Easter
“Scripture – the Old and the New Testaments – is the story of creation and new creation. Within that, it is the story of covenant and new covenant. When we read the scriptures as Christians, we read it precisely as people of the new covenant and of the new creation. We do not read it, in other words, as a flat, uniform list of regulations or doctrines. We read it as the narrative in which we ourselves are now called to take part. We read it to discover “the story so far” and also “how it’s supposed to end.” To put it in another way, we live somewhere between the end of Acts and the closing scene of Revelation. If we want to understand scripture and to find it doing its proper work in and through us, we must learn to read and understand it in the light of that overall story.”
“Our task in the present [...] is to live as resurrection people in between Easter and the final day, with our Christian life, corporate and individual, in both worship and mission, as a sign of the first and foretaste of the second.”
N.T. Wright, Surprised by Hope, HarperOne, 2008, 281 & 30.
Marc Chagall, Easter, 1968.
Related items
Good Friday
"All the Jewish festivals are packed full of meaning, and Passover is the most meaningful of all. The festival involves a dramatic retelling of the exodus story, reminding everybody of the time when the tyrant was overthrown, when Israel was free, when God acted powerfully to save his people. Celebrating Passover always carries, to this day, the hope that God will do so again. Jesus’s fresh understanding of Passover, given in interpreted action rather than abstract theory, spoke of that future arriving immediately in the present. God was about to act to bring in the kingdom, but in a way that none of Jesus’s followers (despite his attempts to tell them) had anticipated. He would fight the messianic battle–by losing it. The real enemy, after all, was not Rome, but the powers of evil that stood behind human arrogance and violence, powers of evil with which Israel’s leaders had fatally colluded.[...]
So he spoke of the Passover bread as his own body that would be given on behalf of his friends, as he went out to toke on himself the weight of evil so that they wouldn’t have to bear it themselves. He spoke of the Passover cup as containing his own blood. Like the sacrificial blood in the Temple, it would be poured out to establish the covenant–but this time the new covenant spoken of by the prophet Jeremiah. The time had now come when, at last, God would rescue his people, and the whole world, not from mere political enemies, but from evil itself, from the sin which had enslaved them. His death would do what the Temple, with its sacrificial system, had pointed toward but had never actually accomplished."
"The next few hours were tragic and brutal. Jesus wrestled in prayer in the Garden of Gethsemane, with the darkness which he felt caving in upon him while he waited for arrest. The chief priests did what one might have expected: carried out a quick, quasi-legal procedure–enough to frame a charge of seditious talk agains the Temple and ultimately blasphemy. [...] The Roman governor was weak and indecisive; the priests manipulative. Jesus went to his death on a charge of which he was innocent–actual rebellion against Rome–but of which most of his contemporaries were guilty, at least in intention. Barabbas, a rebel leader, went free in his stead. A centurion, looking up at his thousandth victim, saw and heard something he hadn’t expected and muttered that maybe this man was God’s Son after all.
The meaning of the story is found in every detail, as well as in the broad narrative. The pain and tears of all the years were met together on Calvary. The sorrow of heaven joined with the anguish of earth; the forgiving love stored up in God’s future was poured out into the present; the voices that echo in a million human hearts, crying for justice, longing for spirituality, eager for relationship, yearning for beauty, drew themselves together into a final scream of desolation.
Nothing in all history of paganism comes anywhere near this combination of event, intention, and meaning. Nothing in Judaism had prepared for it, except in puzzling, shadowy prophecy.
The death of Jesus of Nazareth as the king of the Jews, the bearer of Isreal’s destiny, the fulfillment of God’s promises to his people of old, is either the most stupid, senseless waste and misunderstanding the world has ever seen, or it is the fulcrum around which world history turns.
Christianity is based on the belief that it was and is the latter."
N.T. Wright, Simply Christian, 2007, 109–111.
Marc Chagall, Exodus, 1952-66
Marc Chagall, White Crucifixion, 1938
Related items
Snowstorm II
I thought the winter was over… this weekend we had beautiful weather with temperatures into the 70′s and we all said "spring is in the air!", only to experience a few days later that the weather here in Missouri is as unpredictable as it always has been. Yesterday we had some sleet and ice, today we are in the midst of a pretty large snowstorm and everything is shut down, including the seminary. It’s nice to have a day off, I can catch up with some reading and writing, but it’s already the third day this semester, so it’s affecting our progress. But anyway, it looks great outside, and I decided to make some pictures (not to make you all in the NL envious or so 
). Still some hours to go before it stops, some 2-3 inches more expected!
This is how it looked like this morning around 6.30 AM, it is not really bad yet.
This is the situation around 10 AM, a nice snow cover already and some heave snow coming down!
An hour later… (around 11 AM)
Around 12.45 AM, still snowing!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Icy beauty
For a high resolution picture click here.
A short impression from our way back from Rochester MN to Saint Louis is shown below. We decided to stay for one extra day in Rochester, due to the very bad weather conditions forcasted for Sunday. But even on Monday the roads were still pretty bad, with lots of blowing and drifting snow, all packed into a thick sheet of ice on the surface of the roads. The area that was hit most hard was the central part of Iowa, around Cedar Rapids and Iowa city, and the roads were very bad here as you can see on the photo’s.
After Iowa city the conditions improved pretty fast, and so we could continue the rest of our trip without any problem.
In the midst of all the forces of nature, there was however also a lot of beauty!
For a bigger picture, click on the photo’s.
leaving Rochester MN, a beautiful sundog (or parhelium) appears…
… and becomes very bright!
Just south of Rochester on highway 63, the conditions are still OK, with a strong wind from the west, lots of snow is drifting over the road…
… but the further south we get, the more snow and the more icy the road gets.
A very icy countryside
The amounts of blowing snow increases as we get further south into Iowa, the road is sometimes barely visible
Conditions get worse and worse… visibility becomes sometimes very bad and whatever they try to clear the roads, it doesn’t really help…
A very icy road, close to Waterloo, Iowa
Blue skies and a beautiful countryside along Interstate 380 in Iowa
A lonely tree
A very ice but beautiful countryside along I-380
Suddenly the conditions get worse again, just south of Cedar Rapids
Messy
More messy
This is supposed to be I-380, a four lane interstate…
People who looked at this item also looked at…
Related items
Blizzard
I’ve had two fabulous days at the l’Abri conference in Rochester! Great conversations, very good spreakers and met a lot of nice people. I stayed during those days with a family from the church in Rochester, who invited me to stay with them when they heard about my physics background. He works in the Mayo clinic, one of the best clinics in the country (and possibly the world), and we had a lot of good conversations as you can imagine. Unfortunately though, we’re still in Rochester, since traffic in the eastern part of Iowa is completely shut down due to an intense snowstorm earlier today. In order not to put our own lives in danger (and that of other people) we decided to delay our drive home one day, and I think that’s a pretty wise decision. Hopefully the roads are not too bad anymore tomorrow, as they were today. Anyway, I had to cancel my work, but in exchange got to know one of my professors much better and we had together dinner with a large group of college students from Columbia, MO, which was a lot of fun!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Common grace
I’m out of town for a couple of days to attend the annual l’Abri conference in Rochester, MN. The theme this year is Common Grace, “God’s goods gifts in all of life”, and it seems to be a very interesting conference. A couple of my professors are speaking and they also brought in some other gifted speakers from all over the world. I promised before already to say something more about l’Abri, and I am going to postpone that to another blog soon, but I can say that I feel very much at home in an environment where there are no easy answers to hard questions about Christianity, or as they say on there website: “where individuals (christians and non-christians) have the opportunity to seek answers to honest questions about God and the significance of human life.” I hope I’ll have the opportunity those days to blog a little bit more about this, but for now I need to go to bed… the travel was long and exhausting.
People who looked at this item also looked at…
Related items
Over lezen enzo… II
New York City, 1998
My high school friends have begun to suspect I haven’t told them the full story of my life.
“Why did you leave Sierra Leone?”
“Because there is a war.”
“Did you witness some of the fighting?”
“Everyone in the country did.”
“You mean you saw people running around with guns and shooting each other?”
“Yes, all the time.”
“Cool.”
I smile a little.
“You should tell us about it sometime.”
“Yes, sometime.”
Zo begint “A long way gone” van Ismael Beah…
“Cool…” het blijft als een echo hangen in mijn hoofd… “You should tell us sometime”… ja, misschien, maar liever niet…
Vandaag in het nieuws… onder de rebellen in Tsjaad veel kindsoldaten… nooit greep het me aan, nu wel… kinderen van 10, 12 jaar met een geweer om de nek, klaar om elkaar af te slachten…, nooit meer zullen ze kind zijn…
Gisteren vertelde iemand op het seminarie over verwaarloosde en verstoten kinderen in Saint Louis… nooit greep het me aan, nu wel… hij rende naar een vaas met rozen… greep ze en sloeg een paar keer tegen het katheder… kapot, nooit meer zullen ze roos zijn… ik kon wel janken, zulke mooie bloemen sla je toch niet kapot, de schoonheid ervan in één klap weg…
… maar wie strekt z’n armen uit naar de kindsoldaten in Tsjaad, Sierra Leone en al die andere landen, wereldwijd 250.000 in totaal… wie jankt om hun, de schoonheid van een kind, in één klap weg…
… oorlog is nooit cool… ik schaam me voor mijn vroegere naieviteit, de tijd van “oorlogje spelen, zonder gevaar, niks kan ons gebeuren…” zoals een nederlandse zanger het eens bezong, of de eerste golfoorlog die ik op de voet volgde, de computerspelletjes die ik speelde…
… in het land waar ik nu woon worden soldaten binnengehaald als heroische helden die hun vaderland verdedigen tegen gewetenloze terroristen… luister naar de verkiezingsretoriek van de kandidaten op Super Tuesday: oorlog is cool en soms lijkt het alsof levens niet tellen… maar oorlog is nooit cool…
“You mean you saw people running around with guns and shooting each other?”
“Yes, all the time.”
“Cool.”
I smile a little…
“ik denk erover om pacifist te worden” zei ik zondagochtend na de kerkdienst tegen vrienden van mij… ik bedoelde het als een grapje, maar er zat zeker een serieuze ondertoon in… Zei Jezus niet zoiets als: “Gelukkig de vredestichters, want zij zullen kinderen van God genoemd worden” … Maar hoeveel mensen hebben dat écht begrepen?!
Related items
Over lezen enzo…
de kerstvakantie zit er weer op en na een geweldig, maar vermoeiend bezoek aan Nederland, ben ik gelijk vorige week woensdag weer met studeren begonnen… maar ook dat zit er weer op. Anderhalve week hebben we ons bezig gehouden met de eerste brief van Johannes. Een geweldige brief met zoveel diepgang en zo confronterend, iets dat me keer op keer weer opviel. Woord voor woord zijn we door deze brief “heengelezen” en ik heb dus m’n eerste bijbelboek volledig vertaald!… (ok, ok, de taal van Johannes is niet heel erg moeilijk, redelijk eenvoudige woorden en zinsconstructies met af en toe wat moeilijkere stukken er tussen door).
Na mijn afsluitende tentamen vanmorgen ben ik nu weer twee weken vrij. Komende week breng ik door ergens in de heuvels van Missouri voor een retreat van l’abri. Even een week weg, beetje nadenken, tot rust komen, genieten van de natuur en wat werken (ze bouwen daar een retreatcentrum, en het format van l’abri is een perfecte combinatie van een halve dag werken met je handen en een halve dag lezen/studeren/nadenken… naast studeren helpen we dus komende week bij de bouw van dat retreatcentrum). Ik zie er naar uit… foto’s komen t.z.t. wel op m’n weblog.
Een van de boeken die meegaat komende week is “a long way gone” van Ishmael Beah, een jongen uit Sierra Leone, ietsje jonger dan ik zelf ben, en die jaren lang heeft geleden onder de burgeroorlog in zijn land. Over zijn ervaringen als kindsoldaat heeft hij een indrukwekkend boek geschreven… hartverscheurend op sommige bladzijden, maar zeker de moeite waard om te lezen… Het heeft m’n ogen opnieuw geopend voor de verschrikkingen van oorlogen en geweld en de volstrekt andere wereld van Afrika, en vele andere landen op het zuidelijke halfrond. Zeker een aanrader dus!
… ga deze post later afmaken, want m’n lift staat voor de deur… op naar l’Abri!
People who looked at this item also looked at…
Related items
Gander …
klinkt als… niks eigenlijk.
Gander… een klein plaatsje in het uiterste oosten van Canada (New Foundland), in de ‘middle of nowhere’ , de laatste stop voordat je naar Europa gaat… voor als je vliegtuig in de problemen komt bijvoorbeeld…
dat dus…
iets met noodlanding, hydraulische systemen uitgevallen, paar uur boven de oceaan gehangen op een zo laag mogelijke snelheid met het landingsgestel uit… niet echt leuk.
Gelukkig veilig geland, maar dit waren niet de leukste vlieguren die ik heb gehad… gelukkig gebeurt het niet al te vaak.
Gander dus… een dorpje met nog geen tienduizend inwoners met een international airport… hoop hier weer snel weg te zijn, maar voorlopig is daar nog geen zicht op. Maar houd moed, ik kom eraan!
[update 14.22 NL'se tijd]: ondertussen worden we in een hotel ondergebracht… vliegtuig staat nog steeds op het platform. Is niet duidelijk of ze hem gerepareerd krijgen, maar het zou ook kunnen dat er een nieuw vliegtuig komt. Foto’s komen over een half uurtje ofzo.
Stay tuned voor verdere updates.
[update 15.00]: Onder aan de pagina wat foto’s…
[update 17.15]: om 5.30pm lokale tijd (dus over 4 uur) worden we weer naar het vliegveld gebracht. Of er een nieuw toestel is of dat het oude gerepareerd is, is momenteel niet duidelijk (ik hoop het eerste!). Ik schat dat we vertrekken tussen 7 en 8, en tussen 4 en 5 in de ochtend in NL aankomen (tijdverschil is 4.5 uur, vliegtijd is nog ongeveer 4-5 uur).
[update 22.40]: Ben weer op het vliegveld van Gander. Zojuist ingecheckt en een handgeschreven boardingpass gekregen. Tot mijn grote opluchting doet ons vliegtuig het nog steeds niet — ze hebben dus een nieuwe ingevlogen. Hoelaat we precies vertrekken weet ik niet, maar de aankomsttijd op Schiphol staat momenteel op 6.15, maar dat kan zeker nog veranderen. Het nieuwe vluchtnummer is US 9010 vanuit Gander. Hopelijk dit keer een safe flight!
[update 21 December, 10:15]: Vanochtend om iets voor 7 uur veilig geland op Schiphol! Bedankt voor het meeleven de laatste dagen! Ik zal vanmiddag nog wat foto’s van Gander op m’n website plaatsen, ‘t was best wel een aardig dorpje
People who looked at this item also looked at…
Related items
nog een paar dagen…
een hartelijk welkom aan alle mensen die het interview met mij in Illuster hebben gelezen. Wil je meer weten over waarom ik de overstap heb gemaakt van sterrenkunde naar theologie, lees dan mijn verhaal hier. Ookal is het specifiek geschreven voor Christenen, het geeft wel een goede indruk van mijn ideeen en visie. Voel je welkom om te reageren, via de comments hieronder, of het contactformulier.
Het einde van het eerste semester op Covenant Seminary is bijna in zicht… nog twee tentamens en dan vlieg ik naar Nederland voor een korte vakantie. Ik kan terugkijken op een enerverend semester, het was zwaar, maar zeker de moeite waard. Covenant is een geweldig plek om te studeren, daar ben ik nu wel achter, en niet in het minst vanwege de buitengewone kwaliteit van de hoogleraren en andere docenten. Ze zijn niet alleen goede theologen, maar staan ook met beide benen op deze aarde en weten ontzettend goed wat er zich buiten de wereld van het seminary afspeelt. Daarnaast zijn ze ook persoonlijk begaan met de studenten, en maken ze alle tijd vrij om met je te praten en te bidden, en dat is erg gaaf! Ik zie uit naar het vervolg.
Waar ik erg van geniet is de wil hier op Covenant om in gesprek te gaan met de cultuur… om niet los te staan van wat er in de wereld gebeurt, maar de interactie aan te gaan. Dat uit zich in verschillende dingen, waaronder bijvoorbeeld een regelmatig ‘worldview café’, een soort van lunchdiscussie tussen een aantal mensen (vaak hoogleraren) over een maatschappelijk relevant onderwerp en ook is de voormalig vice-premier van Iran hier recentelijk langsgeweest om met ons door te praten over de dialoog tussen de Islam en de rest van de wereld, en dan specifiek het Christelijk geloof. Maar dit is niet het enige…
Zoals iedere kerkganger weet is er nogal wat in beweging in de kerken. Dat geldt niet alleen voor Nederland, maar net zogoed voor de VS. De ‘oude waarheden’ worden niet zonder meer meer geloofd door de jongere generaties en er is een sterk verlangen naar meer beleving in de kerk. In tegenstelling tot Nederland (waar we wat dat betreft nog best wel ‘traditioneel’ zijn) is er hier in de VS een beweging op gekomen die kerk wil zijn voor de postmoderne generatie, zowel voor christenen als niet-christenen, een beweging die heel breed wordt aangeduid als ‘emerging churches’ (wat zoiets betekent als jonge, opkomende kerken). Kenmerken van deze beweging zijn onder andere een nadruk op de kerk als gemeenschap en ontvanger & doorgever van het koninkrijk van God, spiritualiteit en besef van beperktheid en gebrokenheid, dialoog, relevantie, kunst en missionair leven in balans met een gezonde leer.
Omdat Covenant graag wilde weten op welke manier deze beweging van belang kan zijn voor de gereformeerde kerken, hadden ze half oktober Darren Patrick, predikant van ‘the Journey’, een jonge ‘emergent’ reformed baptist kerk uitgenodigd om een aantal lezingen te verzorgen. In de paar jaar dat the Journey nu bestaat, zijn ze uit het niks gegroeid tot ruim 2000 kerkgangers per zondag, van wie heel veel geen christelijke achtergrond hebben. En ook al is de situatie hier in de VS niet vergelijkbaar met NL (hier maakt religie nog duidelijk onderdeel uit van de samenleving, in tegenstelling tot NL), toch stipte Darren in zijn lezingen (die je hier kunt vinden) een heel aantal dingen aan waar we in NL denk ik flink over na zullen moeten denken omdat postmoderne mensen op een andere manier denken en informatie verwerken en zich daarom simpelweg vervelen en niet thuisvoelen in een traditionele kerk.
Als ik eerlijk ben is dat regelmatig ook mijn eigen ervaring, en misschien ben ik wel veel postmoderner dan ik me ooit had gerealiseerd. De ervaring die ik tot nu toe heb met ‘emerging churches’ is hoopgevend, in die zin dat dienst en dan vooral de preek me diep raakten en het is mooi om te ontdekken dat de Bijbel weldegelijk iets te zeggen heeft in het leven van een post-modern mens, met al z’n worstelingen, twijfel, mogelijkheden en plezier. Het heeft mijn ogen geopend voor een eredienst en een manier van preken die de postmoderne mens confronteert en aanspreekt, en ik hoop daar de komende jaren nog veel van te leren en die stijl me eigen te maken, omdat ik denk dat dit een stijl is die ook in Nederland christenen én niet-christenen zal aanspreken.
Momenteel sneeuwt het hier behoorlijk, we zitten al op zo’n 7 cm en de verwachting is dat dat oploopt richting 15-20 cm. Ik zal binnenkort nog wat foto’s posten, ook van de ijzel die we vorig weekend gehad hebben. En met een beetje geluk kan ik volgende week dan ook nog schaatsen in NL! Wat wil je nog meer?!
update:
sneeuw, veel sneeuw, nadat we vorig weekend al drie dagen ijzel hebben gehad!
Hier zijn de foto’s: december 2007
