Het kloppend hart van Intelligent Design
Een boeiende quote van Nancy Pearcey op ‘the A-team blog’ over intelligent design. Ik laat hem nog een paar dagen in m’n hoofd ronddolen om de argumentatie op waarde te schatten.
Critics say the concept of design does not belong in science. They argue that it is a “science-stopper” that puts an end to scientific investigation. The head of an evolution advocacy group recently told CNN that design theory is “not a very good science, because it’s basically giving up and saying: We can’t explain this; therefore, God did it.”
But that accusation is based on a misunderstanding. The process of detecting design is thoroughly empirical. In fact, it is already an important element in several areas of science….
Today astronomers involved in the search for extraterrestrial intelligence (SETI) have worked out extensive criteria for recognizing when a radio signal is an encoded message and when it is just a natural phenomenon, like a pulsar. In other words, they have developed criteria for distinguishing between products of design and products of natural causes.
The same distinction is made in several other fields: Detectives are trained to distinguish murder (design) from death by natural causes. Archeologists have criteria for distinguishing when a stone has the distinctive chip marks of a primitive tool (design), and when its shape is simply the result of weathering and erosion. Insurance companies….Cryptologists….[etc.]
It should be possible to formalize the thinking process used in all these examples, which is exactly what design theory does. Its central tenet is that the characteristic marks of design can be empirically detected. As the title of one book puts it, in nature we can uncover Signs of Intelligence. [Total Truth, pp. 181-182, highlighted emphasis the A-Team Blog]
HT: The A-team Blog
Related items
Hoop in een objectieve wereld
Al een keer eerder heb ik gelinkt naar de website van Veritas Forum, een initiatief van Kelly Monroe Kullberg om te laten zien dat het christelijk geloof ook intellectueel gezien goede papieren heeft. Gerenomeerde wetenschappers komen spreken op verschillende universiteiten over hun persoonlijke overtuiging om te geloven in Jezus Christus en waarom je daarvoor geen ‘gespleten persoonlijkheid’ (aldus Simon van der Meer, Nederlandse Nobelprijswinnaar in het NRC Handelsblad van 18 april 1987) hoeft te hebben.
Onlangs kwam ik een interview met Kelly tegen en ook die wil ik doorlinken omdat ik echt diep onder de indruk ben van haar gedrevenheid. Hieronder een paar citaten, de rest is hier te lezen:
As a visiting student and then chaplain at Harvard, I saw the emptiness of the modern university, with its amorphous and intangible Veritas, with its rise of depression, aimlessness, sexually transmitted diseases, and other confusions including an increase in suicide. It was a stark contrast to the vibrant and brilliant Christian fellowships throughout the university.
I wanted to include the whole university in the conversations and adventures we naturally have as believers. I asked all believers to join together symphonically, to step up to the plate intellectually in grace and truth, to welcome and engage the hardest questions of the university because we believed that the Gospel would be revealed on the far side of complexity.
Wow! Allereerst respect voor het feit dat ze oog heeft voor de leegheid van het bestaan van veel studenten (maar ook docenten) die op een universiteit rondlopen. Zo gemakkelijk houden we ons alleen maar bezig met ons ‘wetenschappelijke werk’ en schermen we ons persoonlijke leven en de diepe gevoelens in onszelf af van de buitenwereld, en al helemaal van onze mede-studenten en/of collega’s. Wetenschap is objectief, en als wetenschapper moet je je persoon zoveel mogelijk buiten je werk houden, zeggen we dan, met als gevolg dat er gewoon niet over wordt gepraat en er velen vastlopen in de leegheid en zinloosheid van hun bestaan. Voor mij – en heel veel andere studenten met mij – was mijn studententijd de tijd van onzekerheid, over je toekomst, over wat je wilt, over je identiteit, over je afkomst en hoe daarmee om te gaan. Alle grote vragen van het leven zijn langsgekomen, en ik heb ermee geworsteld, vele dagen en vooral nachten, jarenlang, zonder dat er heel veel mensen waren die me hierbij konden helpen. Een donkere, grijze, eenzame tijd ook, waarin vrienden, kerk en familie er uiteindelijk wel ervoor gezorgd hebben dat ik er weer uitkwam, maar waarvan ik achteraf moet zeggen dat ik een echt open en levende gemeenschap, waarin er plek was voor al mijn vragen en er ook antwoorden werden geboden, behoorlijk gemist heb. Zeker vanuit het christelijk geloof is er alle reden om wel zo’n gemeenschap te vormen, omdat je mag leven vanuit de hoop van het evangelie, in verbondenheid met de God van hemel en aarde. Waar open en eerlijk alle, maar dan ook echt alle moeilijke vragen bespeekbaar zijn, niet omdat we het altijd zo goed weten, maar wel omdat we samen op weg zijn naar het steeds verder ontdekken van de waarheid van Jezus, voor het leven van iedereen, in alle omstandigheden. Alleen zo is het christelijk geloof relevant, en niet wanneer het de oude en geijkte antwoorden van jaren, ja zelfs eeuwen terug blijft opdreunen.
Dat is de reden dat ik hier zo enthousiast voor ben. Want het christelijk geloof heeft wat mij betreft relevantie, veel meer dan we zelf ook verwachten. Tientallen, zo niet honderden of duizenden wetenschappers kunnen vanuit hun persoonlijke leven vertellen wat het geloof voor meerwaarde geeft aan hun leven. Allemaal gestudeerde mensen die waarschijnlijk door dezelfde worstelingen heen zijn gegaan als ik, die niet hebben opgegeven, maar op een gegeven moment hebben gevonden: een persoonlijke relatie met Jezus maakt een verschil in je leven, geeft je leven zin en hoop, nu al en voor de toekomst. Jouw verhaal wordt onderdeel van een groter verhaal, van de geschiedenis die God met deze wereld gaat, en daardoor vallen de puzzelstukjes van je leven op hun plek. Waarheid is geen abstract gegeven, maar een Persoon, Jezus. Dan komen er antwoorden – geen gemakkelijke, maar diep doorleeft én relevent – op bijv. deze vragen:
Truth? Whose “truth”? Who cares?
What Story are we living in? What does it mean to be human?
Do faith and science align or conflict?
Is there hope for sexism and racism?
What of our clash(es) of civilizations?
Why does beauty mean something?
From where does love flow? How does love last?
Kelly geeft daar een mooi voorbeeld van, vanuit haar persoonlijke verhaal:
Jesus frees us from the world’s pseudo-success Matrix. We’ve been branded from birth and told what we desire, what abundant life looks like, what “knowledge” is, what story is real. So we confuse sex for intimacy, success for significance, knowledge for wisdom, and so on. We build our resumes and get all full of ourselves, all the while forgetting to love the people God’s given us. Abstract “bests” tyrannize concrete goods. We often forget to dive into community, perhaps to marry, nest, raise children (by biology or proximity), be good to our parents and neighbors and churches and strangers. We forget to save the Shire (I’m a big fan of Sam and Frodo). Sometimes we just forget to love in tangible ways, which is a sophomoric tragedy.
Living in truth, in reality, is to begin to live freely. We break out of the mediated (man-interpreted) world and into immediacy (God’s interpretation). This happened for me in Chapter 10 of the book, in a wildlife estuary on the ocean. To live in Truth is to trust the real Author, to learn our own human story, and to enter our role in his play.
Die laatste zin, daat gaat het wat mij betreft om: om je eigen rol te zien in het grote verhaal, en om de Auteur van dat verhaal te vertrouwen. Dat is geloof, en dat is moeilijk, maar zeker de moeite waard. Een rijker leven kun je je niet voorstellen.
Related items
Rijnwaarde: hoop voor Utrecht!
Gert Jan Kole schrijft over de bevestiging van Richard Roest als predikant in Rijnwaarde, de missionaire kerk in de Utrechtse wijk-in-aanbouw, Leidsche Rijn. Hij slaat de spijker op z’n kop als hij dit ‘een Godswonder’ noemt, gezien de bepaald niet florisante ‘gezamenlijke’ geschiedenis die de drie deelnemende kerkgenootschappen hebben.
Ik hoop en bid dat deze samenwerking op veel meer plekken gestalte mag krijgen en dat we als gereformeerde kerken onze eerste roeping weer oppakken: de grote daden van God verkondigen, zodat uiteindelijk alle volken Hem zullen loven! Een begin mogen we zien in Rijnwaarde. Klein-menselijk-gedoe maakt plaats voor het luisteren naar, en het volgen van Jezus. En dan gebeuren er grote dingen. Ik verlang naar meer en ik bid ervoor, want er wonen ook in Utrecht nog zoveel mensen die Hem niet kennen!
Update: nu ook in het ND
People who looked at this item also looked at…
Related items
Kogel en kerk…
De kogel is door de kerk. In de afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over mijn toekomst, zelfs totdat ik er zelf bijna gek van werd. Maar de beslissing is daar…
Naar een aantal mensen die met mee mee hebben gedacht in dit hele proces schreef ik op een gegeven moment het volgende, en het kan niet veel kwaad om dat ook hier neer te zetten:
Waar ik voor de toekomst naar verlang is de rijkdom van de gereformeerde theologie creatief te kunnen verwoorden, relevant, aansprekend, confronterend, gepassioneerd preken en spreken in een kerk die vitaal gereformeerd is en eigentijds kerk wil zijn. Ik merk dat ik geprikkeld wordt door churchplanting of andere eigentijdse vormen van kerk-zijn, waarin vaak allerlei overtollige ballast overboord wordt gezet en waarin de concentratie op Jezus en de overtuiging dat Hij zorgt, sterk aanwezig is. We zingen in onze kerk regelmatig ‘… met mijn God spring ik over een muur’, maar doen we het ook? Ik heb soms heel sterk het gevoel dat we in onze kerken (en dan gaat het eigenlijk over de hele breedte van kerkelijk nederland) onze houvast zoeken in regeltjes en tradities, dat we ons daarin veilig voelen, zonder werkelijk te vertrouwen op God. Een soort van status-quo, waar ik me zelf soms ook heerlijk in rondwentel, omdat je niet hoeft na te denken, veilig in je eigen comfort-zone, maar waar ik me op andere momenten ook direkt aan zou willen onttrekken, omdat het zover afstaat van het radicaal leven met Christus. Dan komt er een soort Gideon in me boven, of dan voel ik de roep van Jezus ‘volg mij en laat alles achter je’.
Als ik nadenk over mijn toekomst dan merk ik dat hier mijn hart ligt, churchplanting, eigentijdse vormen van kerk-zijn die relevant zijn voor een postmoderne samenleving zonder afbreuk te doen aan de boodschap, in ieder geval werken in een missionaire context in Nederland. Voor een gedeelte is dat geboren uit een soort van frustratie dat ik het gewoon niet aandurf om mijn collega’s mee te nemen naar onze kerk terwijl we zo’n fantastische boodschap hebben. Mijn ervaringen in de VS hebben me er bewust van gemaakt dat het weldegelijk mogelijk is om een kerk te zijn waar ook hoog opgeleiden zich thuis voelen, geconfronteeerd en aangesproken worden en zelfs tot bekering komen en Jezus leren kennen. Het is niet gemakkelijk, maar dat heeft Jezus ons nooit beloofd. Wat Hij ons wel zei was dat we discipelen moesten maken over de hele wereld en die opdracht wil ik serieus nemen door niet alleen kerk te zijn voor ‘ons groepje gereformeerden’ maar juist voor hen die God nog niet kennen. En dat zijn er een heleboel in Nederland.
Afgelopen jaar heb ik hier veel over nagedacht en met mensen over gesproken. Ik haal daarbij veel inspiratie uit de voorbeelden die ik in de Presbyterian Church in America (PCA) zie en de visie die daar gevormd is op kerk zijn in de postmoderne stad (o.a. door Tim Keller en Fred Harrell). Onder andere hierdoor en door de geestelijke ontwikkeling die ik zelf heb doorgemaakt toen ik in de VS woonde, is mijn verlangen om in de VS te gaan studeren, om ondergedompeld te worden in dat theologische klimaat – dat nog steeds voluit gereformeerd is, om meer te ondekken van de grootheid van God en de genade van Jezus en hoe dat relevant te maken in deze cultuur, alleen maar groter geworden.
En nu, na maanden van nadenken, worstelen, praten, overdenken en bidden is de kogel door de kerk. Volgend jaar (vanaf juli 2007) studeer ik weer, en wel aan Covenant Theological Seminary in Saint Louis in de staat Missouri, zo’n 500km ten zuiden van Chicago.
People who looked at this item also looked at…
Related items
Gebed
Bidden is soms moeilijk. Daarom vind ik het altijd erg bemoedigend om te luisteren hoe anderen hun gebed formuleren. Het is – als het goed is – een inkijkje in hun relatie met God. Heel kwetsbaar.
Vandaag kwam ik een gebed tegen van Philip Ryken, predikant van Tenth Presbyterian Church in Philadelphia dat veel indruk op me maakte, omdat hij heel scherp verwoord hoe onze houding is ten opzichte van God.
Father, we have sinned. We confess that we do not listen to your Word. We read it and hear it, but we do not obey it. We say, “That was a great sermon!” but it doesn’t make a difference, because we are not willing to change.
We confess that we do not worship you the way you deserve to be worshiped. We are more concerned about what we get out of it than what we put it into it. We are often distracted. Our lips keep moving, but our hearts are cold and still.
We confess that we do not love one another very much. We do not want to be bothered with other people’s problems. We think the worst about others, rather than the best.
We confess that we do not always fulfill our responsibilities to one another. We are harsh when we should be gentle, and when we need to be firm, we lack the courage to say or do what is right.
We confess that we are not willing to pay the high cost of discipleship. We try to be as worldly as we think we can get away with. We prefer to squeeze our faith in around the edges of life, rather than to let you stand at the center to control everything we are and have.
We confess that we lack passion for evangelism. We think of missions as something someone else does, somewhere else, rather than something you have called us to do right here and now. We lack the courage to proclaim the gospel. We are afraid to talk about spiritual things, for fear of what others will think.
We confess that we lack compassion. We think it is important to help the poor, provided that someone else actually does the helping.
In the name of Jesus, we ask forgiveness for these and all our sins.
HT: Justin Taylor
Related items
the da Vinci code
A lot has been said about the new hype in religious and irreligious circles, the best-seller ‘the Da Vinci Code’ by Dan Brown, and the upcoming film. In an effort to show the truth behind the Da Vinci code, Westminster Theological Seminary created a new website that is very worth paying a visit called the Truth about Da Vinci
People who looked at this item also looked at…
Related items
Leesvoer
Gisteren bracht de postbode twee boeken. Nieuw leesvoer dus, alsof er niet nog een hele stapel ligt te wachten.
Binnenkort hoop ik hier wat meer over te schrijven, maar hier zijn alvast de titels:
- Mark Driscoll – the Radical Reformission; reaching out without selling out
- Michael Horton – God of Promise; introducing covenant theology
Beiden meer dan de moeite waard om te lezen, de eerste in het kader van mijn ‘emerging church’ project, de tweede in het kader van mijn ‘rediscovering of the reformed faith’ project.
Related items
Sons of Korah
Already more than two years ago I discovered an Australian band that almost nobody knew about in Holland, neither in the USA. Their name is Sons of Korah, and they kind of redo the psalms in a contemporary style. When I first heard them, I was completely blown away by the powerful message of the psalms in their recordings. Although I was raised in a church where we sing almost only psalms (until a couple of years ago), I never experienced that the message of these ancient songs was so relevant for my life, my struggles and my joy. Since that moment I have been a huge fan of them, and even imported and sold their CD’s to a large number of people in the Netherlands (and the USA).
Within due time, they will release their first live DVD called ‘Sons of Korah the experience’ and I am eagerly awaiting this release. If you want to see a trailer of this DVD go to their website http://www.sonsofkorah.com or watch the sample clip from their distributor (this is a bit different from the trailor on the SOK website)
People who looked at this item also looked at…
Related items
op reis naar de toekomst
soms zou ik willen dat ik een tijdmachine had, dan zouden keuzes niet zo moeilijk zijn. Helaas, ook met al mijn kennis van zwarte gaten is het me nog niet gelukt om er een te maken. Misschien maar gelukkig ook, anders zou alle spanningen en verrassingen uit dit leven verdwijnen.
Soms, soms heb je toch het gevoel dat je op reis bent in de toekomst. Een paar weken geleden had ik zo’n ervaring. Zoals je kunt lezen in een vorige post ga ik na mijn promotie weer studeren. Om verschillende redenen wil ik dit niet in Nederland gaan doen maar in de VS.
Om uit te zoeken waar ik wil gaan studeren ben ik daarom in afgelopen weken op reis geweest naar de toekomst. Bij verschillende seminaries (theologische universiteiten) heb ik een dag rondgelopen, om te proeven hoe mijn toekomst er uit zou kunnen zien. Ondertussen ben ik terug, alle herinneringen naar de toekomst staan in een kladblok, het enige dat ik mee terug mocht nemen. Nu nog een keuze maken…
Later zal ik hier nog wel eens uitgebreider over schrijven, voor nu de links naar de seminaries waartussen ik een keuze mag gaan maken:
Covenant Theological Seminary in St. Louis en Westminster Seminary California in Escondido. Mocht je briljante inzichten hebben die me van nut kunnen zijn in de keuze, dan post je die hieronder maar.
Related items
Psalmen voor Nu in concert
afgelopen vrijdag ben ik bij het presentatieconcert van de nieuwe CD van psalmen voor nu geweest. Even wennen was het wel, de stijl van de muziek is anders dan op de vorige CD, en tijdens het concert was de bezetting van de band ook weer anders.
In het algemeen ben ik erg enthousiast over de CD. Een aantal psalmen zijn op een bijzondere manier vertolkt. Favourieten zijn (op dit moment) psalm 6, 12, 42/43 en 137, maar dat verandert soms nog wel eens. De uitvoering is iets poppier en alternatiever dan de vorige CD die misschien een beetje behoudend was, maar ik mis soms een stevige sound, sommige psalmen klinken me een beetje timide en/of vlak in de oren.
Het concert zelf was anders. De arrangementen waren wat steviger, de zanger en zangeressen waren erg goed en zongen overtuigend. Jammer was dat het echt een luistersetting was, waardoor er weinig ruimte was om mee te zingen, waarvoor de psalmen uiteindelijk toch voor bedoelt zijn. Maar niet getreurd, ik ga op herhaling in Tivoli (13 mei, be there!) en daar zal de sfeer wel heel anders zijn.
Nog iets om naar uit te zien: CD3 wordt een rock-cd, en CD4 een laid-back/Norah Jones-stijl, ik ben benieuwd!
Andere verslagen vind je hier hier en hier
