14 mei: academisch café Amsterdam
Ookal is het alweer eventjes geleden, het is nog wel de moeite waard om wat woorden te wijden aan het academisch café van 14 mei.
Net zoals in de echte wereld, draait ook op de universiteit alles om geld. Geld dat er vaak niet is… Hoewel er per jaar miljoenen euro’s naar de Universiteit Utrecht stromen, vooral vanuit het ministerie, is dat natuurlijk nooit genoeg. Allereerst heb je natuurlijk heel veel geld nodig om al die mooie moderne, architectonisch hoogstaande gebouwen, maar ook de lelijke, asbestbevattende, oude gebouwen te onderhouden. Daarnaast is er geld nodig voor de nodige bonussen voor topbestuurders, keer op keer weer nieuwe onderwijs ontwikkelingen en natuurlijk excellente onderzoekers en docenten. De UU, het Berkeley of Yale aan de Kromme Rijn, kan natuurlijk op geen van die gebieden onderdoen voor haar wereldberoemde Amerikaanse zusters… Maar ja, geld is het probleem… Maar hoe doen die amerikanen dat dan toch?
Heel simpel… één magisch woord: alumni, oud studenten die flink in de buidel willen tasten om hun dankbaarheid te tonen dat ze hebben mogen studeren aan een topuniversiteit.
Alumni dus…
Eén probleempje echter… hoewel de UU goed staat aangeschreven, is haar status bij lange na niet zo prestigieus als Harvard en Yale, en hebben alumni veel minder binding met hun alma mater dan je eigenlijk zou willen. En dat los je niet zomaar eventjes op, maar alleen als je echt gaat investeren in een alumni netwerk, ze allerlei leuke activiteiten en voordelen aanbiedt en ervoor zorgt dat ze zoveel mogelijk betrokkenheid blijven houden bij de UU… misschien zijn ze dan op termijn zo goed om ook financieel iets terug te doen.
Ik moet eerlijk zeggen, de UU heeft hierin haar zaakjes goed voor elkaar. Een heel scala aan activiteiten wordt georganiseerd door het UFonds om alumni in de watten te leggen. Eén van die activiteiten is het academisch café, dat rondreist door het hele land, en waar drie promovendi een kwartier de tijd krijgen om vanaf een zeepkist hun promotieonderzoek aan de man te brengen, dit alles in een relaxte sfeer waar veel ruimte is voor interactie en gezellig socialiseren.
Op 14 mei was ik uitgenodigd om hieraan deel te nemen. Plaats van handeling was Café d’Oude Herbergh in hartje Amsterdam. De opkomst was met ongeveer 25-30 mensen redelijk, en de sprekers waren erg goed, al zeg ik het zelf. De eerste spreker hield een fascinerend betoog over de rol van leesconventies in de interpretatie van de poezie van Gerrit Kouwenaar… Als je het niet snapt is het niet erg, dat deed ik ook niet, totdat ik zijn verhaal hoorde. De tweede spreker sprak over de invloed die de aanwezigheid van gebromeerde vlamvertragers in het oppervlaktewater zou kunnen hebben op mogelijke hormoonverstoring bij vissen. Als je het niet snapt is het niet erg, dat deed ik ook niet, en nu nog niet… De derde spreker sprak over explosies van sterren en hoe de chemische elementen die daarbij worden gemaakt de basis van het leven vormen hier op deze aarde. Als je het niet snapt is het niet erg, maar lees dan vooral mijn proefschrift 
Al met al een bijzondere avond, niet alleen vanwege de interessante praatjes, maar vooral vanwege nog iets anders. Al bij het voorstellen ‘s middags aan wat andere mensen die meegingen naar Amsterdam kwam het gesprek op mijn carière-switch en vandaar op het geloof. En daar is het bijna niet meer vanaf geweest. In de auto, tijdens het diner, gedurende de tijd tussen de praatjes, na afloop, keer op keer kwamen mensen verbaasd naar mij toe om ‘opheldering’ te vragen en iedere keer had ik gelegenheid om mijn keuzes, mijn overtuigingen en de basics van het geloof uit te leggen, op een manier waarvoor ik tot nu toe nog nooit de gelegenheid had gehad. Makkelijk was het niet, met allemaal kritische academici tegenover me, maar eindelijk kon ik alle apologetische argumenten waar ik me de afgelopen maanden in had verdiept gebruiken, en op zo’n manier dat ik ermee kon spelen omdat ik het echt in de vingers had. Heel erg bijzonder ook, omdat ik soms merkte dat mensen mijn keuzes echt niet konden begrijpen en me zo gek als een deur vonden, maar toch respect voor me hadden vanwege mijn kennis van de sterrenkunde (en misschien ook wel m’n doctorstitel) en daarom toch het gesprek aangingen.
De hele avond was voor mij een bevestiging dat ik met mijn verlangen om hier mijn werk van te maken op de goede weg ben; een vette knipoog van God
People who looked at this item also looked at…
Related items
… met alle daaraan verbonden rechten en plichten …
…bevorderd tot doctor… Vier jaar werken aan m’n proefschrift zit erop, gistermiddag is er een eind aan gekomen, met een zenuwslopende verdeding. Mwah, dat viel ook wel weer mee. Een verslagje van een enerverende dag.
—- update: ff tussendoor — Na het feest zijn er twee gevonden voorwerpen overgebleven: een licht blauwe sjaal en een gsm-handsfee communicatie setje, of hoe je dat ook noemt… beide zijn af te halen bij mij.
De dag begon relaxed: ‘s ochtends nog lekker uitgeslapen, want ik hoefde pas om iets voor twaalven bij het academiegebouw in Utrecht te zijn. Waar er dinsdag van zenuwen nog helemaal geen sprake was, en ik ook nog een prima nacht had gemaakt, kwamen ze toch naar boven toen ik besefte dat de dag van de waarheid toch echt was aangebroken. Eerst even het huis op orde gemaakt, nog wat gelezen in m’n proefschrift en toen rond half twaalf op de fiets gesprongen naar de binnenstad. Aangekomen bij het academiegebouw zie ik m’n twee zusjes al staan en ook m’n paranifmen waren al gearriveerd. Na wat begroetingen over en weer begeef ik me naar de kamer waar je je als promovendus kunt omkleden en in alle rust kunt voorbereiden op de promotie. Uitgerust met grote ramen die uitkijken over het gehele Domplein, kun je staande aan het raam, alle bewegingen op het plein volgen en alle bezoekers zien aankomen. Al snel arriveerden de eerste hoogleraren die in de oppositie zaten, en heb ik nog snel even kennis gemaakt met een hoogleraar uit Amsterdam die mij nog niet kende. Ondertussen verstreek de tijd en begonnen we ons om te kleden, wat nog een hele toer is, aangezien het traditionele rokkostuum allerlei mystieke knoopjes heeft en ook nog een wispelturig vlinderstrikje. Uiteindelijk zagen we er perfect uit, en ondanks dat ik de zenuwen redelijk onder controle had, begon ik me toch ongerust te maken: de tijd tikte verder richting aanvang van de ceremonie en mijn ouders waren nog steeds niet gearriveerd (… ik heb het dus niet van een vreemde ). Gelukkig, een kwartier voor tijd kwamen ze eraan, en konden mijn ‘angstdromen van een promotie zonder ouders omdat die te laat waren’ weer worden opgeborgen, maar relaxed was het allemaal niet.
De senaatszaal van het academiegebouw vlak voor aanvang van de promotie.
Dan is het zover, rinkelende belletjes op de gang. De pedel meldt zich en we mogen mee. Vlak voor de commissiekamer houden we halt om de oppositie voor te laten gaan, de hoogleraren gekleed in toga en met een baret op het hoofd. Een mooie traditie. Een laatste ‘succes’ van een aantal hoogleraren en dan sluiten we achteraan de stoet, richting de senaatszaal. Allerlei gedachten schieten door je hoofd en ik was erg benieuwd hoeveel mensen er zouden zijn. Van sommigen weet je dat ze erbij zullen zijn, maar het was toch een grote verrassing om te zien dat de zaal bijna vol zat.
Pedel en commissie op weg naar de senaatszaal
En toen de verdediging… In het begin was ik nog best een beetje gespannen en kon soms niet helemaal goed uit m’n woorden komen, maar al snel was ik lekker op dreef en kon ik ontspannen de vragen aanhoren en beantwoorden en kreeg ik er gewoon plezier in. Al na de gedachtenwisseling met de eerste opponent maakte de rector op subtiele wijze duidelijk dat ik best iets minder lang van stof mocht zijn in m’n beantwoording van de vragen, aangezien ik ruim de tijd had genomen voor m’n eerste antwoord en er maar 45 minuten te verdelen waren… hij heeft het nog een paar keer moeten herhalen, tot groot plezier van de zaal, waar al zachtjes gefluisterd werd ‘dat kan hij niet…‘
Achter het katheder, geflankeerd door m’n paranimfen Wilmer (links) en Cees (rechts, of eigenlijk midden).
De vragen die ik kreeg waren allemaal erg goed en met veel plezier heb ik de verdediging gedaan, scherp en adrem, al zeg ik het zelf… nou ja, ik ben er gewoon tevreden over. Alleen de laatste vraag had ik wat moeite mee en ik ging zelfs de fout in met elementaire wiskunde, wat zorgde voor enige hilariteit in de zaal, maar precies op dat moment rinkelden de belletjes op de gang die de komst van de pedel aankondigden en klonk het ‘Hora Est’ door de zaal. ‘Saved by the bell ‘…, ik zal het nog vaak moeten horen ben ik bang, hoewel het ook wel grappig is.
De pedel spoort de commissie aan om zich terug te trekken na het ‘Hora Est’.
De commissie trekt zich terug voor beraad en ik kan even bijkomen, maar al snel (echt heel snel, maar 6 minuten!) rinkelen de belletjes weer op de gang en treedt de commissie weer binnen, rector voorop, met een rode koker in de handen. Staande op het kleed recht voor de rector, geflankeerd door m’n paranimfen, hoor ik dat de rector meedeelt dat de commissie gezien mijn verdediging heeft besloten mij het doctoraat toe te kennen, waarna mijn begeleider de officiele formule daarvoor uitspreekt en mij de bul overhandigt.
De rector komt als eerste weer binnen met de rode koker in z’n handen
Norbert overhandigt me de bul…
… en spreekt daarna het laudatio uit, een persoonlijk toespraakje over de afgelopen jaren.
Na een persoonlijke toespraak van mijn begeleider, waarin hij eerlijk zijn visie gaf op de afgelopen jaren dat ik bij hem werkte en waarin hij de hoogte- en dieptepunten niet onvermeld liet, was de ceremonie over en kon het feest beginnen. Hieronder staat een indruk van de receptie achteraf.
Vreugde achteraf
Met de pedel op weg naar de receptie
Met Wilmer en Cees op de trap van het academiegebouw, vlak voor de receptie
Alexander, Norbert en Onno in gesprek tijdens de receptie
Mijn ouders in gesprek met prof. Lamers en zijn vrouw
Poseren met mijn ouders
Poseren met ons gezin
Hierna ging het feest nog door tot in de kleine uurtjes (foto’s hieronder), met eerst een lekker diner en daarna met een feestje in een mooie/oude/hippe werfkelder met heel veel vrienden en bekenden. Een mooie afsluiting van een enerverende dag!
Foto’s overdag door Peter den Hartog, foto’s ‘s avonds door mijn vader
People who looked at this item also looked at…
Related items
Zo, dat was het dan
iets met een proefschrift ofzo…
o ja, 24 januari is er een feestje in Utrecht. Van harte welkom om dit mee te vieren!
Verdere info volgt.
People who looked at this item also looked at…
Related items
Druk, druk, druk
Al een tijdje heb ik het een beetje druk. Hoe komt dat? … geen idee. Wat staat er zoal op het programma? Vanavond veel voorbereiden: huiskring, huiskringleiderscursus en preek. Huiskring is woensdagavond, cursus is donderdagavond, en preek is zondagmiddag. En dan vroeg naar bed om de broodnodige slaap te pakken. Vrijdagavond is dan nog een keer gereserveerd voor het voorbereiden van de preek. Zaterdag klussen in m’n nieuwe huis en zondag rustig aan doen… hopelijk.
Maar er is hoop: volgende week wordt het allemaal weer wat rustiger.
People who looked at this item also looked at…
Related items
De doop met de heilige Geest
Vorig jaar heb ik behoorlijk veel nagedacht over ‘de doop met de heilige Geest’. Vanuit mijn gereformeerde achtergrond was ik daar niet mee bekend, maar door contacten met charismatische christenen ben ik daar wel in aanraking mee gekomen. Toen ik vorige week op het VGSU-forum een vraag las over de doop met de heilige Geest, heb ik dit stuk geschreven.
- niet alles wat in de beginperiode van de kerk gebeurde is normatief voor de situatie van vandaag: dat betekent dat je niet kunt zeggen ‘zo gebeurde het vroeger ook, dus moet het nu ook zo gebeuren’. Sommige dingen zijn exemplarisch (eenmalig, uitzonderlijk) zoals de uitstorting van de heilige Geest op de eerste pinksterdag, de overweldigende tekenen die daar gezien en gehoord werden (zoals vlammen, windvlaag en spreken in bestaande (!) talen) zijn daarna nooit meer op deze manier waargenomen.
- de doop met de heilige Geest als een soort ‘second blessing’ na je bekering en wedergeboorte is niet bijbels. Bekering en wedergeboorte richten je hele leven op Jezus: hij is de enige die je kan redden, dat je daarna ook nog gedoopt moet worden met de heilige Geest doet grote afbreuk aan de genade die God je geeft in Jezus.
- nergens in de bijbel wordt gezegd dat je de doop met de heilige Geest moet zoeken, erom moet bidden of wat dan ook. In sommige (utizonderlijke) gevallen krijgen mensen de handen opgelegd van de apostelen, worden ze vervuld met de heilige Geest en gaan ze in vreemde klanken spreken, maar ze hebben er zelf nooit om gevraagd. Je kunt wel stellen dat het bijbels is om te zoeken naar een (steeds verdere) (ver)vulling met de heilige Geest (zie ook Ef. 5:18 ). Zoeken naar de volheid van de heilige Geest mag je actief doen, door uit je bijbel te lezen, te zingen, te bidden, actief deel te nemen aan het kerkelijk leven – het lichaam van Christus, en bovenal God te gehoorzamen in alles (lees Efeze 5 maar eens helemaal).
- door steeds meer te verlangen naar de volheid van de heilige Geest, krijgt de Geest (wanneer en waar Hij wil) steeds meer ruimte om zijn gaven in jou te tonen. Ik geloof dat hij dat wil doen door zowel de natuurlijke gaven (leiding geven, dienen, bijstand verlenen, troosten, onderwijzen etc.) als door bovennatuurlijke gaven (profeteren, spreken in tongen, kracht van genezing etc.). Ik ben het niet eens met de mensen binnen onze kerken die zeggen dat bovennatuurlijke gaven alleen iets waren voor de begintijd van de kerk.
- als de Geest de gelegenheid krijgt om in jouw leven zijn werk te doen, dan is het gevolg dat ook de vruchten van de Geest zich steeds meer zullen manifesteren (zie bijv. Galaten 5:13-25). Je wordt steeds meer vervuld van vreugde om wat God in jouw leven heeft gedaan, en je krijgt vrijmoedigheid om dat ook aan andere mensen te vertellen.
- nergens in de bijbel staat de claim dat je alleen de heilige Geest ontvangen hebt als je in tongen spreekt, nergens in de bijbel staat dat je een trapje hoger komt in de rangorde als je met de heilige Geest bent gedoopt, hoewel veel charismatische mensen je dat wel willen doen geloven: “Als je de doop met de heilige Geest niet hebt ontvangen, en niet in tongen kunt spreken, dan moet je nog maar eens goed nadenken over je relatie met God.” Wat mij betreft onbijbels.
- over wedergeboorte kunnen we kort zijn: dit is een bijbels gegeven, Jezus spreekt er zelf over in Johannes 3. De Dordtse Leerregels zeggen hier heel mooie dingen over, maar soms wat moeilijk te begrijpen en praktisch te maken. Wat ik er altijd maar van meeneem is dat als ik naar mezelf kijk ik compleet verloren ben. God heeft alle recht om mij vandaag nog naar de hel te sturen. In feite ben ik voor God een dode, iemand die Hij niet meer wil zien, die Hij uit het leven kan bannen. Toch heeft Hij daar (God zij dank!) niet voor gekozen, maar mij juist geadopteerd als zijn kind. Daarvoor heeft hij zijn eigen zoon in mijn plaats de dood in gestuurd – Hij hield dus meer van mij dan van zijn eigen Zoon! Hierdoor was hij in staat om mij – vanuit de doodse toestand waar ik eigenlijk recht op had – weer midden in het leven te plaatsen. Ik ben dus opnieuw mens geworden, levend geworden, of dus wedergeboren. Of zoals de Dordtse Leerregels dat zeggen: Deze [werking van God] is niet minder krachtig dan zijn werk bij de schepping of de opwekking van doden. Wedergeboorte is dus niet iets dat je zelf doet, maar wat God in jouw en mijn leven doet. Als gevolg hiervan gaan we geloven!
- Daarom geloven gereformeerden ook – in tegenstelling tot charismatische en evangelische christenen – dat de doop een teken is dat God een verbond met je sluit waarin Hij verlossing van zonden belooft en je opneemt in zijn gemeente. Hij gaat aan het werk met jouw leven. Het is dus geen teken dat jij je hart aan Jezus hebt gegeven, en dus ook geen bevestiging van iets wat jij hebt gedaan.
- Doop door onderdompeling is een mooi symbolisch gebaar dat je weer opstaat uit de dood (omhoog komen uit het water) en rein en schoon voor God staat (zonden afgewassen). Helaas kun je kleine kinderen niet onder water duwen, dus gebruiken gereformeerden de doop met besprenkeling. Persoonlijk vind ik onderdompeling mooier, maar het geeft zoveel geklieder voor die enkele volwassene die zich per jaar laat dopen. Als onze kerken nu wat meer aan evangelisatie zouden doen en er meer mensen van buiten de kerk tot geloof zouden komen zou het zeker de moeite waard zijn om dit weer in te voeren – met de daarbij behorende zwembadvoorzieningen enzo…
- nog een laatste opmerking: God bestaat echt en heeft daarom de heilige Geest in jouw en mijn hart gegeven. Het feit dat jij geraakt bent door wat je afgelopen week hebt meegemaakt is ook al het werk van de Geest in jouw leven. Teveel christenen lopen rond met het idee dat ze de Geest wel hebben, maar ze merken er niks van. Dat kan niet! De heilige Geest wil zich laten zien in jouw en mijn leven. John Piper, een predikant in de VS die ik erg respecteer schreef eens dit: “I sometimes fear that we have so redefined conversion in terms of human decisions and have so removed any necessity of the experience of God’s Spirit, that many people think they are saved when in fact they only have Christian ideas in their head not spiritual power in their heart.” (lees hier de hele preek) Spiritual power in your heart – dat is wat de Geest wil geven en het kan niet anders, of dat komt naar buiten. Daarbij noemt Piper twee dingen: vreugde en gehoorzaamheid. Een ding staat vast voor mij: heilige Geest verandert je leven!
Related items
Lezenswaardig!
Drie erg goede artikelen van Marten Visser (churchplanter in Thailand) over gereformeerde theologie.
Deel 1: Evangelicalen geloven het wel
Deel 2: Zonder de ware leer geen echt geloof
Deel 3: Meer van de geest, maar niet charismatisch
Related items
Nieuw start
Omdat m’n weblog op m’n gewone website het nog niet helemaal doet, eerst maar een restart via WordPress. Zometeen zal ik de posts die op m’n website stonden hier even naar toe halen. Hoevaak ik ga bloggen weet ik nog niet, dat zien we wel. Momenteel heb ik het stervens druk, dus verwacht niet teveel.
Related items
hello world
hello world! first post on this new blog!
