Theologie: plannen januari 2007
De afgelopen tien jaar ben ik actief geweest in de sterrenkunde, eerst als student, later als promovendus. In januari 2007 heb ik dit tijdperk af kunnen sluiten met de verdediging van mijn proefschrift. Ondanks dat ik denk dat er een grote behoefte is aan christenen die zich bezig houden met sterrenkunde en meer in het algemeen met natuurwetenschappen, heb ik de afgelopen jaren de overtuiging gekregen dat ik zelf niet verder wilde in de sterrenkunde, maar dat God mij klaarmaakte voor een nieuwe richting in mijn leven en mij de moed heeft gegeven om daarin ook soms moeilijke keuzes te maken en het vertrouwde op te geven.
Concreet betekent dit, dat ik vanaf komende zomer (2007) weer ga studeren, en wel theologie. Ik heb ervoor gekozen om het eerste gedeelte van de opleiding theologie in de VS te doen, o.a. wegens erg positieve ervaringen die ik daar heb gehad in de tijd dat ik daar woonde en werkte voor mijn onderzoek. Ik was te gast bij een kerk die deel uit maakt van de Presbyterian Church in America (PCA) en ik heb me daar bijzonder thuis gevoeld. Niet alleen vanwege de openheid en warmte van de mensen die ik daar heb leren kennen, maar vooral vanwege het geestelijke klimaat. Het levende en persoonlijke geloof, de concentratie op de basics van het gereformeerde belijden, de confronterende preken en de visie en passie om mensen – binnen en buiten de kerk – te bereiken, hebben mijn eigen geloof diepgaand beinvloed en veranderd. Na een lange periode waarin ik hierover goed heb nagedacht, heb ik ervoor gekozen om te gaan studeren aan Covenant Theological Seminary in St. Louis, het national seminary van de PCA.
Ondanks dat ik in de VS ga studeren, kom ik over een drie jaar weer terug naar Nederland, niet alleen omdat ik houd van dit land, maar ook omdat ik denk dat er grote geestelijke nood is. Zoveel mensen die rondlopen met zingevingsvragen, worstelen met hun identiteit, volkomen zijn vastgelopen in het haastige leven van vandaag en geen enkele hoop meer hebben voor de toekomst. Zoveel mensen die hun vertrouwen stellen op techniek, wetenschap, geld, macht, en noem maar op, terwijl ze keer op keer de ervaring hebben dat dit geen houvast geeft. Hoop en zingeving gaan boven ons bestaan uit, wijzen naar iets dat juist niet ‘aards’ is. Ik geloof dat het christelijk geloof verschil maakt in deze wereld. Niet dat ik geloof in gemakkelijke antwoorden, ‘Jezus houdt van jou’ en opeens is alles opgelost. Maar ik denk wel dat de boodschap van de bijbel, wat uiteindelijk een liefdesverklaring van God is, hoop en houvast geeft, ook in ons jachtige bestaan. Maar daar hebben we wel al ons verstand voor nodig om dat te ontdekken en verwoordden.
Waar ik voor de toekomst naar verlang is de rijkdom van de gereformeerde theologie creatief te kunnen verwoorden, relevant, aansprekend, confronterend, gepassioneerd preken en spreken in een kerk die vitaal gereformeerd is en eigentijds kerk wil zijn. Ik merk dat ik geprikkeld wordt door churchplanting of andere eigentijdse vormen van kerk-zijn, waarin vaak allerlei overtollige ballast overboord wordt gezet en waarin de concentratie op Jezus en de overtuiging dat Hij zorgt, sterk aanwezig is. We zingen in onze kerk regelmatig “met mijn God spring ik over een muur…”, maar doen we het ook? Ik heb soms heel sterk het gevoel dat we in onze kerken (en dan gaat het eigenlijk over de hele breedte van kerkelijk nederland) onze houvast zoeken in regeltjes en tradities, dat we ons daarin veilig voelen, zonder werkelijk te vertrouwen op God. Een soort van status-quo, waar ik me zelf soms ook heerlijk in rondwentel, omdat je niet hoeft na te denken, veilig in je eigen comfort-zone, maar waar ik me op andere momenten ook direkt aan zou willen onttrekken, omdat het zover afstaat van het radicaal leven met Christus. Dan komt er een soort Gideon in me boven, of dan voel ik de roep van Jezus ‘volg mij en laat alles achter je’.
Als ik nadenk over mijn toekomst dan merk ik dat mijn hart ligt bij churchplanting, eigentijdse vormen van kerk-zijn die relevant zijn voor een postmoderne samenleving zonder afbreuk te doen aan de boodschap, in ieder geval werken in een missionaire context in Nederland. Voor een gedeelte is dat geboren uit een soort van frustratie dat ik het gewoon niet aandurf om vrienden en collega’s mee te nemen naar onze kerk terwijl we zo’n fantastische boodschap hebben. Mijn ervaringen in de VS hebben me er bewust van gemaakt dat het weldegelijk mogelijk is om een kerk te zijn waar ook hoog opgeleiden zich thuis voelen, geconfronteeerd en aangesproken worden en zelfs tot bekering komen en Jezus leren kennen. Het is niet gemakkelijk, maar dat heeft Jezus ons nooit beloofd. Wat Hij ons wel zei was dat we discipelen moesten maken over de hele wereld en die opdracht wil ik serieus nemen door niet alleen kerk te zijn voor “ons groepje gereformeerden” maar juist voor hen die God nog niet kennen. En dat zijn er een heleboel in Nederland.
Afgelopen jaar heb ik hier veel over nagedacht en met mensen over gesproken. Ik haal daarbij veel inspiratie uit de voorbeelden die ik in de Presbyterian Church in America (PCA) zie en de visie die daar gevormd is op kerk zijn in de postmoderne stad (o.a. door Tim Keller en Fred Harrell). Onder andere hierdoor en door de geestelijke ontwikkeling die ik zelf heb doorgemaakt toen ik in de VS woonde, is mijn verlangen om in de VS te gaan studeren, om ondergedompeld te worden in dat theologische klimaat dat nog steeds voluit gereformeerd is, om meer te ondekken van de grootheid van God en de genade van Jezus en hoe dat relevant te maken in deze cultuur, alleen maar groter geworden.
Komende jaren studeer ik dus in de VS. Om deze plannen te verwezenlijken heb ik veel geld nodig. Wil je mij steunen, dan kan dat. Hier vind je hoe dat kan.
People who looked at this item also looked at…
Related items
No Comments »
No comments yet.
RSS feed for comments on this post.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
