotheek kan zijn, werk tot 10.00, heb een uurtje vrij, heb daarna college tot 12.15. Daarna de hele middag/avond om te studeren.
Donderdag begint de dag weer om 8.30 met een college tot 9.45, daarna covenant group, een kleine groep die iedere week bijeenkomt om met elkaar door te praten over hoe het gaat, met elkaar mee te leven en voor elkaar te bidden. Daarna vanaf 11.00 weer college tot 12.15. Vrij tot 14.30, en college tot 17.15. ‘s Avonds studeren: weer een lange dag dus. Vrijdag is relatief rustig, chapel om 10.00, college van 11.00 tot 12.15 en college van 13.00 tot 14.15. Daarna weekend, maar dat betekent niet dat er niet gestudeerd wordt… integendeel…
Het begin van de week is nogal heftig, maar naar het einde toe wordt het langzaam beter (vandaar dat ik nu ook m’n log kan tiepen). Daarnaast denk ik dat ik ook weer heel erg moest wennen aan een vol en strak dagprogramma, en dat ik daar nu wat beter grip op begin te krijgen.
Het zwaarste valt me tot nu toe grieks, en dat zal wel zo blijven ook. Vooral de eerste week worstelde ik er erg mee, maar ook hier heb ik het idee dat ik er grip op begin te krijgen. Ondertussen al drie quizzen gehad (soort van SO’s), waar ik niet altijd even goed op scoorde, hoewel ik over die van vanmorgen best wel tevreden was. Voor de rest is het stug en geconcentreerd doorwerken en zorgen dat ik niet teveel achter kom te lopen.
Twee andere vakken zijn nogal confronterend. De eerste is counseling, waarin we alle aspecten van het kwaad, ellende en gebrokenheid in deze wereld onder de loep nemen, waarbij we onszelf vooral niet overslaan. Dat betekent dus veel reflecteren op je eigen leven (en op dat van anderen), welke gebeurtenissen daarin bepalend zijn geweest en waarom, maar ook hoe je emotioneel in elkaar zit, hoe je reageert op verdriet, kwaad, depressie, zorgen, angsten, schuld, schaamte, verslavingen, (homo)sexualiteit etc. en vooral ook, welke plaats God (en verlossing/heling) daarin heeft.
Het andere vak dat nogal wat voeten in de (persoonlijke) aarde heeft, is spiritual & ministry formation. Ik heb hier nog maar één college van gehad, maar ik heb het idee dat we het komende half jaar volledig worden doorgezaagd over wie we zijn, wat onze sterke/zwakke kanten zijn, wat je roeping is, maar vooral wie God is in je leven en hoe je vorm geeft aan je geloof. Er is zeker aandacht voor de theorie, maar het gaat vooral over jezelf en jouw relatie met God (en hoe je daarin kunt groeien). Niet dat ik daar tegenop zie ofzo, ik denk dat het ontzettend waardevol is, maar nadenken over jezelf kost altijd veel tijd en energie.
Het vak dat me tot nu toe het meeste heeft uitgedaagd (of misschien ook wel de meeste kopzorgen heeft bezorgd) is Covenant Theology. Als een soort van inkomer hebben we ons de afgelopen weken bezig gehouden met het post-modernisme en hoe ons dat heeft beinvloed (of juist niet). Het heeft me echt aan het denken gezet, maar ik ben er nog niet echt uit. Daarom hieronder een aantal nog niet volledig ontwikkelde ideeen van de afgelopen dagen (zware kost… sla gerust over als je daar geen zin in hebt).
[hier zouden m'n overdenkingen over het postmodernisme komen, maar het kostte me teveel tijd om m'n gedachten helemaal uit te denken en het werd al veel te laat... hopelijk in het weekend]
Verder begin ik me meer en meer thuis te voelen, vooral ook omdat ik met een aantal mensen heel intensief optrek en zich echt vriendschappen aan het ontwikkelen zijn. We studeren veel samen, hebben goede gesprekken samen, maar hebben daarnaast ook veel lol buiten (en soms tijdens) de colleges. Daarnaast ontmoet je in de colleges, chapel, kantine, de bibliotheek en gewoon buiten, ontzettend veel mensen, wat leuk is, maar ook weer z’n eigen ‘problemen’ met zich meebrengt. Zoals dit: Waar ik in NL bij een heel aantal mensen bekend was als AJP ben ik hier ondertussen bekend onder de nickname AJ, voornamelijk omdat de meeste mensen mij naam volstrekt niet normaal kunnen uitspreken (ze maken er iets heel lelijks van zoals “airunds” met de engelse “r” voorin je mond en niet de nederlandse “r” achterin je mond). Waar ik het in het begin nog wel eens probeerde met alleen Arend (Jan laat ik zo wie zo al weg omdat ze een tweede voornaam volstrekt niet snappen en van Poelarends al helemaal niks kunnen maken), heb ik dat ondertussen opgegeven omdat het ze toch niet lukte. Nu komen sommige mensen echter naar me toe omdat ze willen weten wat m’n echte naam is, maar zijn daarna vaak dolblij dat ze die niet hoeven uit te spreken en dat ze me gewoon AJ mogen noemen.
Voordat ik ga stoppen, nog één ding dat in ieder geval nog het vermelden waard is. Afgelopen maandag het eerste college van spiritual & ministry formation. Iedereen moest zich voorstellen. Op een gegeven moment was Joe aan de beurt. Hij was me al eerder opgevallen bij andere colleges omdat hij er niet typisch amerikaans uitzag, maar meer europees, nederlands misschien zelfs…, maar ik had hem nog nooit gesproken, wist tot dat moment niet eens hoe hij heette. Ookal werd het tijdens het voorstellen nog niet helemaal duidelijk, later werd het dat wel: hij komt dus uit Canada en is een tweede generatie canadees, met volledig nederlandse wortels. Daarnaast blijkt hij ook nog eens lid te zijn van de CANRC, de zusterkerken van de GKV in Canada. Groot was zijn verrassing en de mijne niet minder, en sindsdien hebben we al heel tijd samen doorgebracht, pratend over onze kerken, motivatie en visie, en onze keuze voor Covenant. (Voor de mensen uit Utrecht-NW, hij is ook nog eens een goede bekende van canaKees, zo klein kan het wereldje dus zijn…). Ik ervaar als een grote zegen om samen met hem hier te studeren en vanuit onze eigen specifieke kerkelijke (gereformeerd vrijgemaakte) achtergrond door te kunnen praten over de dingen die we hier tegenkomen, en dat geldt voor hem ook. En daarnaast worden we beiden gedreven door een vrijwel gelijke visie, motivatie en keuze voor Covenant. Bijzonder hoe God zulke mensen op je pad brengt! Het maakt me blij!
En dat was wel nodig. Vorige week was zwaar, heel zwaar, en er zijn momenten geweest dat het huilen me nader stond dan het lachen. Toch ging het deze week al een stuk beter en heb ik er echt van genoten. Het weer werkt ook mee! Het is heerlijk nazomer weer hier, met een vleugje herfst (in de goede zin, lekkere frisse nachten, heldere felblauwe luchten, heerlijke temperaturen overdag (25-30 graden); kortom echt genieten na de enorm hete en benauwde zomer). Ik heb de hele week al gefietst naar het seminary, en dat was echt genieten! Kortom, het gaat hier weer goed en ik geniet ervan! En dan vooral van de vriendschappen (maar ook van de studie hoor), dat maakt het leven een stuk mooier, maar dat is wel duidelijk geworden uit het verhaal hierboven denk ik.
hartelijke groet,
arend jan
People who looked at this item also looked at…
Related items
Toegelaten tot Covenant Seminary
Goed nieuws: vanavond kreeg ik bericht dat ik ben toegelaten voor de masteropleiding theologie aan Covenant Seminary in St. Louis. Binnenkort (veel) meer hierover…
Related items
Linkdump: wat mij heeft geboeid afgelopen jaar…
Temidden van alle geweld van Top zoveels enzo die traditiegetrouw over je worden uitgestort aan het einde van het jaar, wil ik ook een soort van top maken. Mwah, nee, toch maar niet. Ik houd het gewoon bij een lijst van weblogs (en sites) die ik het afgelopen jaar heb ontdekt en/of regelmatig heb gelezen en die een meer dan gemiddelde invloed hebben gehad op mijn leven. Waar het overgrote deel van internet niets anders dan zooi bevat, zijn er ook sites die meer dan de moeite waard zijn om regelmatig te bezoeken.
De eerste site die ik wil noemen is die van Tim Challies, die onder het motto ‘putting the fun in fundamentalism’ al ruim duizend dagen onafgebroken op zijn blog bijna alle aspecten van het christelijk geloof van behartenswaardig commentaar voorziet. Daarnaast leest hij ongeveer iedere 2-3 dagen een boek, waarvan hij ook nog eens een review post. Om op de hoogte te blijven van wat er internationaal speelt onder christenen (hmm, vooral in de VS, maar daar was ik toch al op georienteerd ) neem ik regelmatig een kijkje op de weblog van Justin Taylor die logt op Between Two Worlds. Voor wat meer theologische beschouwingen, gelardeerd met wat luchtige berichten, kijk ik regelmatig op Jollyblogger, de weblog van PCA pastor David Wayne. Zeker de berichten die hij plaatst over theologische onderwerpen zijn de moeite waard, altijd degelijk en goed onderbouwd. Hadden maar meer predikanten de tijd, kennis en vaardigheden om op zo’n toegankelijke manier te schrijven… Twee andere opbouwende sites zijn van Joel Garver op Sacra Doctrina en Alastair Roberts op Alastair Adversaria. Voor een kritische noot bezoek ik Internetmonk, die me regelmatig reden geeft om bij mezelf te rade te gaan of schijnbaar vanzelfsprekende standpunten wel zo houdbaar zijn. Hij heeft ondertussen de vanzelfsprekendheden van het evangelische christendom achter zich gelaten en is opnieuw aan het ontdekken wat het betekent om dicht bij Jezus te leven. Boeiend om te lezen dus! (more…)
Related items
Bono en het kruis
Intrigerend! Bono: Niet alleen een goede zanger, ook een hedendaagse profeet. Iemand die spreekt over rechtvaardigheid, vergeving, verlossing en genade. Over zijn fouten die erger zijn dan de goede dingen die hij doet. Over dat hij daarom Jezus nodig heeft omdat hij het anders niet redt. Ik kan het wel allemaal gaan quoten hier, maar dat heeft niet zoveel zin. Lees dit steengoede interview met Bono: Bono: genade is groter dan karma.
Soms zou je aan de voeten willen zitten van zo iemand… (Lucky Martijn). Hij zou het zelf niet willen, want hij zit aan de voeten van iemand anders. Iemand die ook opkwam voor de zwakken in de samenleving, rechtvaardigheid: die het zelf is in persoon! De enige die het waard is om na te volgen, voor Bono en voor mij. En dat verbindt ons weer, ondanks dat ik U2 niet heel erg goed ken… (shame on me!)
Nog een keer genade, omdat het zo goed is!
Grace, she takes the blame
She covers the shame
Removes the stain
It could be her nameGrace, it’s a name for a girl
It’s also a thought that changed the worldAnd when she walks on the street
You can hear the strings
Grace finds goodness in everythingGrace, she’s got the walk
Not on a ramp or on chalk
She’s got the time to talk
She travels outside of karma, karma
She travels outside of karmaWhen she goes to work
You can hear the strings
Grace finds beauty in everythingGrace, she carries a world on her hips
No champagne flute for her lips
No twirls or skips between her fingertips
She carries a pearl in perfect condition
What once was hurt, what once was friction
What left a mark no longer stains
Because Grace makes beauty out of ugly thingsGrace finds beauty in everything
Grace finds goodness in everything
People who looked at this item also looked at…
Related items
De Westerse Bijbel
Time to Turn heeft een briljante actie verzonnen waar ze hopelijk veel publiciteit mee krijgen. De Westerse Bijbel is een uitgave van de bijbel helemaal toegepast op de westerse cultuur, zodat we lekker door kunnen blijven gaan met consumeren zonder ons schuldig te voelen over moraliserende uitspraken die Jezus ooit, in een ver geleden heeft gedaan.
Het moet maar eens uit zijn met de gemakkelijke kritiek die christenen op basis van de Bijbel hebben op materialisme en de liberale markteconomie. Vanuit die gedachte heeft stichting de westerse bijbel een boekje met Bijbelpassages uitgebracht waaruit de in haar ogen achterhaalde aanklachten tegen armoede, rijkdom en onrecht zijn geschrapt.
“Jezus sprak wijze woorden, maar we mogen nooit en te nimmer vergeten dat Hij een timmerman was. Geen econoom”, aldus de initiatiefnemers op hun website www.westersebijbel.nl. “Als je de oude Bijbel leest, dan vergaat het plezier je snel. Om de haverklap krijg je weer een waarschuwing dat er iets mis is met je geld.
De Westerse Bijbel, met ‘gekuiste’ fragmenten uit Exodus (de Tien Geboden), Spreuken, Jesaja en Matteüs, is volgens de stichting voor de 21e-eeuwse westerling een stuk beter te verteren. Uit de Tien Geboden zijn bijvoorbeeld ‘Gij zult niet stelen’ en ‘Gij zult niet begeren…’ geschrapt.
Via het ANP vertelt Frank Mulder van Time to Turn de gedachte achter deze actie.
“De Stichting de Westerse Bijbel kruipt in de huid van de gewone gelovige”, aldus Mulder. “Ga maar eens naar de kerk, er is geen hond die erover nadenkt om serieus zijn geld te delen, minder spullen te kopen of de straat op te gaan tegen onrecht. Wij van Stichting De Westerse Bijbel zijn alleen wat consequenter. We knippen weg wat we niet gebruiken!” aldus de website.
Amen!… maar hoeveel van mijn bijbel neem ik zelf eigenlijk niet echt serieus?
HT: gkv forum
Related items
N.T. Wright: Simply Christian
Het nieuwste boek van N.T. Wright, bisschop van Durham (Engeland), is meer dan de moeite waard. Ik ben er vanavond in begonnen en heb er geen moment spijt van. Even simpel als doeltreffend beschrijft Wright waarom ‘christianity makes sense’. Op geen enkele manier draait hij om de hete brei heen, en waar andere apologetische boeken vaak een rationele en wetenschappelijke insteeek hebben, kiest Wright voor een persoonlijke insteek en maakt duidelijk waarom het christelijk geloof antwoorden biedt op vragen die iedereen in z’n leven tegenkomt. Waarom verlangt iedereen naar (sociale) gerechtigheid maar maken we er met z’n allen toch zo’n potje van, te beginnen bij onszelf? Of de zoektocht naar spiritualiteit of de honger naar betekenisvolle relaties, of het genieten van schoonheid. Zo relevant als wat, zeker in de postmoderne wereld waarin wij leven en waarin iedereen is losgeslagen van z’n fundamenten en alles leeg, zinloos en toevallig schijnt te zijn.
Ik ben heel benieuwd hoe de rest van het boek gaat lopen. Als ik het uit heb zal ik een uitgebreidere recensie schrijven.
